Είναι διαπιστωμένο ότι το ζήτημα της μελέτης και της διερεύνησης μίας γενοκτονίας έχει απασχολήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό τόσο τις κυβερνήσεις και το λαό μίας χώρας που την υπέστη και την διέπραξε, όσο και τους επιστήμονες. Είναι γνωστά σε όλους τα παραδείγματα των Αρμενίων, των Εβραίων, σε επίπεδο κυβερνητικό και πολιτικό, σε επίπεδο εθνικής αυτογνωσίας και μνήμης, επιστημονικής επάρκειας και λειτουργίας, για τη γενοκτονία. Είναι γνωστό το παράδειγμα των Γερμανών πολιτικών, του έθνους και των επιστημόνων που παραδέχθηκαν το έγκλημα της γενοκτονίας εναντίον ιστορικών λαών και πολύ σεμνά και αληθινά ζήτησαν γονατιστοί συγνώμη. Είναι όλοι αυτοί οι φορείς και οι άνθρωποι που προώθησαν στο διεθνές δίκαιο και στη συνείδηση των λαών όλου του κόσμου την αναγνώρισης τέλεσης του εγκλήματος της γενοκτονίας.

Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945 -πριν από τον όρο “Γενοκτονία” υπήρχε ο όρος “Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας”- όταν δικάστηκε η ναζιστική ηγεσία. Εκεί, στην γερμανική πόλη πρωτοδιατυπώθηκε σε διεθνή συνάντηση η έννοια της γενοκτονίας, η οποία σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Η γενοκτονία αποτελεί το μεγαλύτερο έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή, τότε η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε άμεσα τη γενοκτονία των Εβραίων και ασχολήθηκε με τη γενοκτονία των Αρμενίων. Είναι γεγονός ότι αυτοί οι δύο λαοί και οι ηγεσίες τους έκαναν πρωταρχικό σημείο της πολιτικής τους την αναγνώριση των εγκλημάτων εναντίον τους. Χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα. Τα αποτελέσματα θεωρούμε ότι είναι πολύ απτά. Φαίνονται παντού, αφού πλέον η διεθνής κοινότητα γνωρίζει τι έχει γίνει.

Ο Ελληνικός λαός, είναι αλήθεια, πέρασε από μία πολύ επώδυνη διαδικασία τόσο επανένωσης και απελευθέρωσης, όσο και ιστορικής γνώσης. Πολλές και ιδιόμορφες οι διαδικασίες της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού λαού, πολυποίκιλες οι δεσμεύσεις και οι “ανάγκες” της ελληνικής ηγεσίες, οι οποίες επηρέασαν την ανάδειξη, σχεδιασμό και ολοκλήρωσης της πολιτικής για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Η οποία γενοκτονία των Ποντίων έχει τις ίδιες ηθικές αναλογίες με αυτές των Εβραίων και των Αρμενίων, είναι όμως η λιγότερο γνωστή από τους διεθνείς οργανισμούς και την Eλληνική πολιτεία.

(more…)

Λόγω της μέρας, επαναφέρουμε στην επιφάνεια τη δημοσίευση της Λίζας, “Μία άγνωστη πτυχή της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού“…

Γενοκτονία των Ποντίων. Μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες των αιώνων, δυστυχώς ξεχασμένη.

2opseis.neolaia.de: Πόντος

[…] Τι εννοούμε με τον όρο “γενοκτονία”;

Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι.
Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Η γενοκτονία ως όρος μπήκε στο λεξιλόγιο όλων των γλωσσών κυρίως από τη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου.
Η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε άμεσα ή έμμεσα τις άλλες δύο γενοκτονίες του αιώνα μας, των Εβραίων και Αρμενίων. Η γενοκτονία των Ποντίων αν κι έχει τις ίδιες ηθικές αναλογίες, αποτελεί δυστυχώς τη λιγότερο μνημονευόμενη και περισσότερο λησμονημένη από τους εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς.

Πώς και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία;

Ο ποντιακός Ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας -1461- γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση – γενοκτονία του αιώνα μας.
Από τους επίσημους συμβούλους, τους Γερμανούς, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Χριστιανών, Ελλήνων και Αρμενίων, θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία.
Στο συνέδριο του Νεοτουρκικού Κομιτάτου “Ένωση και Πρόοδος”, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει Μωαμεθανική χώρα.
Έτσι, άρχισαν την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Στην αρχή οι άτακτες ορδές επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.
Οι σποραδικές δολοφονίες αρχίζουν να αυξάνονται. Χωρικοί, που πήγαιναν να δουλέψουν στα χωράφια τους, βρίσκονταν καθημερινά δολοφονημένοι. Σκοπός ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολήσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν, αν απέμεναν!

Το τελικό πλήγμα.

Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Στις 19 Μαΐου, με την άφιξη του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Επειδή κάποιοι ψάχνουν αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψουν τα δικά τους…

Του Γαβριήλ Μηνά, Εφ. “Σημερινή“, Δευτέρα, 14 Μαίου 2007

Θα μπορούσε, στ’ αλήθεια, να υπάρξει ο επικός αγώνας της ΕΟΚΑ, οι ηρωικές μορφές του Αυξεντίου, του Μάτση, του Δράκου και του Παλληκαρίδη και τόσων άλλων, αν δεν υπήρχε ο Διγενής;

Μελετώντας με επιστημονική ιστορική υπευθυνότητα και τη συνεπαγόμενη απ’ αυτή τη στάση απόλυτη αντικειμενικότητα την όλη ζωή και δράση του Διγενή, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δυο θα μπορούσαν να είναι οι πιο κατάλληλοι για τον Διγενή χαρακτηρισμοί: Αυτός του “Διά βίου Εθνικού Αγωνιστή” και ο άλλος της “Αγρυπνούσας Συνείδησης του Εθνικού Χρέους“.

Στη Μικρά Ασία

Το 1919, ο ανθυπολοχαγός Γ. Γρίβας πολεμά στα ιερά χώματα της Μ. Ασίας. Το 1940 ο αντισυνταγματάρχης Γρίβας αποστέλλεται ως επιτελάρχης της περιώνυμης “Σιδηράς Μεραρχίας”, της Β’ Μεραρχίας Πεζικού, στο Ηπειρωτικό μέτωπο. Το 1941, μετά την υποταγή της Ελλάδας στους Γερμανούς, ιδρύει τη μυστική οργάνωση “Χ” και συνεργάζεται με τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο, στον αγώνα εναντίον των κατακτητών. Τον Δεκέμβριο του 1944, όταν η εθνική κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου επιστρέφει από τη Μ. Ανατολή στην Αθήνα, μετά την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, οι Ελασίτες -οι αριστερές-κομμουνιστικές ανταρτικές δυνάμεις- επιχειρούν να καταλάβουν την πρωτεύουσα και την εξουσία, με στόχο να εντάξουν την Ελλάδα στον Ανατολικό Συνασπισμό. Τα σχέδια του ΕΛΑΣ ματαιώνει η Οργάνωση “Χ” με επικεφαλής τον Γ. Γρίβα στο Θησείο, αποκρούοντας τις επιθέσεις των στασιαστών. Αποσοβείται έτσι η κατάληψη της Αθήνας από τους κομμουνιστές και αποτρέπεται η ένταξη της Ελλάδας στο στρατόπεδο του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Γι’ αυτήν ακριβώς την Εθνική του προσφορά ο Γ. Γρίβας Διγενής κέρδισε την ασίγαστη και διαχρονική μήνιν των Ελλήνων κομμουνιστών και των άλλων “προοδευτικών” Ελλήνων…
“Γι’ αυτήν όμως την προσφορά του”, έγραφα κάποτε, “αν υπήρχε στοιχειώδης έστω ιστορική εντιμότητα, θα έπρεπε όλοι οι Έλληνες, συμπεριλαμβανομένων και των αριστερών, να ευγνωμονούν τον Διγενή, γιατί, αν αυτή τη στιγμή η Ελλάδα δεν βρίσκεται στην ίδια τουλάχιστον αξιοθρήνητη από κάθε άποψη κατάσταση με τις βαλκανικές και τις άλλες χώρες του Ανατολικού Συνασπισμoύ, τούτο το οφείλει στην αντίσταση και του Γρίβα και της Οργάνωσης “Χ” στα σχέδια του ΕΛΑΣ. Η οργάνωση “Χ”, αξίζει να αναφερθεί ότι για την όλη εθνική της προσφορά έχει τιμηθεί από την Ελληνική Πολιτεία.”

Η ΕΟΚΑ

Την 1η Απριλίου 1955 ο Γ. Γρίβας Διγενής, επικεφαλής της ΕΟΚΑ, κηρύσσει την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου εναντίον των Άγγλων. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ του 1955-59 υπήρξε, χωρίς αμφισβήτηση, το κορυφαίο και το πιο ένδοξο γεγονός στην πολύχρονη ιστορία της Κύπρου. Τιμούμε, λέμε οι πάντες, περιλαμβανομένης και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, τον αγώνα της ΕΟΚΑ, εξαίρουμε το αγωνιστικό πνεύμα και τις θυσίες των Ελλήνων της Κύπρου και αισθανόμαστε εθνικά περήφανοι.
Αλλά θα μπορούσε, στ’ αλήθεια, να υπάρξει ο επικός αγώνας της ΕΟΚΑ, οι ηρωικές μορφές του Αυξεντίου, του Μάτση, του Δράκου και του Παλληκαρίδη και τόσων άλλων, αν δεν υπήρχε ο Διγενής; Θα διενοείτο, ίσως, και θα αποτολμούσε κάποιος από τους πολιτικούς μας ηγέτες να ηγηθεί ενός τέτοιου αγώνα και να ζήσει μέσα σ’ ένα κρησφύγετο για 4 χρόνια και να αντιμετωπίσει τις επιχειρήσεις των βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων;
Υπάρχει, ωστόσο, άλλη περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία, που ο ηγέτης ενός απελευθερωτικού αγώνα, μετά την απελευθέρωση της πατρίδας του, να έχει απελαθεί από την ίδια την πατρίδα του, για την ελευθερία της οποίας είχε αγωνισθεί; Κι όμως αυτό έχει γίνει με τον Διγενή, υπό τη σιωπηρή ανοχή, τουλάχιστον, των πάντων. Ο Διγενής, μετά την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου το 1959, υποχρεούται να εγκαταλείψει την Κύπρο.

Η Εθνική Φρουρά

Τον Νοέμβριο του 1963 ο Μακάριος υποβάλλει τα 13 Σημεία για την τροποποίηση του Κυπριακού Συντάγματος, τα οποία απορρίπτει ασυζητητί η Άγκυρα.
Τον Δεκέμβριο του 1963 ξεσπούν βίαιες και πολυαίμακτες συγκρούσεις ανάμεσα στις ένοπλες ομάδες, που είχαν συγκροτήσει οι ηγεσίες των δυο κοινοτήτων της Κύπρου. Οι συγκρούσεις σταδιακά επεκτείνονται σ’ όλη την Κύπρο και η Τουρκία απειλεί με στρατιωτική εισβολή. Η Κύπρος κινδυνεύει. Ο Διγενής παρακολουθεί από την Αθήνα με αγωνία και πόνο. Σημειωτέον ότι οι κυβερνώντες στην Κύπρο δεν αισθάνθηκαν την υποχρέωση να ενημερώσουν τον Διγενή και να ζητήσουν την άποψή του ούτε για τα σχέδιά τους για την τροποποίηση του Συντάγματος ούτε για τη συγκρότηση των ένοπλων ομάδων που θα προασπίζονταν το νησί έναντι των τουρκικών απειλών.
Ο Διγενής ξεχνά την αχαριστία και τον παραγκωνισμό του και τίθεται επικεφαλής της προσπάθειας για την αποτελεσματική αμυντική θωράκιση της Κύπρου. Με εισήγηση του Διγενή ιδρύεται η Εθνική Φρουρά στην Κύπρο και αποστέλλεται στο νησί μια ολόκληρη ελληνική μεραρχία. Μυστικά φτάνει στην Κύπρο και ο ίδιος τον Ιούνιο του 1964. Και η Κύπρος, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, αποβαίνει απόρθητο πραγματικά φρούριο. Η Κύπρος στην τρισχιλιετή ιστορία της ουδέποτε άλλοτε βρέθηκε σε θέση ισχύος έναντι των εχθρών της, όπως συνέβη την περίοδο του 1964-67.
Λογικά θα έπρεπε οι κυβερνώντες να αξιοποιήσουν αυτή την εξαιρετική ευκαιρία και να αγωνιστούν για να επιτύχουν την καλύτερη δυνατή λύση στο κυπριακό πρόβλημα. Αντί τούτου ενεπλάκησαν σε μια εθνικά απαράδεκτη και αυτοματαιωτική διαδικασία αντιπαράθεσης με την Αθήνα και τις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Κύπρο. Τον Νοέμβριο του 1967, ύστερα από τα θλιβερά γεγονότα της Κοφίνου, για την πρόκληση των οποίων είχε έντονα διαφωνήσει και προειδοποιήσει για τις συνέπειές τους ο Διγενής, ο αρχηγός της ΕΟΚΑ για δεύτερη φορά «απελαύνεται» από την Κύπρο. Στη συνέχεια απομακρύνεται από την Κύπρο και η Ελληνική Μεραρχία.

Συμφωνία Διγενή - Μακαρίου το ’72

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του 1971 οργιάζουν οι φήμες για συνεργασία της στρατιωτικής κυβέρνησης της Ελλάδας με την Άγκυρα για επιβολή αντεθνικής λύσης. Οι σχέσεις Αθηνών- Λευκωσίας οξύνονται. Στο τέλος Αυγούστου ο Διγενής επιστρέφει μυστικά στην Κύπρο και σε ηλικία 73 ετών ρίχνεται σ’ ένα νέο αγώνα για τη σωτηρία της κινδυνεύουσας πατρίδας του. Πολλοί διαφωνούν με τη νέα ανάμειξη του Γρίβα στα κυπριακά πράγματα και τη θεωρούν προδοτική. Οι επικριτές του Γρίβα τον κατηγορούν ότι έφτασε στην Κύπρο ως όργανο της Χούντας, για να ανατρέψει τον Μακάριο. Ο Διγενής όμως δεν υπήρξε ποτέ όργανο της Χούντας. Απόδειξη τον Μάρτιο του 1972, όταν η Χούντα συγκρούεται με τον Μακάριο για το θέμα τσεχοσλοβακικών όπλων, ο Διγενής αποδέχεται μυστική πρόσκληση του Μακαρίου, συναντιέται με αυτόν και καταλήγουν σε συμφωνία για συνεργασία και για την εγκαθίδρυση πλήρους ενότητας, με στόχο τη σωτηρία της Κύπρου. Από τη συμφωνία αυτή δεν είναι ο Διγενής που υπανεχώρησε, αλλά ο Μακάριος, όταν αυτός κατάφερε να τα βρει με τη Χούντα. Τα της συνάντησης του Διγενή με τον Μακάριο και τα συμφωνηθέντα μεταξύ τους οι κατήγοροι του Διγενή με κατάφωρη ιστορική ανεντιμότητα πάντοτε παρασιωπούν. Ο Διγενής απέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1974, έξι μήνες πριν από το πραξικόπημα της 1ης Ιουλίου, και είναι επίσης ολότελα ανέντιμο να θεωρείται υπεύθυνος γι’ αυτό.

Απαράδεκτες οι διαμαρτυρίες για τρισάγιο στον τάφο του

Προσωπικά δεν υπήρξα ποτέ πρoσωπoλάτρης και ούτε πίστεψα ποτέ στις υπεράνθρωπες ιδιότητες οποιουδήποτε ηγέτη και επομένως και του Διγενή. Ο Διγενής ήταν και αυτός άνθρωπος, προικισμένος βέβαια με αρετές πολλές και ικανότητες σε ορισμένους τομείς αξιοθαύμαστες. Είχε όμως και αυτός τις αδυναμίες του και τα πάθη του. Το να προσπαθούμε όμως με ζήλο κυριολεκτικά σαδιστικό αλλά ταυτόχρονα και μαζοχιστικό να διαγράψουμε τον Διγενή και να τον κατεδαφίσουμε ως σύμβολο εθνικού αγωνιστή, είναι πράξη ηθικά ανέντιμη και εθνικά αυτομηδενιστική. Αν καταφέρουμε τελικά να πείσουμε τον Ελληνισμό της Κύπρου ότι ο Διγενής, ο μοναδικός από τους ηγέτες του που αποδείχτηκε δι’ έργων πρόθυμος να θυσιαστεί για την πατρίδα του, υπήρξε προδότης και ολετήρας της πατρίδας του, τότε σε ποιους ειλικρινά θα αναμένουμε αυτός να πιστέψει και να εμπιστευθεί τις τύχες του; Θεωρώ, εν κατακλείδι, ολότελα απαράδεκτες τις διαμαρτυρίες που προκλήθηκαν, γιατί ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κύπρο, επισκέφτηκε και τον τάφο του Διγενή, τέλεσε πάνω απ’ αυτόν Τρισάγιο και κατέθεσε στεφάνι. Με αυτή του την πράξη, ισχυρίζονται οι επικριτές, πρόσβαλε τη μνήμη του Εθνάρχη Μακαρίου. Ο Διγενής, ας μην αυτοκοροϊδευόμαστε, δεν έχει καμιά ανάγκη από τα εγκώμια και τους ύμνους μας. Ζων είχε τιμηθεί από τους αυθεντικότερους εκπροσώπους του Έθνους, την Ελληνική και την Κυπριακή Βουλή και την Ακαδημία των Αθηνών, όσο κανένας άλλος σύγχρονος Έλληνας. Ο θρύλος, ωστόσο, του Διγενή, το ήθος και η όλη εθνική συμπεριφορά του αποτελούν για μας υπέρτατο εθνικό πρότυπο, πρότυπο που απόλυτα σήμερα χρειαζόμαστε και απεγνωσμένα αναζητούμε.

Μέσα σε προσευχητάρι, το οποίο αποδίδεται στον Ιωάννη Μύρωνα, μοναχό στα Ιεροσόλυμα, βρέθηκαν κείμενα του Αρχιμήδη και του Υπερείδη. Ο μοναχός, προτίμησε αντί να χρησιμοποιήσει καινούριες περγαμηνές, να ξύσει και να κόψει κομμάτια δέρματος στη μέση από παλιές, “ανακυκλώνοντάς” τες και γράφοντας σ’ αυτές.

Innernet.gr: “Κρυμμένα” έργα του Αρχιμήδη και του Υπερείδη κρυβόταν σε μεσαιωνικό προσευχητάρι

Ένα μεσαιωνικό βιβλίο προσευχών, μέσα στο οποίο είχαν ανακαλυφθεί “Κρυμμένα” έργα του Αρχιμήδη και του Αθηναίου πολιτικού Υπερείδη, αποκαλύπτεται τώρα ότι περιέχει ακόμα ένα αρχαίο κείμενο, το οποίο αφορά το έργο του Αριστοτέλη.
Οι ερευνητές διάβασαν το κείμενο χρησιμοποιώντας προηγμένες τεχνικές απεικόνισης και δηλώνουν ότι έμειναν “άφωνοι” από την ανακάλυψη.

Το προσευχητάρι του 13ου αιώνα αποδίδεται στον Ιωάννη Μύρωνα, μοναχό στα Ιεροσόλυμα. Αντί να χρησιμοποιήσει νέα περγαμηνή, ο μοναχός “ανακύκλωσε” παλαιότερες παλίμψηστες περγαμηνές ξύνοντας το αρχαίο κείμενο και κόβοντας τα κομμάτια δέρματος στη μέση.
Το βιβλίο είναι πλέον γνωστό ως το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη, καθώς το 1906 μελετητές ανακάλυψαν κρυμμένα, κάτω από τις προσευχές, άγνωστα μέχρι τότε έργα του μεγάλου Έλληνα μαθηματικού.

Έρευνες που ξεκίνησαν το 2002 επέτρεψαν την αποκρυπτογράφηση του κειμένου και, προς μεγάλη έκπληξη των ερευνητών, αποκάλυψαν και ένα ακόμα κρυμμένο κείμενο, το μοναδικό σωζόμενο χειρόγραφο του Αθηναίου πολιτικού Υπερείδη, που έζησε τον 4ο π.Χ. αιώνα.

Διεθνής ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον Ουίλιαμ Νόελ, επιμελητή χειρογράφων στο αμερικανικό Walters Art Museum, ανακάλυψε τώρα ένα τρίτο κείμενο, ερμηνευτικές σημειώσεις που αφορούν την πραγματεία “Κατηγορίαι” του Αριστοτέλη και χρονολογούνται στον 3ο ή 2ο π.Χ. αιώνα.

“Χρησιμοποιήσαμε μια τεχνική που ονομάζεται πολυφασματική απεικόνιση” εξηγεί στο BBC ο Ρότζερ Ίστον, καθηγητής Επιστήμης Απεικόνισης στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ρόσεστερ στις ΗΠΑ. Η μέθοδος περιλαμβάνει τη φωτογράφηση της παλίμψηστης περγαμηνής σε διάφορα μήκη κύματος.
“Αν και δεν μπορώ να διαβάσω αρχαία ελληνικά, και μόνο το γεγονός ότι έβλεπα τις λέξεις με έκανε ν’ ανατριχιάσω“, σχολιάζει ο Δρ Ίστον.

Οι “Κατηγορίαι” του Αριστοτέλη αποτέλεσαν το θεμέλιο πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε η μελέτη της Λογικής στο Δυτικό κόσμο, επισημαίνουν οι επιστήμονες.

“Έχω μείνει άφωνος από το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου”, δηλώνει ο Ουίλιαμ Νόελ.

Οι ερευνητές σκοπεύουν να δημοσιεύσουν σύντομα το πλήρες κείμενο των ερμηνευτικών σημειώσεων, ενώ ο Δρ Νόελ και ο συνεργάτης του Ρέβιελ Νετζ του Πανεπιστημίου Στάνφορντ πρόκειται να εκδώσουν βιβλίο για το Παλίμψηστο.
Η ανακάλυψη παρουσιάζεται την Πέμπτη στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.

Η Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, Elizabeth, επισκέφθηκε ξανά μετά από 50 χρόνια την πολιτεία της Βιργινίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις δηλώσεις της, μεταξύ άλλων, συλλυπήθηκε τις οικογένειες των δολοφονειθέντων φοιτητών και απολογήθηκε για την συμπεριφορά των Βρετανών προς τους Αμερικανούς ιθαγενείς - Ινδιάνους τους οποίους είχαν κάνει σκλάβους!

Σχετικό άρθρο από το “Yahoo“.

Και από “datalounge“: Η Βασίλισσα Elizabeth παρακινείται ν’ απολογηθεί, διότι έκαναν σκλάβους τους Αφρικανούς και τους Αμερικανούς Ινδιάνους, όταν επισκεφτεί την Βιργινία αυτήν την βδομάδα.

Για να μην ξεχνιόμαστε Your Majesty… Έχετε πολλές απολογίες να δώσετε ακόμα…

Είναι η δεύτερη δημοσίευση με αυτόν τον τίτλο μέσα σε λίγους μήνες…

Είναι γνωστή η τακτική του ΑΚΕΛ και η προσπάθειά του ν’ αποποιηθεί τη ρετσινιά της προδοσίας, για την καταδίκη του αγώνα της ΕΟΚΑ.
Ακούσαμε πολλά τον τελευταίο καιρό… Ταινίες με τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ να εκτελούν άτομα επειδή είναι αριστεροί, βιβλία με το ίδιο θέμα, σχέδια στη βουλή κ.α

Το τελευταίο ήρθε σήμερα. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Χριστόδουλος, επισκέφθηκε το νησί. Χτες, είχε μεταβεί στο Θρονί, στον τάφο του Μακαρίου και σήμερα στον τάφο του Στρατηγού Διγενή για κατάθεση στεφάνων. Το τελευταίο, ξεσήκωσε διαμαρτυρίες στις τάξεις των ΑΚΕΛικών, και μ’ ανακοίνωσή τους κατεδίκασαν την επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου στον τάφο του Στρατηγού(!). Στην ανακοίνωσή τους, αναφέρουν ότι με τις δύο επισκέψεις ταυτίζει τους δύο άντρες, ταύτιση που είναι αποκαρδιωτική αφού ο Γεώργιος Γρίβας, ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β’. Μια ΕΟΚΑ Β’ που -σύμφωνα με το ΑΚΕΛ, διότι τα ιστορικά γεγονότα δείχνουν άλλα- έκανε πραξικόπημα στις 15 του Ιούλη, δηλαδή μισό χρόνο μετά τον θάνατο του Διγενή.

Και διερωτόμαστε… Ο νόμος περί “προστασίας της μνήμης των νεκρών”, δέχεται διακρίσεις;

*Επεξεργασμένο: Με ανακοίνωσή τους, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ κατεδίκασαν επίσης την κατάθεση στεφάνου! Γιατί άραγε δεν πέρασε το σχέδιο που είχε καταθέσει ο Γλαύκος Κληρίδης στη βουλή για ν’ ανακηρυχθεί ο Γεώργιος Γρίβας - Διγενής κοινός δολοφόνος; Ή μήπως είναι δολοφόνος και προδότης ανάλογα με τις συγκυρίες της εποχής;