Του Πέτρου Παπαπολυβίου, εφ. “Φιλελεύθερος” 13 Οκτωβρίου 2007.

Συμπληρώνονται αυτές τις μέρες 100 χρόνια από την πρώτη επίσκεψη του Ουίνστον Τσώρτσιλ στην Κύπρο. Ο 33χρονος, τότε, υφυπουργός Αποικιών Τσώρτσιλ (1874-1965) αποβιβάστηκε στην Αμμόχωστο το πρωί της Τετάρτης 9 Οκτωβρίου -παλαιό ημερολόγιο: 26 Σεπτεμβρίου- και παρέμεινε στην Κύπρο μέχρι την Κυριακή 13 Οκτωβρίου.

Ήταν ο πρώτος Βρετανός υπουργός που επισκέφτηκε την Κύπρο -καθ’ οδόν για τη Νότια Αφρική- και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό: Ο Ελληνικός Κυπριακός τύπος παραλλήλισε την επίσκεψή του με το ταξίδι του Γλάδστονα στα Επτάνησα, που προηγήθηκε της “απόδοσης” των Ιονίων νησιών στην Ελλάδα, υποβάλλοντας έτσι τις ευνόητες προσδοκίες για επανάληψη του “Επτανησιακού προηγουμένου”, ενώ θετικά ήταν τα σχόλια για την ευγένεια και την προσήνεια του Άγγλου πολιτικού. Ο Τσώρτσιλ έφτασε στην Κύπρο με το Αγγλικό πολεμικό “Αφροδίτη”, προκαλώντας νέους αφελείς συνειρμούς: Μάλιστα, η κορυφαία και σεβαστή διδασκάλισσα της Λεμεσού, Περσεφόνη Λοϊζιά, του αφιέρωσε ένα ποίημα που τον περιγράφει ως τον “νέο Άδωνι”, που θα έφερνε στην Κύπρο την πολυπόθητη ελευθερία. Ο παραλληλισμίς με το μυθικό ανδρικό πρότυπο της ομορφιάς ήταν πιθανότατα υπερβολικός, όμως στην εμφάνιση ο Τσώρτσιλ του 1907 δεν είχε καμμιά σχέση με τη γνωστή πληθωρική φιγούρα της εποχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο βασικός λόγος για τον οποίο κέρδισε ο Τσώρτσιλ τους Κυπρίους στην επίσκεψή του, ήταν η επίδειξη απόλυτου σεβασμού και κατανόησης στα Εθνικά τους αιτήματα, γεγονός αυτονόητο για έναν πολιτκό, σπανιότατο, όμως, στη διαχρονική βρετανική αντιμετώπιση του Κυπριακού. Όχι μόνο χαρακτήρισε ως “απολύτως φυσικούς” τους Εθνικούς πόθους των Ελλήνων Κυπρίων για Ένωση με την Ελλάδα -προσθέτοντας, επίσης, ότι σεβαστές ήταν και οι ενστάσεις του Τουρκικού πληθυσμού…- αλλά, το κυριότερο, ανέχθηκε με φλεγματικό χαμόγελο τον πρωτοφανή κατακλυσμό των γαλανόλευκων Ελληνικών σημαιών και ζητωκραυγές υπέρ της Ένωσης.

Από την άφιξή του στο λιμάνι της Αμμοχώστου, όπου τον υποδέχτηκε -”ως απόγονος του Τεύκρου και του Ευαγόρου”- ο δήμαρχος της πόλης και βουλευτής Λούης Λοΐζου, μέχρι την αναχώρησή του από τη Λεμεσό, ο Ελληνικός πληθυσμός του νησιού εκμεταλλεύτηκε τη μοναδική ευκαιρία για να προβάλει την καθολικότητα της Ενωτικής αξίωσης. Όπως θολικότατα έγραφε η μεγαλύτερη εφημερίδα της εποχής, η “Φωνή της Κύπρου”, αποχαιρετώντας τον Τσώρτσιλ, οι Κύπριοι του ζητούσαν, επιστρέφοντας στην Αγγλία, να μεταφέρει “ότι γνωρίζει δια την Κύπρον μόνον τρεις λέξει “Ζήτω η Ένωσις”". -Υπόδειξη που σύμφωνα με τον γνωστό θρύλο, τήρησε ο Τσώρτσιλ, προσφωνώντας ανάλογα τον Έλληνα φίλο του στο Λονδίνο, σερ Τζων Σταυρίδη.-

Έχει λεχθεί ότι ο καπιταλισμός μπορεί να εκμεταλλευτεί τα πάντα σήμερα. Ίσως δεν μπορεί να υπάρξει πανηγυρικότερη επιβεβαίωση της άποψης αυτής από την μορφή του Che Guevara. Ένα όνομα, συνυφασμένο με τον Κομμουνισμό, που κατέληξε όμως να δίνει τροφή στους διάφορους εμπόρους, κοσμώντας φανέλες, ποτήρια, αναπτήρες, τσιγάρα, καπέλα, ρολόγια, μπρελόκ, τετράδια κτλ.

Φέτος, πριν έξι μέρες συγκεκριμένα, συμπληρώθηκαν σαράντα χρόνια από την εκτέλεση της ιστορικής αυτής προσωπικότητας.
Στην τριακοστή επέτειο του θανάτου του, το TIME έγραψε τα εξής: “Ο Τσε παραμένει στη συλλογική μνήμη όχι όμως με τον τρόπο που οι περισσότεροι από εμάς θα περίμεναν. Η φιγούρα του είναι πανταχού παρούσα, σε φλιτζάνια, σε πόστερ, σε μπλούζες. Η αποθέωση της εικόνας του έχει συνοδευτεί από μια παράλληλη εξαφάνιση του αληθινού Τσε τον οποίο έχει καταπιεί ο μύθος. Οι περισσότεροι από αυτούς που ειδωλοποιούν τον αντάρτη με το αστέρι στο μπερέ μετά το θάνατό του έχουν πολύ μικρή γνώση για τους στόχους της ζωής του. Από την εικόνα του μύθου λείπει ο γενναιόδωρος Τσε που περιποιόταν τραυματισμένους στρατιώτες, ο ευάλωτος πολεμιστής που προσπαθούσε να βάλει φρένο στην αγάπη και τον έρωτα για να είναι πιο αποτελεσματικός στη μάχη και ο πιο σκοτεινός Τσε που συμφώνησε στην εκτέλεση φυλακισμένων στην Κούβα χωρίς δίκαιη δίκη.”

Ας κάτσουμε να σκεφτούμε όμως πώς θ’ αντιδρούσε ο ιδεολόγος αυτός άνθρωπος, που πολέμησε και πέθανε για τα ιδανικά του αν ζούσε σήμερα. Αν ζούσε σήμερα και έβλεπε τη μορφή του να εμπορευματοποιείται.
Ας προχωρήσουμε και σε κάτι που μας αφορά περισσότερο. Αν ζούσε σήμερα ο Τσε και παρατηρούσε τα δρώμενα στην Κυπριακή κοινωνία πώς θα ένοιωθε; Πώς θα ένοιωθε παρακολουθώντας τους αυτοαποκαλούμενους Κομμουνιστές να συνεργάζονται με τους Άγγλους, τους Τούρκους και τους Αμερικάνους, με τον σύγχρονο δηλαδή ιμπεριαλισμό; Τι θα έλεγε βλέποντας αυτούς που φέρουν τη μορφή του στο στήθος να υψώνουν κατοχικές σημαίες -κατάλοιπα της Τουρκικής επεκτατικής πολιτικής- και να συναναστρέφονται και να ενισχύουν οικονομικά τους κατακτητές, τους νεώτερους φασίστες; Τι θα έκανε βλέποντας την κατάντια του “Κομμουνιστικού Κόμματος”, που όχι απλώς συνεργάζεται με τους ιμπεριαλιστές, αλλά Κομμουνιστικό παραμένει μόνο στα προσχήματα και στα λόγια και κάποιες φορές ούτε και σ’ αυτά;
Ποια θα ήταν η άποψη του Αργεντινού επαναστάτη, βλέποντας τους Κύπριους “Κομουνιστές” με τις κόκκινες φανέλες και τα σφυροδρέπανα, που το παίζουν επαναστάτες, να κατηγορούν και να υπονομεύουν τον μόνο επαναστατικό αγώνα, μετά την Επανάσταση του Ευαγόρα, που έχει να δείξει αυτός ο τόπος, έναντι σε μια ιμπεριαλιστική αποικιοκρατική δύναμη;

Πώς το είχε πει ο Μαρξιστής επαναστάτης; “Να είμαστε ρεαλιστές, να επιδιώκουμε το αδύνατο“… Τι γνώμη θα είχε λοιπόν, ακούγοντας τα “συντρόφια” να αποκαλούν στο νησί μας οπισθοδρομικούς, μισαλλόδοξους και φασίστες όσους ακόμη σκέφτονται μεγαλοϊδεάτικα και την Ελλάδα;

Αυτοί είναι οι σύγχρονοι επαναστάτες Τσε… Αυτοί που μας λένε “η μόνη λύση είναι η ομοσπονδία, αυτό είναι το εφικτό αυτή τη στιγμή”!

Σήκω Τσε να δείξεις στα “συντρόφια” ότι το να πολεμάς για το ευκταίο και όχι για το εφικτό είναι που έχει σημασία και το να μην συμβιβάζεσαι με ό,τι σου δώσουν οι “μεγάλοι”… Σήκω και φτύσ’ τους!

Κάθε δύο εβδομάδες, μία γλώσσα εξαφανίζεται… Οι γλωσσολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, προειδοποιούν για την επερχόμενη κρίση ταυτότητα και προβλέπουν ότι από τις περίπου 7.000 γλώσσες που ομιλούνται σήμερα οι μισές θα έχουν εξαφανιστεί μέσα στον 21ο αιώνα.

Δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, γλώσσες που ομιλούνται από γηγενείς, και που φθίνουν σταδιακά στο πέρασμα του χρόνου, είτε ως φυσική απόρροια του θανάτου των λιγοστών ηλικιωμένων ομιλητών τους, είτε επειδή διαγράφονται εσκεμμένα από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, είτε ακόμα ως αποτέλεσμα των πολιτικών και πολιτιστικών πιέσεων που ασκούνται -κυρίως μέσω των ΜΜΕ- στις μειονότητες - και δη στους νέους.

Μαύρη λίστα
Το πρόγραμμα “Διαρκείς Φωνές” μιας ομάδας γλωσσολόγων εντοπίζει τις πέντε πιο “επικίνδυνες ζώνες” ανά τον κόσμο:
Πρώτη στη “μαύρη λίστα” η βόρεια Αυστραλία - το Κουίνσλαντ, η Βόρεια Περιοχή και η Δυτική Αυστραλία- εκεί όπου οι περισσότερες από τις 153 γλώσσες -που χρησιμοποιούν κυρίως οι Αβορίγινες- τελούν υπό εξαφάνιση. Εκεί όπου η Αμουρντάγ ομιλείται πλέον μόνο από έναν άνδρα -και όχι ολόκληρη, περίπου 100 λέξεις, όσες δηλαδή θυμάται από τον πατέρα του…

Στη δεύτερη θέση ακολουθεί η κεντρική Νότια Αμερική -από το Εκουαδόρ και την Κολομβία έως τη Βραζιλία, το Περού και τη Βολιβία-, όπου οι γλώσσες που ομιλούνται από γηγενείς αντικαθίστανται με ραγδαίους ρυθμούς από τα ισπανικά, τα πορτογαλικά και άλλες “γνωστότερες” γλώσσες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Βολιβία, μία χώρα που ξεπερνά σε γλωσσική ποικιλότητα σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη και που “βλέπει”, όμως, παραδοσιακές γλώσσες να σβήνονται στο πέρασμα του χρόνου. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε πολλές περιοχές της Β. Αμερικής, της Ανατολικής Σιβηρίας ή του Βορειοδυτικού Ειρηνικού, όπου μία μόνο γυναίκα μιλά αυτή τη στιγμή τη γλώσσα Σίλετζ.

Ντέε-νι…
Για πόσο ακόμα όμως; “Υπάρχουν αυτή τη στιγμή εκατοντάδες γλώσσες που ομιλούνται από έναν, δύο ή τρεις ομιλητές. Υπάρχουν γλώσσες που δεν έχουν έγγραφη μορφή, κάτι που σημαίνει ότι χάνονται με τον θάνατο των ομιλητών τους”, τονίζει ο Ντέιβιντ Χάρισον, γλωσσολόγος στο Swarthmore College της Πενσυλβάνια και προειδοποιεί: “Χάνουμε μία σημαντική αποθήκη γνώσης“.

Όπως, άλλωστε, είχε γράψει παλαιότερα ο βραβευμένος με Νόμπελ Μεξικανός συγγραφέας, Οκτάβιο Παζ, “με κάθε γλώσσα που πεθαίνει, σβήνει μια εικόνα της ανθρωπότητας“… Και μάλλον οι εικόνες που θα σβήσουν είναι πολλές…

Πηγή: http://www.imerisia.gr