Σκλαβωμενή μου Κύπρος, λατρευτή μου πατρίδα
που δεμένη στενάζεις με βαριάν αλυσίδα.
Τα δεσμά τα βαριά σου σε λιγάκι θα σπάσεις
και στης μάνας Ελλάδας την αγκάλη θα φτάσεις.
Της σκλαβιάς η φουρτούνα ολοένα σε δέρνει
και τη νίκη ζητάει και γιαλός και στεριά.

Όμως νάτην, η νίκη με χαμόγελο φέρνει
σαν σε όνειρο μέσα τη γλυκιά Λευτεριά
Και τη βλέπω πετώντας στα ουράνια να φτάνει
κι απ΄πάνω σου στέκει και γλυκά σε θωρεί

Ευαγόρα Παλληκαρίδη

ΚΥΠΡΟΣ

Πόσο καιρό τώρα σκλάβα θα στενάζεις;
Πόσο καιρό τώρα, την Μανούλα κράζεις;
Αλλά φευ…, για σένα της σκλαβιάς το ποτήρι
θολό κι άδειο ακόμα,
και στο μαύρο σου χώμα,
ειν΄σβηστό της γλυκιάς Λευτεριάς το καντήλι.

Μα το βλέπω μακριά πιο πολύ να φουντώνει,
και σιμώνει, σιμώνει.
Κρύβει μέσα του την Λευτεριά
που την φέρνει γοργά….

Κύπρος, Κύπρος, γλυκιά μας πατρίδα,
που σε χαίρονται οι φίλοι, σε φθονούνε οι εχθροί μας
από σε καρτερούμε την σκλαβιά για να διώξεις,
από σ’ ένα, Πατρίδα γλυκιά,
με την Μάνα Ελλάδα σου να βρεθείς αγκαλιά
και με φλόγα να πείς
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΡΘΕΙΣ…

Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Είναι μια χώρα,
μόνη ελπίδα μου,
ειν’ η πατρίδα μου.
Κι αν εσκλαβώθηκε
δεν μένει σκλάβα,
γιατί σαν λάβα
ανακώθηκε.

Να ζωντανέψει
κάθε μας όνειρο
κάθε μας σκέψη.

Το μνημείο του Σολωμού Σολωμού, πεταμένο σ’ ένα χωράφι… Αυτό είναι το “ευχαριστώ” του Νεοέλληνα -ή του Νεοκύπριου για να μην αφήσουμε κανένα παραπονεμένο- στους τελευταίους Εθνομάρτυρες…

-Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση.-

Και ο νοών νοείτω…

Η Κύπρος, Ελληνική από τον καιρό που πρωτοφάνηκε ο Ελληνισμός πάνω στην γη, συνδέθηκε στενά με την υπόλοιπη Ελλάδα. Ποτέ δεν έπαψε σε καιρούς ειρήνης να βρίσκεται σε πνευματική επικοινωνία με το κέντρο και σε καιρούς πολεμικούς να δίδει το παρόν της στις δύσκολες στιγμές της Μεγάλης Ελληνικής Πατρίδας….

Όσους κατακτητές κι αν γνώρισε με κανένα δεν αφομοιώθηκε. Είτε αυτός λεγόταν Πέρσης είτε Φράγκος είτε Τούρκος είτε Άγγλος δεν άλλαξε την Κυπριακήν Ψυχήν. Πώς διατήρησε η Κύπρος μας τη Θρησκεία της, τη Γλώσσα της, τον Εθνισμό της; Μόνο με την Ελληνικότητά της. Μόνο με τον πόθο πως θα ξημερώσει και γι’ αυτήν η μέρα που θα την ενώσει με το Πανελλήνιον σύνολο. Η Κύπρος άλλαξε πολλούς αφέντες μα δεν άλλαξε καρδιά. Η Καρδιά της έμεινε ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

Ακριβώς αυτή η καρδιά με τον παλμό της Ελλάδας είναι που πήρε σήμερα τα όπλα για να πολεμήσει μια αυτοκρατορία κι έφερε με τον αγώνα της ρήγμα στο τείχος της αυτοκρατορίας αυτής. Αυτή η Κυπριακή καρδιά κήρυξε τον πόλεμο όχι από αγάπη προς τα δεινά του πολέμου. Αλλά αντίθετα, από αγάπη προς την ειρηνική Ελεύθερη ζωή. Και ακριβώς αυτή την ειρηνική Ελεύθερη ζωή είναι που μας αρνήθηκαν οι Άγγλοι.

Πηγή : Από το παράνομο περιοδικό “ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ” που εξέδιδε η Ε.Ο.Κ.Α κατά τη διάρκεια του Αγώνα.

Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά, ο Κυπριακός Ελληνισμός αντιμετωπίζει ορατό το ενδεχόμενο διχοτόμησης και τουρκοποίησης της Κύπρου. Η εισβολή του 1974, η προσφυγοποίηση 200000 Ελλήνων και η κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας δικαίου από το στρατοκρατικό καθεστώς της Άγκυρας, δημιουργούν ένα διεθνές ζήτημα το οποίο αποτελεί ανοικτή πληγή για ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο. Ταυτοχρόνως, η συζήτηση για εφαρμογή διζωνικής δικοινοτικής Ομοσπονδίας στην Κύπρο, μεταβάλλει το Κυπριακό πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε διακοινοτική διαφορά.

Η εκμετάλλευση του τουρκοκυπριακού στοιχείου ως Δούρειος Ίππου για την εξυπηρέτηση των επεκτατικών συμφερόντων της Τουρκίας, η ποντιοπιλατική στάση των μεγάλων δυνάμεων και η αδυναμία άσκησης αξιόπιστης διεκδικητικής πολιτικής από την Ελλαδοκυπριακή πολιτική ηγεσία με στόχο την αποτροπή του Τουρκικού επεκτατισμού, θέτουν εν αμφιβόλω την εθνική και φυσική επιβίωση του Ελληνισμού στην Κύπρο.

Δεν θα τα καταφέρετε Κύριοι να ανθελληνίσετε αυτό το νησί..

ΛΑΟΙ ΠΟΥ ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΑΦΑΝΙΣΜΟ…

Η έναρξη και η διεξαγωγή του απελευθερωτικού μας Αγώνα δεν βρήκαν σύμφωνους τους “Τουρκοκυπρίους”. Μετά τα γεγονότα της 1ης Απριλίου 1955 ο Γραμματέας του “Τουρκοκυπριακού Εθνικού Κόμματος” Φαζίλ Κουτσιούκ κατεδίκασε τη δράση της ΕΟΚΑ. Με τηλεγραφήματά του προς τον Βρεττανό Υπουργό Αποικιών, Λέννοξ Μπόυντ, και προς τον Κυβερνήτη της Κύπρου, Σερ Ρόμπερτ Αρμιτειτζ, εξέφρασε την ανησυχία του για τις δυναμιτιστικές επιθέσεις. Από τότε οι “Τουρκοκύπριοι” διακήρυτταν συνεχώς την αντίθεσή τους προς το κίνημα της ΕΟΚΑ και συνεργάζονταν με τις κατοχικές δυνάμεις για την καταπνιξή του.

Η ΕΟΚΑ διαβεβαίωσε με φυλλάδιο της, που κυκλοφόρησε στην Τουρκική γλώσσα τον Ιούλιο του 1955 στην τουρκική συνοικία της Λευκωσίας, οτι ο Αγώνας που διεξάγει δεν στρέφεται εναντίον των Τουρκοκυπρίων, αλλά εναντίον του Άγγλου κυριάρχου. Έλεγε το φυλλάδιο ξεκάθαρα:

“Αι προθέσεις μας έναντι των Τούρκων κατοίκων της νήσου είναι αγναί και φιλικαί. Αποβλέπομεν πρός τους Τούρκους ως προς γνησίους φίλους και συμμάχους και, όσον εξαρτάται απο ημάς, δεν θα δεχθώμεν να θιγή ουδέ κατ’ ελάχιστον η αξιοπρέπεια, η ζωή, η τιμή και η περιουσία των.”

Αλλά και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, του Κουμμουνιστικού Κόμματος της Κύπρου, πήρε αρνητική στάση στον απελευθερωτικό αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Το πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής με απόφαση του καταδίκασε τις δυναμιτιστικές εκρήξεις της 1ης Απριλίου και δήλωσε οτι δεν εξυπηρετούν τον αγώνα του Κυπριακού Λαού. Μεταξύ άλλων έλεγε:

“Ο Πατριωτικός Κυπριακός λαός δεν έχει καμία σχέση μ’αυτές τις τρομοκρατικές πράξεις.”
Παρόμοια ήταν και η στάση της ΠΕΟ, Εργατικής Οργάνωσης Αριστερών Φρονημάτων.

Πηγή: Σύντομη Ιστορία του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959)

Νεκροί Ηρωομάρτηρες : 108
θύματα του Αγώνα : 50
Φονευθέντες από ΤΟΥΡΚΟΥΣ : 80
Μέλη Ανταρτικών Ομάδων : 340
Μέλη της ΕΟΚΑ, της ΠΕΚΑ και της ΑΝΕ : Περίπου 23 000