Σαν σήμερα, 15 Ιανουαρίου, το 1950 κυκλοφόρησε στην Κύπρο εθναρχική εγκύκλιος, η οποία καλούσε τον Κυπριακό Λαό  με δημοψήφισμα να αποφασίσει για την Αυτοδιάθεσή του, ύστερα από αλλεπάλληλες αρνήσεις της Βρετανίας για πραγματοποίηση της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα και για διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Με το ιστορικό δημοψήφισμα της 15^ης Ιανουαρίου οι Έλληνες Κύπριοι εξέφρασαν τον προαιώνιο πόθο τους. Το 95,7% του Λαού αποφάσισε: ENΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Με μοναδικό σκοπό την Ένωση λοιπόν, οι Αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α οπλίστηκαν με Πίστη και την ελληνική πολεμική αρετή και άρχισαν ύστερα από πέντε χρόνια τον πιο ένδοξο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα στην ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού  με το νησί να ποτίζεται Αίμα Ελληνικό από τις Θυσίες των ημίθεων ηρώων της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, η πολυπόθητη Ένωση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, διότι κάποιοι ενέδωσαν στις πιέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, πρόδωσαν τον Αγώνα και καταπάτησαν τον όρκο υπογράφοντας τις καταστροφικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου το 1960 με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν τα γνωστά γεγονότα της τουρκανταρσίας το 1963 και ακολούθως η τουρκική εισβολή το 1974, με τις συνέπειες της εισβολής να είναι εμφανείς μέχρι και σήμερα όπου ένα μεγάλο μέρος του νησιού μας κατέχεται παράνομα από την Τουρκία.

Όσο μακριά όμως και να φαντάζει η Ένωση σήμερα, όσο προσκυνημένες και να είναι οι ηγεσίες σε Αθήνα και Λευκωσία, η Ιδέα θα ζει μέχρις ότου  υπάρχει έστω και ένας Έλληνας να πιστεύει σ΄ αυτήν.

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ
ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΗ.

Με δύο μέρες καθυστέρηση από την επέτειο της τουρκικής εισβολής, παραθέτω δύο από τις πέντε στροφές του ποιήματος του Δημήτρη Λιπέρτη “Kαρτερούμεν μέραν νύχταν” (1928), που εκφράζει τον προαιώνιο πόθο των Κυπρίων για ελευθερία και για Ένωση με την Ελλάδα.

Ογδόντα χρόνια μετά τη συγγραφή του ποιήματος, ο πόθος παραμένει ανεκπλήρωτος.

Πενήντα χρόνια μετά και ακόμα επίκαιρο…

Είμαστε οι προνομιούχοι της ιστορίας. Είτε είμαστε ελέυθεροι είτε είμαστε δούλοι, εμείς οι Έλληνες δίνουμε πάντα το θετικό ιστορικό μας παρόν προς τις απαιτήσεις της ιστορικής μοίρας.

Όταν είμαστε ελεύθεροι , να την πούμε την καλή να την πούμε και κακή αυτή τη μοίρα - πάντα μας χρησιμοποίησε σαν κυματοθράυστη πάνω στον οποίον έγιναν συντρίμια οι υλικές δυνάμεις των βαρβάρων και διαλύθηκαν οι εφήμερες ιδεολογίες μπροστά στη λάμψη της υψυλότερης ιδέας που γέννησεν ο ανθρώπινος νους, της ιδεας της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Όταν είμαστε σκλάβοι ποτέ δε συμβιβαζόμαστε με τον έχθρο . Ποτέ δεν προσαρμοζόμαστε προς την υλική πραγματικότητα της βάρβαρης τυρανίας. Διαθέτομε το σώμα των παιδίων μας, τους πόρους μας, τη γαλήνη μας για να κάνουμε να ξαναζήσουν ως πραγματικότητα οι αρχές εκείνες που διακρίνουν τους ελεύθερους ανθρώπους από τους δούλους . Κλείνουμε το βιβλίο της αριθμητικής , αδιαφορούμε για την υλική υπεροχή του εχθρού, ορθωννόμαστε πάνω στα κόκκαλα των προγόνων μας και με τις δικές μας δυνάμεις αναζωντανέυουμε τον Ελληνικό φοίνικα και τον προσφέρουμε σαν πήχη αστείρευτης ψυχικής αντοχής στους σκλάβους ολόκληρης της γης.

Σαν λαός αύτοφωτος και στις πιο δύσκολες περιστάσεις της εθνικής μας ζωής όχι μόνο δεν ζητούμε απο ξένες πηγές να πάρουμε μαθήματα , μα γινόμαστε πρωτοπόροι και οδηγοί και το κέντρο της ιστορικής ζωής τους ανθρώπινου γένους. Τεέτοιοι σταθήκαμε και στον αγώνα του 21. Αγωνιστές με συναίσθηση του Ελληνισμού ως επι αιώνες φωτοδότη του κόσμου και αποφασισμένοι να ανορθώσουμε τη δύναμη μας και να ξαναπάρουμε τη θέση μας στην ιστορική δημιουργία.

Με βαθειά την ευθύνη προς το όνομα που φέρναμε, προς την ιστορία που έπρεπε να συνεχίσουμε και να Λαμπρύνουμε, προς τα μάρμαρα των προγόνων μας, προς τις ζωές που επρόκειτο να ενσαρκωθούν σε μέρες σκληρές και άνδρες στο μέλλον θα έπρεπε να ατενίζουν προς τους πατέρες τους με το μέτωπο ψηλά, δημιουργήσαμε το νέο Ελληνικό θάυμα, με όπλα το καθήκον την τιμήν και την θυσίαν, το θάυμα που λέγεται Ελληνική Επανάστασις του 1821. Το θάυμα που έκανε να ξαναζήσουν στον κόσμο τα ιδανικά. Για τούτο και το γεγονός εκείνο δεν είχε μόνο ιστορική σημασία για το Ελληνικόν Έθνος - ως γεγονός της Ελληνικής ιστορίας - αλλά είχε σημασία κοσμοιστορική. Δεν ήταν ξεσήκωμα ενός λαού για την επέκταση του ζωτικού του χώρου εις βάρος ενός άλλου, ούτε ήτανε ξεσήκωμα μιας κοινωνικής τάξεως που γύρευε μεταβολή του πολιτέυματος. Ήταν κάτι το απόλυτο. Εμπνευσμένο απο την αρχή ως το τέλος απο τα μεγάλα ιδανικά που συγκλονίζουν τους λαούς οταν αποφασίσουν να ξαναζήσουν.

Αυτή τη μέθη του ενθουσιασμού, για να κάνουμε και μεις σήμερα οι Κύπριοι το όνειρο μας πραγματικότητα, είναι που μας προσφέρει το 21. Ζητάει απο μας να γίνουμε Βράχοι. μπρος την ιδέα. Γιατί για τους ίδιους λόγους καλούμαστε και σήμερα. Το καθήκον υπογράφει τις προσκλήσεις. Η Φωνή του ειναι πιό επιβλητική απ’όλες τις φώνες. Ας τη δεχτούμε χωρίς υπολογισμούς. Πιασμένοι απο το χέρι ας πάρωμε τον ανήφορο. Δεν θα φθάσουμε όλοι. Θα φθάσουν αρκετοί για να υψώσουν μια σημαία,  να κτυπήσουν μια καμπάνα, ν’ανάψουν  ενα κερί σ’οσους θα λείπουν, να φωνάξουν το “Νενικήκαμεν”

Πηγή: Εγερτήριον Σάλπισμα της ΑΛΚΙΜΟΥ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΕΟΚΑ, 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 1958″

Αναδημοσίευση από: “Ες γην εναλίαν Κύπρον“

Δώδεκα και δυο λεπτά, τα μάτια σου έκλεισες, κείνα τα μάτια που ονειρεύτηκαν, φως, λευτεριά κι Ελλάδα… Κι όλα περάσαν απ’ το νου σου, σαν αστραπή, μία ζωή δεκαοχτώ ετών, τόσο μεγάλη…
Τότε που ανέβηκες σ’ έναν ιστό και ξέσκισες το σύμβολό τους, δεκαπέντε χρονών παιδί, στο δίστρατό σου βρέθηκες μπροστά και διάλεξες αμέσως. Φως, λευτεριά κι Ελλάδα…
Δεν λυπήθηκες για τίποτα. Και βάδισες χαρούμενος στην τελευταία κατοικία σου. Τι σήμερα τι αύριο, Ευαγόρα; Όλοι πεθαίνουνε μια μέρα. Είπες πως είναι το καλύτερο πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Το πες και το κανες.
Κι ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής σου. Οι άλλοι σου φωνάζανε “Θάρρος Ευαγόρα!” απ’ τα κελιά τους, μα εσύ τους χαμογέλασες. Δεν είχες ανάγκη από θάρρος. Εσύ ήσουν το θάρρος.
Τους κοίταξες με βλέμμα καθαρό, ελληνικό. Δεν το κατάλαβαν πως ήσουνα ερωτευμένος και πως σε λίγο θα ολοκλήρωνες τον έρωτά σου. Ξεχάσανε πως ήσουν ποιητής. Γιατί την ώρα κείνη, έγραψες το καλύτερό σου ποίημα.
Δώδεκα και δυο λεπτά, 13 Μαρτίου. Όμορφος σαν Έλληνας, ταλαντεύτηκες σ’ ένα σκοινί, δίχως να χάσεις το χαμόγελό σου. Την ώρα εκείνη παίχτηκε η μοίρα του ανθρώπου. Και νικήσαμε Ευαγόρα…

Του Σάββα Ιακωβίδη, εφ. “Σημερινή“, 09/03/2008

Διάβασα με πολλή προσοχή του κείμενο του Γιαννάκη Κολοκασίδη, μέλους της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ ως απάντηση, ουσιαστικά, σε κείμενο τού γράφοντος (4.3.2008), με αφορμή την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας στο μνημόσυνο του σταυραετού του Μαχαιρά. Η απάντηση-εξήγηση του Γ. Κολοκασίδη δημοσιεύτηκε στη “Σ” (5.3.2008) και σε άλλες εφημερίδες. Όπως είναι γνωστό, την περ. Κυριακή, σε μια ιστορική κίνηση, που επικροτήθηκε, ο Δ. Χριστόφιας μετέβη για πρώτη φορά στο Μαχαιρά, παρέστη στο μνημόσυνο του Αυξεντίου και κατέθεσε στεφάνι στον τόπο της άφθαρτης αυτοθυσίας του. Διερωτηθήκαμε, όπως όλοι οι Έλληνες της Κύπρου, αν το ΑΚΕΛ αποφάσισε, επιτέλους, να τιμά, όπως και ο υπόλοιπος λαός, τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Πλανηθήκαμε! Ο Γ. Κολοκασίδης μας παραπέμπει σε απόφαση του κόμματος του Μάη… 1957! Τότε, το ΑΚΕΛ θεωρούσε την τακτική του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ, με τις δοσμένες συνθήκες, “εκτός τόπου και χρόνου, ουτοπιστική, καταδικασμένη στην αποτυχία, σε τελευταία ανάλυση αρνητική για τον εθνικό μας αγώνα”.
Ενώ, λοιπόν, το ΑΚΕΛ καταδίκαζε και ουσιαστικά αφόριζε τον αγώνα της ΕΟΚΑ, δεν συγχυζόταν, έλεγε, και δεν αρνείτο «τον πατριωτισμό, τον ηρωισμό και την αυτοθυσία όλων εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους, είτε στη σύγκρουση με τις δυνάμεις ασφαλείας είτε στην αγχόνη ή κάτω από τα βασανιστήρια σ’ αυτόν τον αγώνα». Για το ΑΚΕΛ, ανέφερε η απόφαση της Ολομέλειας του Μάη 1957, “δεν τίθεται καθόλου ζήτημα αναθεώρησης της θέσης του έναντι του ένοπλου αγώνα”. Πράγματι, το ΑΚΕΛ δεν αναθεώρησε ποτέ τη θέση του. Όταν άρχισε ο μόνος αντιιμπεριαλιστικός και αντιαποικιακός αγώνας των Κυπρίων, το ΑΚΕΛ κατελήφθη εξαπίνης. Με οργή και μίσος κατά των αγωνιστών και της ΕΟΚΑ, δηλαδή και κατά των αρχηγών του Μακάριου και Γρίβα, καθύβρισε τα ηρωικά εκείνα παιδιά ως τραμπούκους, βαρελότα και ψευτοδιγενήδες. Αργότερα, σε μια υποκριτική, όπως αποδείχθηκε, αυτοκριτική, το ΑΚΕΛ δήθεν μεταμελήθηκε και αναίρεσε τους βαριούς χαρακτηρισμούς του. Τι παρατηρείται, όμως;
Πενήντα ένα χρόνια μετά την απόφαση του Μάη 1957, το ΑΚΕΛ επιμένει να διαχωρίζει την ΕΟΚΑ από τους αγωνιστές και αντίστροφα. Ως εάν να πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικές έννοιες. Τιμά, λέγει, τους αγωνιστές, αλλά δεν τιμά την ΕΟΚΑ. Να εννοήσουμε ότι βδελύσσεται την ΕΟΚΑ αλλά αναγνωρίζει τη θυσία των μελών της; Περίεργη, ανεπίτρεπτη και διχαστική, τω όντι, νοοτροπία. Το ΑΚΕΛ, γράφει ο Γ. Κολοκασίδης, «πάντα διαχώριζε τα ζητήματα τακτικής από τις θυσίες των ηρώων». Δηλαδή; Άλλο η ΕΟΚΑ και η τακτική του ένοπλου αγώνα, με τον οποίο το ΑΚΕΛ διαφωνεί επίσημα από το 1957 και άλλο οι ήρωες (δεν τολμά να αναφέρει, της ΕΟΚΑ) και οι θυσίες τους. Με την ίδια ΑΚΕΛική συλλογιστική, άλλο ο Κάστρο και άλλο ο αγώνας του κουβανικού λαού; Άλλο ο Τσε και άλλο τα επαναστατικά κινήματα στη Λατινική Αμερική; Απορούμε, λοιπόν: Οι ήρωες και οι αγωνιστές, πού ανήκαν; Στην ΕΟΚΑ! Πού είχαν ορκιστεί; Στην ΕΟΚΑ! Ποιοι ήταν οι αρχηγοί της; Ο Μακάριος, ως πολιτικός και ο Γρίβας, ως στρατιωτικός αρχηγός.
Ποιας οργάνωσης οι αγωνιστές και οι ήρωες εκτελούσαν τις διαταγές; Της ΕΟΚΑ! Ποιας οργάνωσης ήταν μέλη; Της ΕΟΚΑ. Ποια οργάνωση διεξήγαγε τον αγώνα κατά των Βρετανών αποικιοκρατών (που το ΑΚΕΛ δεν κατονομάζει); Η ΕΟΚΑ. Πού στηριζόταν η ΕΟΚΑ; Στους νέους και στις νέες της Κύπρου, πολλοί από τους οποίους κακοποιήθηκαν, φυλακίστηκαν, έπεσαν, θυσιάστηκαν, απαγχονίστηκαν από τους Βρετανούς δυνάστες, που το ΑΚΕΛ με… αβρότητα, αποκαλεί «δυνάμεις ασφαλείας»! Οι αγωνιστές και οι ήρωες, πού υπάγονταν και ποιων τις διαταγές εκτελούσαν; Των κατά τόπους τομεαρχών. Πού ανήκαν αυτοί; Στην ΕΟΚΑ. Ο απλός λαός, τι υποστήριζε; Την ΕΟΚΑ! Με απλά λόγια: Πενήντα τρία χρόνια από την έναρξη εκείνου του ανεπανάληπτου αγώνα, το ΑΚΕΛ επιβεβαιώνει, διά της εμμονής του στην απόφαση του Μάη 1957, ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου. Τιμά, λέγει, τους ήρωες (όλους τους ήρωες;) αλλά αρνείται πεισματικά να σεβαστεί το μόνο αντιιμπεριαλιστικό και αντιαποικιακό αγώνα του κυπριακού Ελληνισμού.
Το ΑΚΕΛ επιμένει, μέχρι σήμερα, να διαχωρίζει τους ήρωες από την ΕΟΚΑ, που τους μύησε, τους δημιούργησε, τους ενέπνευσε, τους γαλβάνισε και τους γαλούχησε στις ιδέες της ελευθερίας, της τιμής και της αξιοπρέπειας. Ως εάν, δηλαδή, η ΕΟΚΑ να ήταν κάτι που έπεσε από τον ουρανό ένα πρωί τ’ Απρίλη του 1955. Ας προσεχθεί και τούτο: Το ΑΚΕΛ έχει επιλέξει δύο ήρωες, τον Αυξεντίου και το Μάτση, για να το παίζει εκ του ασφαλούς ότι, τάχα, τιμά εκείνους που θυσιάστηκαν. Το ΑΚΕΛ, συνηθισμένο να διαχωρίζει το λαό σε πατριώτες και προδότες, σε δημοκράτες και φασίστες, δεν μπορούσε να μη διαχωρίσει την ΕΟΚΑ από τους ήρωες. Με την απάντηση του Γ. Κολοκασίδη, στο κείμενό μας, το ΑΚΕΛ καταδεικνύει και επιβεβαιώνει πως τα περί ενότητας λεγόμενα είναι απλώς κωμικά φληναφήματα για λοβοτομημένους.
ΕΟΚΑ ήταν όλος ο αγωνιζόμενος και πατριώτης, αγωνιστής λαός, με τη συμμετοχή και αριστερών, με εξαίρεση το ΑΚΕΛ, που αρνήθηκε και κακολόγισε τον αγώνα και τους αγωνιστές, δηλαδή και τους ήρωες, επειδή δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει και να αποδεχθεί την αντιιμπεριαλιστική και αντιαποικιακή φύση του. Ο αγώνας έγινε από την ΕΟΚΑ (και τις άλλες δύο οργανώσεις, ΠΕΚΑ και ΑΝΕ) ως η συνισταμένη της παλλαϊκής προσπάθειας για την ελευθερία και την Ένωση με την Ελλάδα. Το ΑΚΕΛ αντιστρατεύτηκε τον αγώνα και μέχρι σήμερα επιμένει να διαχωρίζει την ΕΟΚΑ από το λαό, να διαχωρίζει τους ήρωες από την ΕΟΚΑ και να διαχωρίζει το λαό από τους ήρωες και την ΕΟΚΑ. Όμως, ΕΟΚΑ, λαός, αγωνιστές, ήρωες είναι τα αλατόμητα συστατικά εκείνης της ανεπανάληπτης εποποιίας. Το ΑΚΕΛ, απολιθωμένο στη μαρξιστική του ιδεολογία, λέγει ότι δεν πρόκειται να την απολακτίσει και επιμένει να μην αναθεωρεί την από 51ετίας διχαστική θέση του. Αυτή είναι η… ενότητα, που ευαγγελίζεται, σε όποιον αφελή θέλει να το πιστέψει. Και έτσι, προφανώς, θα ξαναγράψει την “ιστορία” για τα παιδιά μας…

Τη στάση του ΑΚΕΛ, έναντι του αγώνα της ΕΟΚΑ, τη σχολιάσαμε αρκετές φορές. Παραπέμπουμε όμως και στη δημοσίευση “ΕΟΚΑήκαμε!” (02/02/2007), όπου παραθέσαμε το αποκαλυπτικό άρθρο του Φώτη Παπαφώτη, αγωνιστή της ΕΟΚΑ - “Υπηρέτες της Αγγλικής Πολιτικής στο Κυπριακό ήσαν το ΑΚΕΛ, ο Μακάριος και οι συνεργάτες τους.” Παραπέμπουμε επίσης στη δημοσίευση της “Νοητικής Αντίστασις” - “Οι Άγγλοι νομιμοποιούν κρυφά το ΑΚΕΛ το 1959“.

94η επέτειος της Αυτονομίας της Βορείας Ηπείρου… Ο Αγώνας συνεχίζεται. Οι νέοι Βορειοηπειρώτες έδειξαν ότι δεν ξέχασαν.

Νε.Β.: Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό της Μητρόπολης Αθηνών εορτάστηκε σήμερα 17 Φεβρουαρίου 2008, η 94η Επέτειος Αυτονομίας της Β.Ηπείρου.

Παρ’ όλες τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, αρκετοί ήταν οι Βορειοηπειρώτες και οι φίλοι του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα οι οποίοι παρευρέθησαν στην εκδήλωση μνήμης του Αυτονομιακού Αγώνα του 1914. Μεταξύ αυτών στη εκδήλωση έλαβαν μέρος βουλευτές διαφόρων κομμάτων, πολιτευτές, εκπρόσωπος του Δήμου Αθηναίων, εκπρόσωπος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών καθώς και εκπρόσωποι Βορειοηπειρωτικών Συλλόγων. Μετά το πέρας της Δοξολογίας, ακολούθησε ομιλία του Προέδρου του Βορειοηπειρωτικού Συλλόγου κ. Χαράλαμπου Καραθάνου ο οποίος αναφέρθηκε στο χρονικό του Αυτονομιακού Αγώνα , καθώς και στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον Αγώνα αυτό, τις οποίες καλείται να αναλάβει η νέα γενιά.

Στη συνέχεια η πομπή κατευθύνθηκε προς το μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη όπου έγινε κατάθεση στεφάνου. Για ακόμη μια φορά αρκετά μέλη της Νε.Β έδωσαν δυναμικό παρόν, δίνοντας παλμό και χρώμα στην εκδήλωση. Τα συνθήματα υπέρ του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα άγγιξαν τις καρδιές όλων και έδειξαν ότι οι νέοι δεν ξεχνάνε!

Παραπέμπουμε και στο χρονικό για τη Βόρεια Ήπειρο που αναδημοσιεύσαμε πέρσυ: http://www.afipnisis.net/news/?page_id=171