Να Κλάψω ή να Γελάσω?

Λένε πως κάθε λαός αξίζει όσο η νεολαία του… Αν ιχύει αυτό τότε για την Κύπρο δυστυχώς δεν υπάρχει σωτηρία…Στην κοινωνία που ζούμε σήμερα δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτε ηθικό, οι νέοι δεν έχουν πλέον σωστά πρότυπα και συνήθειες με αποτέλεσμα τα όσα βιώνουμε καθημερινά ο καθένας με το δικό του τρόπο. Οι περισσότεροι νοιάζονται για ασήμαντα καθημερινά πράγματα, τις βόλτες, την παρέα, την πλάκα, το τρέντυ ντύσιμο, τις γκόμενες κτλ…με λίγα λόγια ασχολούνται με τρίχες. Αδιαφορούν πλήρως για την τουρκική κατοχή (που είναι φυσικά το σημαντικότερο ζήτημα για εμάς τους Έλληνες Κυπρίους), για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, τους θανάτους από τα ναρκωτικά, την αυξανόμενη εγκληματικότητα, με φυσικό επακόλουθο την κατρακύλα της ήδη παρηκμασμένης κυπριακής κοινωνίας (για τον ελλαδικό χώρο, καλύτερα να μην αναφερθώ γιατί θα μπούμε σε άλλα πλεόν χωράφια).
 

Στην κατάσταση αυτή έπαιξαν ρόλο πολλά πράγματα και πολλοί ευθύνονται επίσης. Η ξενόφερτες συνήθειες και τρόπος ζωής, η πολυπολιτισμικότητα, οι δημογραφικές αλλαγές,  η αδράνεια που έχει επέλθει με το συμβιβασμό της κατοχής, τα σιωνιστικά και λοιπών ξένων σχέδια, τα λανθασμένα πρότυπα και έλλειψη ιδανικών έχουν συμβάλει από λίγο ή πολύ στον σταδιακό παρηκμασμό της κοινωνίας μας.
 

Δύο άλλοι ακόμα σημαντικοί λόγοι που έπαιξαν το ρόλο τους είναι η οικογένεια και η παιδεία. Ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου σχηματίζεται κατά μεγάλο ποσοστό από την οικογένεια, την οποία πριν βγει ένα παιδί έξω στον κόσμο γνωρίζει πρώτιστα. Οι γονείς στην πλειοψηφία τους, διαδραματίζουν λανθασμένα το ρόλο τους, και εξηγούμαι… Οι περισσότεροι νοιάζονται για το βαθμό του παιδιού τους στο σχολείο, αν θα τα πάει καλά στα μαθήματά του (για να έχουν να καυχιόνται, όχι τίποτε άλλο) και με άλλα μικροπράγματα, τα οποία ελάχιστη σημασία έχουν στην τελική. Δεν έχουν καθίσει να μιλήσουν ποτέ στα παιδιά τους για την Πατρίδα, για τις παραδόσεις, το μεγαλείο της Ιδέας-Ελλάδος, τις ρίζες του, ακόμα και για εκείνη τη θρησκεία, την οποία πολλοί είτε έχουν αφήσει επειδή δεν είναι “cool”, είτε την έχουν ταυτίσει με το διεθνιστικό, κυρίως, έργο τπου επιτελούν πολλοί κληρικοί και ιερείς στις μέρες μας . Έτσι λοιπόν, τα οι νέοι αφήνονται έρμαιο της ξενομανίας και γίνονται υλιστές και άθεοι, με μόνα όνειρα το, χρήμα, το σεξ, την καλοπέραση κτλ. Έχουν πειστεί ότι όλοι είματε ίσοι, ότι όλοι οι λαοί είναι φιλικοί και αδελφικοί…και αν κάποιος πει κακιά κουβέντα για τον τούρκο, τότε αυτόματα γίνεται ρατσιστής, φασίστας και επίσης κοσμείται με άλλα διάφορα κοσμητικά επίθετα. Στην λίστα με τα αίτια της άθλιας κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία μας, έρχεται να προστεθεί με ερκετά βαρύ μερίδιο ευθύνης και το σχολείο. Το 1821 τα παιδιά στο σχολείο μάθαιναν αρχικά τα βασικά: ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Απο κει και πέρα μάθαιναν για τα ιδανικά της Πίστεως και της Πατρίδος. Μάθαιναν να αγαπούν την Ελλάδα, το μεγαλείο της και την ομορφιά της. Σήμερα… στα σχολεία μανθαίνουμε για την Ε.Ε, την πολυπολιτισμικότητα, την αποδοχή του ότι όλοι είμαστε ίδιοι και ίσοι στον τόπο μας! Δηλαδή ένας Πακιστανός κι ένας τούρκος έχει τα ίδια και δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες με εμάς, τους Έλληνες, που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε εδώ (και για να μην πει κανείς πως και ο τούρκος εδώ γεννήθηκε, εμάς οι προγόνοι μας ήταν εδώ από τα βάθη της προιστορίας) . Στα σχολεία επίσης τα διαλείμματα γίνονται πολλά και διάφορα, αισχρά και ανήθικα…
Τα παλαιότερα χρόνια, όχι πολύ παλιά, δέκα-δεκαπέντε χρόνια πριν, τα πράγματα ήταν διαφορτικά. Στα σχολεία υπήρχε δράση. Το σχολείο ήταν ο πυρήνας της αντίστασης. Οργανώνονταν διαδηλώσεις, πορείς διαμαρτυρίας, φυλλάδια συνθήματα κ.ά. Σε αντίθεση με σήμερα, όπου σχεδόν κανείς δεν νοιάζεται και κανείς δεν αντιδρά. 
 

Του χρόνου, αν περάσει και η περιβόητη εγκύκλιος του υποργείου (γιατί για φέτος απ’ ότι ξέρω είναι δύσκολο) η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι τα λανθασμένα μηνύματα που θα περάσουν στα παιδιά των πολύ μικρών ηλικιών. Θα μάθουν να αποδέχονται τους τούρκους ως αδέρφια τους, θα τους θεωρούν συμπατριώτες τους (ανατριχιάζω και μόνο στην σκέψη) και θα ξέρουν για το υποτιθέμενο δικοινοτικό πρόβλημα και όχι την συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή επί τριαντατεσσάρων ετών στο ελληνικό νησί μας.
 

Αυτή είναι η κατάσταση την οποία βλέπω εγώ από την δική μου οπτική πλευρά και από τα όσα βιώνω καθημερινά. Η κατάντια αυτή, γιατί περί κατάντιας πρόκειται, πρέπει να προβληματίσει τον καθένα από εμάς και να αρχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να κερδίσουμε, αυτά που δικαιούμαστε…εκτός αν προτιμούμε την καλοπέραση μας και συμβιβαζόμαστε με την ως έχουσα κατάσταση…  ΞΥΠΝΗΣΤΕ λοιπόν, αδέρφια πριν να είναι πολύ αργά, η Πατρίδα μας καλεί! 

Η κατάσταση που επικρατεί στο νησί μας έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η κυβέρνηση Χριστόφια με τις ευλογίες της “αντιπολιτευσης-συμπολίτευσης”, είναι έτοιμη να δεχτούν ομοσπονδιακή λύση ανά πάσα στιγμή και αυτή τη φορά αμφιβάλλω αν θα γίνει καν δημοψήφισμα όπως είχε συμβεί τότε με το σχέδιο Ανάν. Ο “αξιότιμος” κύριος υπουργός θέλει να καταστρέψει ακόμα και την παιδεία και να διδασκόμαστε στα σχολεία για τους “τουρκοκύπριους αδελφούς μας” και να γίνονται δικοινοτικά προγράμματα και εκδηλώσεις, ακόμα και εκδρομές στα κατεχόμενα μας εδάφη! Αλλά δε θα σας περάσει κύριοι…γιατί όσα γράφτηκαν με Αίμα, δεν ξεγράφονται με μελάνι! Σε όλα αυτά βέβαια δεν υπάρχει κανείς να αντιταχθεί και να εκφράσει διαφωνία, αφού η αντιπολίτευση που υποτίθεται ασκεί ο Συναγερμός ποτέ δεν υπήρξε ευνοικότερη για τους κυβερνόντες…και ύστερα σου λένε: “δημοκρατία έχουμε”. Η δημοκρατία με τέτοιο τρόπο δεν λειτουργεί. Η Εκκλησία από την άλλη όποτε τη συμφέρει μιλάει…προτιμά να ασχολείται με τις επιχειρήσεις της καλύτερα και αφήνει την πολιτική γι’ αυτούς που, τάχα κατέχουν το αντικείμενο.
 

Άρα λοιπόν αφού κανείς δεν αντιδρά σε όλα αυτά που γίνονται στον τόπο μας, εμείς οι λίγοι ή πολλοί που μείναμε πιστοί στά ιδανικά της Πατρίδας, έχουμε χρέος απέναντι σ’ αυτούς που θυσιάστηκαν και πότισαν με Αίμα το δέντρο της Λευτεριάς. Έχουμε χρέος να δώσουμε συνέχεια στον Κυπριακό Ελληνισμό που, εδώ και χιλιάδες χρόνια κατοικεί στο νησί μας. Από την εποχή των Αχαιών, ίσως και των Πελασγών, που ήρθαν από την Αρκαδία και ίδρυσαν αρχικά την Πάφο (εξάλλου πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι η κυπριακή διάλεκτος ομοιάζει με την αρκαδική).
 

Οφείλουμε λοιπόν, να αντιδράσουμε και ν’ αγωνιστούμε. Ήρθε η ώρα πιστεύω για τη δημιουργία, ενός δυναμικού κινήματος εθνικής αντίστασης. Υπάρχουν ήδη κάποιες οργανώσεις και παρατάξεις. οι οποίες οργανώνουν επετειακές αντικατοχικές διαδηλώσεις και παρουσιάζονται σε μνημόσυνα ηρώων.  Ακόμα έχουν εκδοθεί κάποια έντυπα, τα οποία διανεμήθηκαν σε διάφορους χώρους. Χρειάζονται όμως πολύ περισσότερα για να ακουστεί η φωνή μας, την οποία οι “δημοκράτες” προσπαθούν με κάθε μέσο να φιμώσουν! Πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν, ότι είμαστε κι εμείς εδώ! Ας ενωθούμε και ας δημιουργήσουμε ένα κίνημα εθνικής αντίστασης με ουσιαστική δράση ή έστω οι υπάρχοντες οργανώσεις να δραστηριοποιηθούν περισσότερο… Αρκετά τους αφήσαμε να αλωνίζουν…

Κι όμως, την εποχή της γενικευμένης παρακμής, κάποιοι αντιστέκονται. Και αυτοί είναι πολλοί. Στην Κύπρο μας, η ίδρυση του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Και έπεται συνέχεια! Έρχονται αγώνες!

Το κυπριακό κράτος είναι ένα φτιαχτό κράτος, το οποίο δημιουργήθηκε το 1960 από τους Άγγλους με δοτό σύντγαμα, το οποίο δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ποτέ για να συμβούν τα γεγονότα του 63-64 με τους τούρκους όπως και  όλα αυτά τα οποία περνάμε σήμερα. Η κυπριακή ανεξαρτησία ποτέ δεν υπήρξε επιδίωξη και στόχος του αγώνος της Ε.Ο.Κ.Α, αφού οι Αγωνιστές του 1955-59, αγωνίστηκαν για την Ένωση και ΜΟΝΟΝ την Ένωση. Στο να υπογραφεί η καταστροφική για τον τόπο συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου έπαιξαν ρόλο βέβαια οι φιλοδοξίες του “εθνάρχη” αρχιεπισκόπου Μακαρίου, όπως και τα σχέδια των Αμερικανών. Μετά την υπογραφή της συνθήκης αυτής, ξαφνικά εμφανίζονται οι τελείως λανθασμένοι όροι “Ελληνικύπριοι” και  “Τουρκοκύπριοι”, ενώ πριν μιλούσαμε μόνο για Έλληνες και Τούρκους. Ουσιαστικά αυτό θέλει να περάσει στη συνείδηση του Έλληνα της Κύπρου, πως αποτελεί ξεχωριστό έθνος και όχι μέρος του υπόλοιπου Ελληνισμού.
 

Η σημαία του κυπριακού κράτους και το δήθεν εθνόσημο με το περιστέρι της δήθεν ειρήνης, εμένα προσωπικά ποτέ δεν θα με αντιπροσωπεύσουν και ποτέ δεν πρόκειται να κρατήσω στα χέρια μου το λευκό πανί με την Κύπρο μέσα, το σύμβολο ουσιαστικά της αγγλικής αποικιοκρατίας στο νησί μας. Για μένα πάντα θα υπάρχει μια Σημαία, η γαλανόλευκη,  με το λευκό Σταυρό και τις εννέα γραμμές, για την οποία χύθηκαν ολάκερες θάλασσες από αίμα και έγιναν τόσοι Αγώνες και τόσες εκούσιες θυσίες, τις οποίες κατάστρεψαν την 1^η Οκτωβρίου, ένας επίορκος παπάς και μια χούφτα ξένοι!

“Κυπριακό έθνος” δεν υπήρξε ποτέ και ούτε πρόκειται να υπάρξει!
 
Στα σημερινά βιβλία αν-ιστορίας που διανέμονται στα σχολεία γράφει: “Ο αγώνας των Κυπρίων για ανεξαρτησία κορυφώθηκε το 1955″! Αν είναι ποτέ δυνατόν! Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης στο τέλος της δίκης του είπε: “Zήτω η Ένωσις της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα, αυτό μόνο, τίποτε άλλο”! Ο Παλληκαρίδης δε μίλησε ούτε για ανεξαρτησία, ούτε για κυπριακό κράτος, ούτε για τίποτε άλλο, εκτός της Ένωσης…
 

Η προσωρινή ύπαρξη όμως της κυπριακής δημοκρατίας σήμερα, είναι αναγκαία, αφού αν καταλυθεί με κάποιο τρόπο το φτιαχτό, έστω, κράτος, τότε θα πάψει να υπάρχει στην Κύπρο ο Ελληνσμός και γενικότερα το ελληνικό στοιχείο. Η αναγκαία όμως αυτή ύπαρξη, όπως έχω ήδη γράψει είναι προσωρινή εώς ότου εκπληρωθεί ο Ιερός αυτός Σκοπός της Ένωσης και ΜΟΝΟΝ της Ένωσης!
 

Αναμενόμενο ήτανε; Ήτανε θέμα χρόνου; Ή μήπως θέμα κυβερνήσεως; 2008, 34 χρόνια μετά από την εισβολή στο νησί μας, οι μαθητές των δημόσιων σχολείων αυτού του νησιού, να διδάσκονται τρόπους για «να ετοιμαστούν για ένα ειρηνικό μέλλον σε μια ενωμένη πατρίδα». Συνεπώς καλούμενοι οι εκπαιδευτικοί, θα πρέπει «να εργαστούν συστηματικά ώστε να αναπτύξουν στους νέους τη βούληση για συνεργασία».

Βούληση ε; Μετά από τα μαθήματα για τα «παραμύθια» του 1821 που κάποιοι επιτήδειοι τόλμησαν να μας “πουλήσουν” στο σχολείο, έρχονται και τα «νόμιμα» τώρα μαθήματα βούλησης για συνεργασία. Λες και η νεολαία μας αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα στο να συνεργάζεται με τον όχι οποιοδήποτε, αλλά με τους Τ/Κ. Μάλλον κάτι πάει λάθος. Κάποιος πιθανών να μην ζύγισε τα πράγματα ορθά. Ή αντιθέτως, μάλλον κάποιοι να τα έχουν μελετήσει πολύ σοβαρά και έξυπνα.

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Πριν μερικά χρόνια, όχι πολλά, όταν όλα ήταν φρέσκα στην καρδιά και το μυαλό μας, τα παιδιά στα σχολεία μας διδάσκονταν το περίφημο «Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι». Μία μικρή εικόνα χίλιες λέξεις το κατεχόμενο λιμανάκι μας στο πίσω μέρος του τετραδίου μας ,να μας δίνει δύναμη και ελπίδα. Διαδηλώσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για το τι ζούσαμε στο νησί μας. Κανένας να μην διστάζει να μιλήσει να πει αυτό που νιώθει. Αυτό που έμαθε από τον γονιό ή τον παππού και τη γιαγιά, για ένα κλεμμένο χωριό, για ένα χαμένο αδελφό.

Σιγά σιγά -απορώ πώς και γιατί- φτάσαμε σε μια περίοδο όπου επικρατεί ο φόβος και η σιωπή (από μερικούς). Μια σιωπή την οποία προκαλεί η «άγνοια» ή τουλάχιστον αυτό θέλουν κάποιοι να λέγεται. Μία περίοδος όπου ο δάσκαλος διστάζει να μιλήσει και να εξηγήσει. Να πει αυτά που ξέρει ή τουλάχιστον έχει ζήσει. Διστάζει είτε γιατί «δεν ξέρει», είτε γιατί τα αποκαλούν «λεπτομέρειες που προκαλούν αχρείαστες εντάσεις», είτε γιατί «φοβάται» αυτούς οι οποίοι συνέλαβαν ή υποστηρίζουν την προσπάθεια αλλαγής των βιβλίων της ιστορίας μας. Μια προσπάθεια ευτυχώς ανέφικτη, μέχρι στιγμής. Ανέφικτη γιατί ορισμένοι έχουν μάθει να μην ξεχνούν και αγωνίστηκαν.

Προς όλους όσους δεν ανέχονται να τους μειώνουν την αξιοπρέπειά τους. Στους μαθητές οι οποίοι είναι το αύριο αυτού του νησιού. Τους οποίους ειρωνικότατα έρχονται σήμερα να τους παραδώσουν μαθήματα βούλησης για συνεργασία για ένα «ειρηνικό» μέλλον και «ενωμένη» πατρίδα. Σταθείτε ψηλά με δύναμη, όποιες και αν είναι οι συνέπειες. Μην ανεχτείτε να σας κάνουν ότι θέλουν, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα κάποιων άλλων. Δεν μπορεί ο κάθε ένας να μας επιβάλλει τις δικές του ιδεολογίες και τα δικά του πιστεύω. Αυτό είναι το νερό που μας δίνουν μετά από 3,5 χρόνια «ξηρασίας», όπως κάποιοι αποκάλεσαν τα τρία τελευταία χρόνια της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όχι «κύριοι», όποιοι και αν είστε, ότι και αν είστε, Λογαριάσατε λάθος. Είναι καλύτερος ο θάνατος από την ξηρασία παρά από το δηλητήριο που θα μας ποτίσετε. Δεν είναι θέμα Υπουργείων ή κομμάτων. Είναι θέμα καθαρά αξιοπρέπειας και σεβασμού. Η βούληση είναι ελεύθερη και είναι δικαίωμα και θέμα προσωπικής άποψης και επιλογής για το αν ο κάθε ένας από εμάς θέλει να συνάψει αυτού του είδους «ειρηνικές» σχέσεις με τον οποιονδήποτε. Ειδικά εν’ όσο ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής στο νησί μας εξακολουθεί να υπάρχει. Ειδικά εν’ όσο αυτός με τον οποίο θα διδαχτούμε να συμβιώσουμε ειρηνικά, εξακολουθεί να μένει στο σπίτι του πατέρα μου. Ειδικά εν’ όσο αυτός απολαμβάνει τις πανέμορφες παραλίες του χωριού μου, ενώ εγώ όχι.

Πόσο εξευτελιστικό και ανούσιο θα είναι ένα μάθημα από και προς θύμα της εισβολής μετά από όλα όσα έχει περάσει; Ας κάνουν «ειδικά» μαθήματα και στους εκπαιδευτικούς, για να βρουν κουράγιο και δύναμη να ανασηκωθούν μετά από αυτή την τόσο μοιραία πτώση. Κάποιοι μου έμαθαν το «Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι». Ένα λάβαρο στη ζωή μου που πέρασε από αγώνες και θυσίες για να βρίσκεται στα δικά μου χέρια και να το κρατάω με περηφάνια και σεβασμό. Δεν αμφιβάλλω πως θα φτάσουμε στη μέρα όπου θα σταλεί και εγκύκλιος προς τα σχολεία με εντολή το να υψωθεί η ψευδοσημαία με σκοπό την καλλιέργεια αμοιβαίου σεβασμού. Ίσως αυτοί που χρειάζονται τα ειδικά μαθήματα να είναι άλλοι. Αυτοί οι άλλοι ίσως να πρέπει να διδαχτούν το πώς να σέβονται την αξιοπρέπεια του κάθε ένα από εμάς, ακόμη και αν ανέχονται να τους μειώνουν τη δική τους.Είτε αυτοι είναι πολιτικοί, υπουργοί ή προέδροι.

«Τη ζωή σου, άμα δεν μπορείς να την κάμεις όπως θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς. Μην την εξεφτελίζεις».