Η ιστοσελίδα “thessalonikios” διοργανώνει δράση για τον ποντιακό Ελληνισμό. Σε μια εποχή που η πληροφορία είναι δύναμη, στείλτε όλοι ένα ηχηρό μήνυμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την αναγνώριση της γενοκτονίας των ποντίων.

Μήνυμα προς αποστολή:
Οι Έλληνες πολίτες ζητούμε την αναγνώριση της ημέρας της δεκάτης ενάτης -19- Μαΐου ως πανευρωπαϊκή επέτειο μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του πόντου. Όπως άλλωστε είναι και αναγνωρισμένη από το Ελληνικό κοινοβούλιο -και από ολόκληρο τον Ελληνικό λαό-.
Σύμφωνα με την LIDLIP -International League for the Rights and Liberation of Peoples-, ανάμεσα 1916 και 1923, 353,000 πόντιοι είχαν σκοτωθεί κατά τις βαρβαρότητες του Τουρκικού κράτους.
Ζητούμε το αυτονόητο. Το δικαίωμα στη μνήμη και την αλήθεια. Το θέμα της γενοκτονίας δεν αφορά μόνο τους Έλληνες, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη και τη διεθνή κοινότητα. Πρέπει να διατηρούνται οι γενοκτονίες στην ιστορική μνήμη του Ευρωπαίου ώστε να διασφαλίσει ότι δεν θα επαναληφθεί κάποιο παρόμοιο συμβάν.

Τέλος μηνύματος.

Κατακλύστε τη σελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με το αίτημά μας, ώστε να εισακουστούμε!

Του Σάββα Ιακωβίδη, εφ. “Σημερινή”, στήλη “Αντιστάσεις”, 24/04/2007.

Ο Γλαύκος Κληρίδης, όλα αυτά τα χρόνια, δημιούργησε την εντύπωση ενός ρεαλιστή πολιτικού, που διατύπωνε θαρραλέες θέσεις, ανεξαρτήτως κόστους. Αυτή η εικόνα κατέρρευσε, ιδιαίτερα μετά τα όσα ομολογεί σχετικά με το θέμα του σχεδίου Ανάν. Σήμερα, 88η επέτειο των γενεθλίων του, ο Γλ. Κληρίδης παρουσιάζει νέο βιβλίο του, με τίτλο: “Ντοκουμέντα μιας εποχής 1993-2003″. Αναφέρεται στο σχέδιο Ανάν, όπου αποκαλύπτεται και πάλι ότι απέκρυψε ενέργειές του και επιχείρησε και αυτός να παραπλανήσει, κινδυνολογώντας και εκβιάζοντας τον κυπριακό Ελληνισμό. Σε προδημοσίευση αποσπασμάτων του βιβλίου του από το “Φιλελεύθερο” της Κυριακής, μαθαίνουμε ότι μετά την υποβολή του σχεδίου Ανάν 5 -1η Απριλίου 2004-, ο Γλ. Κληρίδης είχε διαδοχικές συναντήσεις, στην οικία του, με εκπροσώπους του ΟΗΕ και όλων των ξένων εμπλεκομένων.
Λέγει:
“Σε όλους επεσήμανα και τόνισα εμφαντικά ότι το 5ο σχέδιο Ανάν, αν υποβαλλόταν σε δημοψήφισμα, δεν θα μπορούσε να υποστηριχθεί και εγκριθεί από τους Ελληνοκυπρίους. Τους είπα ότι προσωπική μου εισήγηση ήταν να αναβληθούν τα δημοψηφίσματα, για να συνεχισθούν οι συνομιλίες με σκοπό, (α) τη βελτίωση βασικών προνοιών του σχεδίου και, (β) την περαιτέρω, αναγκαία διευκρίνιση άλλων προνοιών, οι οποίες επιδέχονταν διαφορετικών ερμηνειών. Δυστυχώς, η απάντηση των συνομιλητών μου ήταν ότι δεν υπήρχε χρόνος για αναβολή και ότι κάποιες αλλαγές θα μπορούσαν να επιτευχθούν μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση (…). Την εκτίμησή μου ότι το 5ο σχέδιο Ανάν θα απορριπτόταν από την ελληνοκυπριακή κοινότητα, η οποία πίστευε πως το σχέδιο θα έπρεπε να βρισκόταν πιο κοντά στις ρεαλιστικές προσδοκίες της, είχα εκφράσει στον κ. ντε Σότο και στο Μπούργκενστοκ, στην παρουσία του προέδρου του ΑΔΗΚ, κ. Ντίνου Μιχαηλίδη”.
Όσα ομολογεί σήμερα ο Κληρίδης προκαλούν εύλογες απορίες. Γιατί δεν ενημέρωσε αμέσως και καθηκόντως τον κυπριακό Ελληνισμό; Γιατί τα λέει κατόπιν εορτής; Γιατί απέκρυψε ξανά από τους πολίτες ενέργειες και εισηγήσεις του; Σε τρεις, τουλάχιστον, περιπτώσεις επιχείρησε να παρασύρει το λαό να ψηφίσει ένα σχέδιο, που θεωρούσε απορριπτέο και μη ρεαλιστικό, αφού έχρηζε βελτιώσεων και διευκρινίσεων. Πρώτον, στο Έκτακτο Παγκύπριο Συνέδριο του ΔΗΣΥ (15.4.2004) είπε ότι “η λύση που προτείνει ο Γ.Γ. του ΟΗΕ είναι εντός των παραμέτρων των ψηφισμάτων του Συμβ. Ασφαλείας“. Για να πείσει, κινδυνολόγησε κατ’ ανεπίτρεπτον τρόπον, ισχυρισθείς ότι εάν δεν επιτευχθεί λύση, θα αποχωρήσουν οι δυνάμεις του ΟΗΕ, θα εμπεδωθούν τα τετελεσμένα και τελεσίδικα θα επέλθει “αναγνώριση δύο κρατών“. Επικαλεσθείς την πείρα, που είχε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έβαλε το χέρι στο Ευαγγέλιο και, ένδακρυς, ορκίστηκε ότι οι διαπιστώσεις του είναι σοβαρές και υπεύθυνες και υπαρκτοί οι κίνδυνοι, που είχε επισημάνει. “Προτιμώ να αποδημήσω εις Κύριον“, είπε με δραματικό τρόπο, “παρά να δω αυτό το τέλος των αγώνων του κυπριακού Ελληνισμού“.
Δεύτερον, σε συνέντευξή του στα αθηναϊκά “Νέα” -17-18.4.2004-, ισχυρίσθηκε ότι ένα “όχι” των Ε/κ θα οδηγήσει σε αναγνώριση του κατοχικού μορφώματος. Τρίτον, μιλώντας σε συγκέντρωση της Πλατφόρμας “Ενωμένη Ευρωπαϊκή Κύπρος” -19.4.2004-, κάλεσε το λαό “να απορρίψει το εύκολο “όχι”, που οδηγεί στην καταστροφή και να πει το δύσκολο, το γενναίο, μεγάλο “ναι”, που είναι ιστορικά αναγκαίο για την επανένωση της πατρίδας μας και την απαλλαγή από την τουρκική κατοχή”.
Αυτός είναι ο Κληρίδης. Απλώς να επισημάνουμε τις μέγιστες και ανεξιλέωτες ευθύνες του για να τεχνουργηθεί και να φτάσουμε στο σχέδιο Ανάν.

24 Απριλίου 2004… Μέρα που καλείται ο λαός της Κύπρου ν’ αποφασίσει με δημοψήφισμα για το μέλλον του! Δημοψήφισμα για την αποδοχή ή ΟΧΙ, του σχεδίου Αννάν.

Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού τελικά, κόντρα στις πιέσεις των Αγγλοαμερικανών, ψήφισε “ΟΧΙ” στην εφαρμογή του σχεδίου, σ’ αντίθεση με τους Τούρκους που το δέχτηκαν και τους βόλεψαν μια χαρά οι συνθήκες για να το παίζουν αδικημένοι!

Έκτοτε, η ηγεσία των Κυπρίων, προσπαθεί να μεταλλάξει τη στάση της Ευρωπαϊκής κοινής γνώμης και να περάσει προς τα έξω τους λόγους απόρριψης του σχεδίου.
Στο νησί οι αντιπαραθέσεις των υποστηρικτών και υπερμάχων του σχεδίου με τους εναντίους του, συνεχίζονται, επιρρίπτοντας ευθύνες ο ένας στον άλλο, για ένα σχέδιο που κανονικά θα έπρεπε να έχει θαφτεί, ιδίως μετά την απόφαση του δημοψηφίσματος.

Σήμερα συμπληρώνονται τρία χρόνια απ’ εκείνο το δημοψήφισμα. Πανηγύρια δεν χωρούν. Οι κάτοικοι του νησιού, έκαναν αυτό που ήταν λογικό να γίνει και είναι παραλογισμός να πανηγυρίζεις για κάτι λογικό! Κατεψήφισαν ένα σχέδιο, το οποίο πάμπολλοι αντικειμενικοί μελετητές, ειδήμονες περί οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων της Ευρώπης, έλεγαν ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει. Εξάλλου, η μισή Κύπρος ακόμα είναι κατεχόμενη από τους Τούρκους… Πώς μπορείς να πανηγυρίζεις; Αυτό είναι το πρόβλημα -όχι το σχέδιο Αννάν- και σ’ αυτό πρέπει να επικεντρωθούμε και όταν το λύσουμε τότε θα πανηγυρίσουμε!
Ακούγαμε τον κ. Χριστοδούλου, διευθυντή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, να περιγράφει στην εκπομπή του κ. Πρόδρομου Προδρόμου, την απαξιωτική στάση των Αμερικανών και την προχειρότητα των απαντήσεών τους, όταν μια βδομάδα πριν το δημοψήφισμα τους τηλεφωνούσε για να του διευκρινίσουν πώς θα λειτουργήσουν κάποια πράγματα με τη συγχώνεψη της “Τουρκοκυπριακής Τράπεζας”, σε περίπτωση αποδοχής του σχεδίου.
Είναι καθαρό ότι καμιά πλευρά δεν ήθελε το σχέδιο, αλλά οι Τούρκοι γνωρίζοντας ότι θα δώσουμε αρνητική απάντηση το εκμεταλλεύτηκαν. Και οι ίδιοι που πρότειναν το σχέδιο ήξεραν την κατάληξη, ήταν όμως ένας τρόπος να βγάλουν τους Τούρκους από τη δύσκολη θέση.
Εδώ είναι που η ηγεσία της Κύπρου, έπρεπε να δράσει γρήγορα και αποτελεσματικά για να μην αφήσει τους Τούρκους να κάνουν το παιχνίδι τους και να επηρεάσει την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.

Όπως και να ‘χει, οι -περισσότεροι τουλάχιστον- Κύπριοι έκαναν αυτό που όριζε η κοινή λογική, για ένα σχέδιο το οποίο ήταν λάθος και μόνο να τεθεί σε δημοψήφισμα!

Σημερινή: Μετά το ΟΧΙ εγκαταλείψαμε την ουσία - Βάσος Λυσσαρίδης

“Εμείς θέλουμε την πρόοδο των “Τουρκοκυπρίων”. Όχι όμως με τέτοια μέτρα τα οποία δημιουργούν αντικίνητρο προς τους Τουρκοκυπρίους, αλλά προς όσους διαβιούν στα κατεχόμενα, γενικότερα, να επιδιώξουν τη λύση του Κυπριακού.“

Η τελευταία καταμέτρηση ψήφων, στην οποία δεν περιλαμβάνονται οι ψήφοι των Γάλλων του εξωτερικού έχει ως εξής: Νικολά Σαρκοζί 31,11%, Σεγκολέν Ρουαγιάλ 25,84%, Φρανσουά Μπαϊρού 18,55% και Ζαν Μαρί Λεπέν 10,51%.
Τα ποσοστά του δεξιού υποψηφίου είναι εκπληκτικά για τα Γαλλικά δεδομένα, ενώ τ’ αριστερά κόμματα δέχτηκαν πλήγμα! Παράλληλα, το Σοσιαλιστικό κίνημα ξαναμπαίνει στο παιχνίδι της διεκδίκησης της προεδρίας με το σημαντικότατο ~26%!

ethnikismos.blogspot.com: Εκλογές στη Γαλλία - 23/04/2007

“Οι προεδρικές εκλογές της Γαλλίας δεν έφεραν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το εθνικιστικό κίνημα από πλευράς ψήφων. Η μετατόπιση όλης της πολιτικής σκηνής προς τα δεξιά, η ρητορική και των τριών μεγαλύτερων υποψηφίων υπέρ ιδεών που μέχρι τώρα μόνο το Εθνικό Μέτωπο (FN) υποστήριζε, η κοινή άποψη ότι ο Σαρκοζί εκφράζει πολλές θέσεις του εθνικιστικού κινήματος, όλα αυτά κράτησαν την υποψηφιότητα Λεπέν σε λογικά επίπεδα.“

Ο ακραίος, κατά πολλούς, υποψήφιος, κράτησε σε σχετικά ψηλά επίπεδα τα ποσοστά του, παίρνοντας και την ψήφο αρκετών Εβραίων (!) στις συγκεκριμένες εκλογές…

“Ενδιαφέροντα:
-Οι υπόλοιποι 7 υποψήφιοι συγκέντρωσαν λιγότερο από 2.3%.
-Ο εθνικιστής Villiers συγκέντρωσε 2.23%, ξεπερνώντας κατά πολύ τα ποσοστά που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις.
-Όλα τα μικρά κόμματα που συμμετείχαν και στις προηγούμενες εκλογές -5 της Αριστεράς και 1 που υπερασπίζεται τις παραδοσιακές αξίες- σημείωσαν πτώση, τα περισσότερα άνω του 50%.
-Στην τελευταία θέση τερμάτισε ο Schivardi, ένας από τους 3(!) Τροτσκιστές υποψηφίους, συγκεντρώνοντας 0.34%.
-Η αποχή έφθασε μόλις στο 16.2%, εξαιρετικά μικρό ποσοστό για τα δεδομένα της Γαλλίας.
-Περισσότεροι από 4.5 εκατομμύρια Γάλλοι εμπιστεύθηκαν για ακόμα μία φορά τις ξεκάθαρες εθνικιστικές φωνές.”

Σημερινή: Πέρασαν τα… φαβορί

“Ο γαλλικός Τύπος της Δευτέρας υπογραμμίζει τη σαφήνεια της εκλογικής έκβασης, μεταφράζοντας το αποτέλεσμα της κάλπης σε “συμφιλίωση των Γάλλων με την πολιτική”, έπειτα από την ανατροπή του Απριλίου του 2002 με την έκπληξη του Ζαν Μαρί Λε Πεν. “Για όλους αυτούς που επί δέκα χρόνια μας κούραζαν, επαναλαμβάνοντας πως ζούμε το τέλος της πολιτικής, την απόλυτη αποκαρδίωση, αυτή η Κυριακή 22 Απριλίου ηχεί ως μία ευφρόσυνη διάψευση, μία πολύ καλή ευκαιρία για να σβηστεί διαπαντός η 21η Απριλίου 2002″, τονίζει στο άρθρο της η συντηρητική Figaro.“

ethnikismos.blogspot.com: Λεπέν: “Κερδίσαμε τον πόλεμο των ιδεών”.

“Ευχαρίστησε όσους τον ψήφισαν, είπε ότι οι ψηφοφόροι προτίμησαν την ψεύτικη αλλαγή από την αληθινή άμα βγουν αληθινά τα αποτελέσματα των exit polls, και ότι έστειλαν στον β’ γύρο αυτούς που διάλεξαν τα κέντρα δημοσκοπήσεων. “Κερδίσαμε τον πόλεμο των ιδεών” φώναξε στους οπαδούς του που τον καταχειροκρότησαν, “το έθνος και ο πατριωτισμός, η μετανάστευση και η ανασφάλεια ήταν στο επίκεντρο της εκλογικής καμπάνιας από τους αντιπάλους μας μέχρι και χθες… Αυτή η ιδεολογική νίκη ανήκει αποκλειστικά στο Εθνικό Μέτωπο.”
Και λίγο αργότερα: “(Αλλά) Φοβάμαι ότι οι Γάλλοι χρησιμοποιήθηκαν και μαντεύω ότι θα λυπηθούν τις επόμενες μέρες… Αυτοί που έκλεψαν τις ιδέες του Εθνικού Μετώπου απλώς μας εμπόδισαν από το να ασκήσουμε τις πραγματικές λύσεις για όλα τα προβλήματα της Γαλλίας”.“

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατο, “προχωρούσε” στον Κάτω Κόσμο. Η μετάβαση όμως δεν ήταν τόσο απλή καθώς υπήρχε μια σειρά από τελετουργίες που λάμβαναν χώρα ώστε να αποδοθούν όλες οι πρέπουσες τιμές στον νεκρό και έτσι να του “ανοίξουν τον δρόμο” για τις πύλες του Άδη.

Πριν την ταφή το σώμα του νεκρού πλενόταν αλειφόταν με αρωματικά έλαια και στη συνέχεια τον έντυναν με λευκό ένδυμα -λευκό= αγνότητα= δύναμη=ένωση με το Θείο-. Τοποθετούσαν έναν οβολό στο στόμα του ως “Πληρωμή” για τον Χάροντα που θα τον μετέφερε στην άλλη όχθη και έπειτα εξέθεταν τον νεκρό για μία ημέρα ώστε να τον δουν οι φίλοι και οι γνωστοί του και να του αποδώσουν τιμές.

Οι πενθούντες φορούσαν μαύρα ρούχα, έκοβαν κοντά τα μαλλιά τους και θρηνούσαν φωναχτά. ‘Έκλαιγαν, βογκούσαν και χτυπούσαν τα χέρια τους ως ένδειξη βαθιάς θλίψης.

Την επόμενη αυγή, οδηγούσαν το σώμα στον τόπο της ταφής. Η σωρός μεταφερόταν στους ώμους των συγγενών αν και σε περίπτωση που η οικογένεια ήταν πλούσια, το σώμα του νεκρού μεταφερόταν πάνω σε άμαξα με άλογα. Τη σωρό ακολουθούσαν οι φίλοι και η οικογένεια θρηνώντας. Οι οικογένειες που είχαν τη δυνατότητα προσλάμβαναν επαγγελματίες για να θρηνήσουν το νεκρό.

(more…)

Σχεδόν έναν αιώνα πριν…

“Ο ήλιος είχε βασιλέψει, σκοτείνιασε η μέρα και αυτοί εξακολούθησαν την ομιλία του έτσι. Ο Αλέξης είπε:

-Ας τους αφήσωμε τους άλλους και ας σκεφτούμε σαν πολιτικοί. Καλά, η Εκκλησία στην Τουρκιά υπάρχει και ας διορθωθεί όπως θέλεις. Όσο οι Ρωμιοί της Τουρκιάς δεν κάνουν άλλη δική τους πολιτική αρχή, ας πούμε καμιάν εθνική δίαιτα, θα κυβερνιούνται από την εκκλησία τους. Μα κι αυτή, όπως και ‘σεις οι πολιτευόμενοι εδώ, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, κάπως βαθύτερα να στοχάζεστε για να δείτε τι θέλει το Έθνος τώρα. Εσύ άραγε ξέρεις τι θέλει;
-Να διατηρήσωμε αυτά που έχομε.
-Δηλαδή τι;
-Να μη μας πνίξουν οι Τούρκοι. Θέλω την αυθυπαρξία του Έθνους, όπως ως τώρα.
-Τίποτα παραπάνω; Η αυτοσυντηρησία σου αρκεί; Θα μείνωμε πάντα έτσι, όπως είμαστε τώρα, σερνάμενοι σαν τα σκουλήκια; Και ως πότε θα μείνωμε τέτοιοι; Δε θα ‘ρθει ποτέ καιρός, που θα θελήσωμε και να νικήσωμε; Μόνο βιοπάλη λοιπόν; Ποτέ νίκη και πολιτική επικράτηση;
-Τι; Να φύγουν οι Τούρκοι;

(more…)

Πολλές φορές, για να επισκιαστεί το αδιαμφισβήτητο μεγαλείο του αρχαίου κόσμου, ο αρχαίος ελληνικός τρόπος ζωής και το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, έχουν δεχτεί πολλές βάναυσες και ύπουλες επιθέσεις. Κάποιοι, αποφάσισαν να διαστρεβλώσουν τα γεγονότα κατακρεουργώντας την αλήθεια. Αυτό έχει συμβεί σε πάρα πολλές περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στην θέση την οποία κατείχε η γυναίκα κατά την αρχαιότητα και σε πάμπολλα άλλα θέματα. Δυστυχώς σε αυτήν την παραπληροφόρηση -όπως και σε πολλές άλλες- συμβάλουν και τα σχολικά βιβλία τα οποία ως τώρα έχουμε ή πρόκειται να διδαχτούμε.

(more…)

Έτσι τιτλοφορείται στο “λιανοκλάδι” η συνέντευξη του ιδιοκτήτη του συγκεκριμένου blog, με τον ιδιοκτήτη του ethnikismos.blogspot.com, Κωνσταντίνο, ή κατά κόσμον “καλαμαρά”…
Μέσω του blog του, ο Κωνσταντίνος, προσπαθεί να ενημερώσει για την πορεία του Εθνικισμού -κινήματος και κομμάτων- στην Ευρώπη και αλλού -διότι κάπου πήρε το μάτι μου για εκλογές Τουρκίας-!
Η συνέντευξη του Κωνσταντίνου αντιμετωπίστηκε μ’ επικριτικά σχόλια από τους αναγνώστες του λιανοκλαδιού, οι οποίοι, ούτε λίγο ούτε πολύ, λένε ότι ο Κωνσταντίνος ζει με φαντασιώσεις, παρασυρόμενος από τις ιδέες που προσπαθούν να προβάλουν οι φασίστες(!)…

Προσωπική μου άποψη, είναι ότι ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να προβάλει τις θέσεις του Εθνικισμού -έστω και περιληπτικά-, θέσεις που δεν είναι κάπου καταγραμμένες σαν αρχές του κινήματος και ως εκ τούτου μπορούν ν’ αμφισβητηθούν εύκολα, κυρίως λόγω της προπαγάνδας που δέχεται το κίνημα από τα ΜΜΕ.

Παρακάτω η συνέντευξη:

Ποιος είναι ο στόχος σου με το συγκεκριμένο μπλογκ;

Βασικά ενημερωτικός. Προσπαθώ να κρατήσω ενήμερους τους φίλους -αλλά και τους “εχθρούς”- για την πορεία του Εθνικιστικού κινήματος στην πολιτική, στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.

(more…)