Του Κυριάκου Μπαρρή, εφ. ΠΟΛΙΤΗΣ - 30/12/2007, σελίδα: 96

Είναι γνωστό ότι η κάθε γλώσσα είναι πρωταρχική εθνική και ανθρώπινη αξία. Είναι φορέας πολιτισμού και αναπόσπαστο στοιχείο συνείδησης και εθνικής ταυτότητας. Αποτελεί την πιο αυθεντική έκφραση της ψυχής και της διάνοιας του κάθε ανθρώπου, πυξίδα πλεύσης και σημείο στήριξης στην πορεία του στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Ιδιαίτερα για μας στην Κύπρο η Ελληνική μας γλώσσα αποτελεί όπλο ακαταμάχητο εναντίον όλων όσοι αντιμάχονται η αμφισβητούν την ελληνικότητά μας. Και η γλώσσα είναι πάντα ένας στόχος, επιζητούν να την πλήξουν, να την αλλοιώσουν και μέσα απ΄ αυτό να αλλάξουν την ψυχή και την ταυτότητά μας. Τό ‘πε άλλωστε κι ο Λένιν:

“Εάν θέλεις να εξαφανίσεις έναν λαό, εξαφάνισε τη γλώσσα του.

Η Νάσα Παταπίου το επισημαίνει σ΄ ένα ποίημα της:

“Επόθησεν ο πορθητής
Πόθον μεγαλεπήβολον Υψιπετή
Στέλνει φιρμάνιν
Τους ανυπότακτους
Να φέρουν αλυσόδετους
Όσους ορκίστηκαν να μην αλλάξουν γλώσσαν.”

Η μελέτη λοιπόν της γλώσσας, και κατ΄ επέκταση της διαλέκτου δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιστροφή στις ρίζες μας, αλλά και αγώνας επιβίωσης.
Ακολουθώντας τη ρήση του Δ. Σολωμού, αιώνες τώρα, δεν έχουμε τίποτε άλλο στο νου μας “πάρεξ ελευθερία και γλώσσα” και θεωρούμε εθνικό τον αγώνα μας γι΄ αυτήν. Φυλάττουμε ως κόρην οφθαλμού τη γλώσσα που μας “έδωσαν ελληνική από τις αμμουδιές του Ομήρου” είναι αυτό η μοναδική μας έγνοια, υπακούοντας και στον Οδυσσέα Ελύτη.
Η Κυπριακή διάλεκτος μαρτυρείται εδώ και 3500 χρόνια και η διαχρονικότητά της αποδεικνύει την Ελληνικότητα του νησιού. Ανήκει κατά τον Α. Μακρίδη στη νότια Αχαϊκή διαλεκτική ομάδα που μιλιόταν στην Πελοπόννησο πριν από την κάθοδο των Δωριέων και ήρθε στο νησί όταν οι Αχαιοί το αποίκησαν κατά το 12ον αιώνα. Έχει 18 ιδιώματα και είναι η μόνη που μιλιέται ζωντανά.

Ο Μενέλαος Χριστοδούλου θεωρεί ότι στην Κύπρο δημιουργήθηκαν δύο σκέλη Ελληνικής γλώσσας, το σκέλος που προέρχεται από την εκκλησία και την παιδεία γνωστό ως λόγιον ή κοινόν και το σκέλος που χρησιμοποιείται στην καθημερινή ομιλία, γνωστό ως Κυπριακή διάλεκτο.

Δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης γλώσσα ώστε να θεωρηθεί ως γλώσσα της Κύπρου αφού ανήκει κυρίως στη γεωργική και ποιμενική κοινωνία και δεν μπορεί να καλύψει την Επιστήμη, την Παιδεία, την Λογοτεχνία.

Σίγουρα δεν αποτελεί ξεχωριστή γλώσσα. Οι περισσότεροι την λένε διάλεκτο και άλλοι όπως η ποιήτρια Ελένη Θεοχάρους τη θεωρούν απλά ως τοπολαλιά.
Ό,τι όμως κι αν ονομαστεί, κανείς δεν αμφισβητεί τη ζωντάνια, τον πλούτο και την παραστατικότητά της που πρόσφερε και προσφέρει αξιόλογα έργα, ιδιαίτερα στην ποίηση και κρατά γερά δεμένους τους Κυπρίους στη γη που τους γέννησε και που ευτυχώς δεν έχει “κρικέλια για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν” οι κάθε λογής κατακτητές όπως επισημαίνει ο Γ. Σεφέρης.

Σπουδαία κείμενα στην Κυπριακή διάλεκτο από τη Φραγκοκρατία έχουμε τις “Ασσίζες”, τα χρονικά του Λεόντιου Μαχαιρά και Γεώργιου Βουστρώνιου και τα Κυπριακά Μεσαιωνικά τραγούδια.

Στην φτωχής παραγωγής εποχή της Τουρκοκρατίας έχουμε το θρήνο για την άλωση της Κύπρου, το άσμα του απαγχονισμού του Αρχ. Κυπριανού το 1821.

Από τη Νεότερη Γραμματολογία σημαντικά για τη μελέτη της Κυπριακής διαλέκτου είναι τα δημοτικά μας τραγούδια και τα μακροσκελή τραγούδια των ποιητάρηδων.

Μελετώντας κανείς την Κυπριακή διάλεκτο βρίσκει πολλά φωνητικά, φθογγολογικά, γραμματικά και συντακτικά φαινόμενα τα οποία προέρχονται απευθείας από την Αρχαία Ελληνική και το Βυζάντιο κάτι που αποδεικνύει κατά αυθεντικό τρόπο την Ελληνική ταυτότητα του σημερινού Κύπριου. Αμέτρητες είναι οι αρχαίες ελληνικές λέξεις στην Κυπριακή διάλεκτο που τις διεφύλαξε, ενώ χάθηκαν από τη Κοινή Νεοελληνική.
Λέξεις όπως ασκοπώ, ανέφανεν, οφτόν, τανώ, λαμνώ είναι αρχαίες ομηρικές όπως και η σύνταξη ρημάτων με γενική όπως “έβκην του χωρκού”, “έμπην της πόρτας”. Τα αρχαία απαρέμφατα επιβιώνουν στην Κυπριακή όπως το δειν το πειν, το πκιειν όπως και οι αρχαίες προστακτικές όπως λάμνε, βρίξε κλπ.

Χρειάζεται άλλη απόδειξη για την ελληνικότητα της διαλέκτου, που ομορφαίνει και πλουτίζει τη μια και μοναδική Ελληνική μας γλώσσα; Είναι μια διάλεκτος που συμπληρώνει τη νεοελληνική και που καθιστά αφελές, αστήρικτο, αντιεπιστημονικό και ύποπτο το ψευτοδίλημμα, νεοελληνική ή Κυπριακή διάλεκτο.

Παρόλα τα αυτονόητα, στην Κύπρο αντιμετωπίζουμε ένα υπαρκτό πρόβλημα γλώσσας, εντελώς διαφορετικό απ΄ αυτό που συνήθως γίνεται λόγος στη μητροπολιτική Ελλάδα. Χρόνια τώρα στο μετά αποικιακό κυβερνητικό και διοικητικό σύστημα της Κύπρου κυρίαρχη θέση κατέχει η Αγγλική που κατέστη μέσο κοινωνικής προβολής και επαγγελματικής επιτυχίας. Δεν έχει πολλά χρόνια που τα κυβερνητικά τμήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας επικοινωνούσαν με τους απλούς πολίτες στην Αγγλική. Έστω κι αν αυτό εν μέρει διορθώθηκε, εντούτοις ντρέπομαι να το πω ότι στη σημερινή Κύπρο δεν είναι εντελώς απαραίτητο ούτε είναι τίτλος τιμής να ξέρει κανείς καλά Eλληνικά, ενώ ανοίγει πόρτες επαγγελματικής και κοινωνικής καταξίωσης το να ξέρει καλά Αγγλικά πόσο μάλλον να έχει σπουδάσει και στην Αγγλία -και μάλιστα να το αναγράφει αυτό στην ταμπέλα του Ιατρείου του ή του δικηγορικού ή του αρχιτεκτονικού του γραφείου-.
Επικοινωνιακός γλωσσικός κώδικας της άρχουσας τουλάχιστον τάξης, η Αγγλική που δε δίστασε ν΄ ασκήσει αφόρητες πιέσεις για επιβολή της Αγγλικής ως γλώσσας διδασκαλίας του νεοσύστατου Πανεπιστημίου Κύπρου.

(more…)

Μέσα σε προσευχητάρι, το οποίο αποδίδεται στον Ιωάννη Μύρωνα, μοναχό στα Ιεροσόλυμα, βρέθηκαν κείμενα του Αρχιμήδη και του Υπερείδη. Ο μοναχός, προτίμησε αντί να χρησιμοποιήσει καινούριες περγαμηνές, να ξύσει και να κόψει κομμάτια δέρματος στη μέση από παλιές, “ανακυκλώνοντάς” τες και γράφοντας σ’ αυτές.

Innernet.gr: “Κρυμμένα” έργα του Αρχιμήδη και του Υπερείδη κρυβόταν σε μεσαιωνικό προσευχητάρι

Ένα μεσαιωνικό βιβλίο προσευχών, μέσα στο οποίο είχαν ανακαλυφθεί “Κρυμμένα” έργα του Αρχιμήδη και του Αθηναίου πολιτικού Υπερείδη, αποκαλύπτεται τώρα ότι περιέχει ακόμα ένα αρχαίο κείμενο, το οποίο αφορά το έργο του Αριστοτέλη.
Οι ερευνητές διάβασαν το κείμενο χρησιμοποιώντας προηγμένες τεχνικές απεικόνισης και δηλώνουν ότι έμειναν “άφωνοι” από την ανακάλυψη.

Το προσευχητάρι του 13ου αιώνα αποδίδεται στον Ιωάννη Μύρωνα, μοναχό στα Ιεροσόλυμα. Αντί να χρησιμοποιήσει νέα περγαμηνή, ο μοναχός “ανακύκλωσε” παλαιότερες παλίμψηστες περγαμηνές ξύνοντας το αρχαίο κείμενο και κόβοντας τα κομμάτια δέρματος στη μέση.
Το βιβλίο είναι πλέον γνωστό ως το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη, καθώς το 1906 μελετητές ανακάλυψαν κρυμμένα, κάτω από τις προσευχές, άγνωστα μέχρι τότε έργα του μεγάλου Έλληνα μαθηματικού.

Έρευνες που ξεκίνησαν το 2002 επέτρεψαν την αποκρυπτογράφηση του κειμένου και, προς μεγάλη έκπληξη των ερευνητών, αποκάλυψαν και ένα ακόμα κρυμμένο κείμενο, το μοναδικό σωζόμενο χειρόγραφο του Αθηναίου πολιτικού Υπερείδη, που έζησε τον 4ο π.Χ. αιώνα.

Διεθνής ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον Ουίλιαμ Νόελ, επιμελητή χειρογράφων στο αμερικανικό Walters Art Museum, ανακάλυψε τώρα ένα τρίτο κείμενο, ερμηνευτικές σημειώσεις που αφορούν την πραγματεία “Κατηγορίαι” του Αριστοτέλη και χρονολογούνται στον 3ο ή 2ο π.Χ. αιώνα.

“Χρησιμοποιήσαμε μια τεχνική που ονομάζεται πολυφασματική απεικόνιση” εξηγεί στο BBC ο Ρότζερ Ίστον, καθηγητής Επιστήμης Απεικόνισης στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ρόσεστερ στις ΗΠΑ. Η μέθοδος περιλαμβάνει τη φωτογράφηση της παλίμψηστης περγαμηνής σε διάφορα μήκη κύματος.
“Αν και δεν μπορώ να διαβάσω αρχαία ελληνικά, και μόνο το γεγονός ότι έβλεπα τις λέξεις με έκανε ν’ ανατριχιάσω“, σχολιάζει ο Δρ Ίστον.

Οι “Κατηγορίαι” του Αριστοτέλη αποτέλεσαν το θεμέλιο πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε η μελέτη της Λογικής στο Δυτικό κόσμο, επισημαίνουν οι επιστήμονες.

“Έχω μείνει άφωνος από το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου”, δηλώνει ο Ουίλιαμ Νόελ.

Οι ερευνητές σκοπεύουν να δημοσιεύσουν σύντομα το πλήρες κείμενο των ερμηνευτικών σημειώσεων, ενώ ο Δρ Νόελ και ο συνεργάτης του Ρέβιελ Νετζ του Πανεπιστημίου Στάνφορντ πρόκειται να εκδώσουν βιβλίο για το Παλίμψηστο.
Η ανακάλυψη παρουσιάζεται την Πέμπτη στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.

Πολλές φορές, για να επισκιαστεί το αδιαμφισβήτητο μεγαλείο του αρχαίου κόσμου, ο αρχαίος ελληνικός τρόπος ζωής και το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, έχουν δεχτεί πολλές βάναυσες και ύπουλες επιθέσεις. Κάποιοι, αποφάσισαν να διαστρεβλώσουν τα γεγονότα κατακρεουργώντας την αλήθεια. Αυτό έχει συμβεί σε πάρα πολλές περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στην θέση την οποία κατείχε η γυναίκα κατά την αρχαιότητα και σε πάμπολλα άλλα θέματα. Δυστυχώς σε αυτήν την παραπληροφόρηση -όπως και σε πολλές άλλες- συμβάλουν και τα σχολικά βιβλία τα οποία ως τώρα έχουμε ή πρόκειται να διδαχτούμε.

(more…)

Ο Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος, ήταν γιος του Πραξιάδη και μαθητής του Θαλή. Έγραψε το έργο “Περί φύσεως”, όπου υποστήριξε μεταξύ των άλλων τη σφαιρικότητα της γης: Έδωσε μια ενδιάμεση θεώρηση μεταξύ της θεωρίας του Θαλή -ότι η γη είναι δίσκος- και της θεωρίας των Πυθαγορείων -ότι η γη είναι σφαίρα-, ότι δηλαδή η γη είναι ένας ελλιπής κύλινδρος σε αναλογία με το σχήμα μιας κολόνας. Σ’ αυτόν αποδίδεται η χάραξη του πρώτου γεωγραφικού χάρτη και η επινόηση του ηλιακού ρολογιού.
Όπως και ο δάσκαλός του, δεν ήταν μόνο φιλόσοφος αλλά μεγάλος αστρονόμος, μετεωρολόγος, γεωγράφος και βιολόγος. Ο Αναξίμανδρος είναι ο πρώτος που έκανε μια μεθοδική προσπάθεια να εξηγήσει φιλοσοφικά όλες τις πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας, εγκαταλείποντας τις μέχρι τότε μυθολογικές διατυπώσεις για την αρχή, τη γένεση και τη φθορά των όντων.
Το μεγάλο βήμα, η μεγάλη τομή, που έκανε, ο Αναξίμανδρος με τη σκέψη του, είναι ότι εισήγαγε πρώτος στην ιστορία της φιλοσοφίας την έννοια του απείρου. Το άπειρον είναι η αρχή του κόσμου, η αρχή όλων των πραγμάτων, αυτό που είναι πίσω από την απέραντη ποικιλία και τις διαφορετικές τους ιδιότητες.
Ο Αναξίμανδρος προσδιορίζει το άπειρον ως στοιχείο αγέννητο, άφθαρτο και αθάνατο. Το άπειρο δεν είναι μείγμα των υλικών στοιχείων ούτε άυλη νοητική αρχή: είναι ύλη που περιέχει τα πάντα. Από το άπειρο αποσπώνται οι αντίθετες ύλες “ψυχρόν” και “θερμόν” και από την ανάμιξη τους το νερό. Από το νερό προκύπτουν τα άλλα στοιχεία, η γη , ο αέρας και η φωτιά. Από τον αέρα και τη φωτιά σχηματίζονται τα αστέρια που έχουν την λάμψη της φωτιάς και την ρυθμική κίνηση των ρευμάτων του αέρα.
Σημειώνει επίσης: “τα πράγματα δίνουν ικανοποίηση και επανόρθωση το ένα στο άλλο για την αδικία, όπως αυτή καθορίζεται σύμφωνα με τις επιταγές του χρόνου”. Αυτή η αντίληψη του δικαίου και της αδικίας επαναλαμβάνεται περισσότερο από μια φορές στην ιωνική φυσική φιλοσοφία και πάντοτε με την ίδια σύνδεση. Αναφέρεται στην κυριαρχία ενός φυσικού στοιχείου έναντι του άλλου. Ο σχηματισμός του κόσμου οφείλεται στο διαχωρισμό των αντιθέτων.

Πηγές: 1. “Εκλεκτική Φιλοσοφία”, Εμμανουήλ Μαραγκάκη, 2. Ιστοσελίδα: (α) http://www2.forthnet.gr/presocratics/anaks.htm , (β) http://www.filosofia.gr/anaximander.html

“Η ανακάλυψη των χαρτών του Πιρί Ρέις δείχνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν όλο τον κόσμο…”

betsis.net: Αρκετοί χάρτες οι οποίοι έχουν ανακαλυφθεί κατά καιρούς, αποδεικνύουν ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν άποψη όλης της υδρογείου, πιθανόν γιατί είχαν ταξιδέψει σε όλες τις περιοχές.
Το 1380 μ.Χ., ανακαλύφθηκε ο λεγόμενος “χάρτης του Ζήνωνος”, στον οποίο φαινόταν οι χώρες του Αρκτικού κύκλου. Μάλιστα στον ίδιο χάρτη παρουσιάζονται όρη της Γροιλανδίας, που εμείς τα ανακαλύψαμε μόλις το 1947.

Το ίδιο ισχύει και για την Ανταρκτική, όπως απέδειξε η εύρεση του χάρτη που σχεδίασε το 1737 μ.Χ. ο Γάλλος ακαδημαϊκός Φιλίπ Μπυά. Σχεδίασε ένα χάρτη ως αντίγραφο πανάρχαιων Ελληνικών χαρτών. Στον ίδιο χάρτη, η Ανταρκτική παρουσιάζεται να αποτελείται από δύο νησιά, πράγμα που ανακαλύφθηκε μόλις το 1958.

Η ανακάλυψη των χαρτών του Πιρί Ρέις δείχνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν όλο τον κόσμο.

Ο Πιρί Ρέις, κατάρτησε ένα παγκόσμιο άτλαντα χρησιμοποιώντας χάρτες που κατείχε ένας Ισπανός ο οποίος μετείχε και στα 3 ταξίδια του Κολόμβου -ο οποίος οδηγήθηκε από χάρτες των αρχαίων Ελλήνων- και οκτώ παγκόσμιους χάρτες -που οι Άραβες ονόμαζαν Ζοφεριγιέ- οι οποίοι σχεδιάστηκαν την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου. Στους χάρτες αυτούς, φαίνονται καθαρά τα δυτικά παράλια της Ευρώπης και της Αφρικής, καθώς και τα ανατολικά παράλια της Νότιας Αμερικής και την παραλιακή γραμμή της Ανταρκτικής.

Σημαντικό επίσης να σημειωθεί, είναι ότι οι χάρτες αυτοί έχουν σχεδιαστεί με την μέθοδο της Γεωγραφικής προβολής, που υποτίθεται ότι εφευρέθηκε τον 20ο αιώνα. Οι αποστάσεις που αναφέρονται μεταξύ Ευρώπης, Αφρικής και Αμερικής, έχουν μεγάλη ακρίβεια. Οι αποστάσεις αυτές, μετρήθηκαν τον 18ο αιώνα. Πάνω στους ίδιους χάρτες, φαίνονται οι περιοχές κάτω από το Νότιο παγωμένο Ωκεανό -όπως θα ήταν χωρίς τους πάγους-, οι οποίες ανακαλύφθηκαν τον 18ο αιώνα. Παρουσιάζουν επίσης την Ανταρκτική η οποία ανακαλύφθηκε το 1830, σημειώνοντας τα βουνά της με τα ύψη τους που ακόμα και σήμερα δεν έχουν υπολογιστεί.

Η Υδρογραφική Υπηρεσία των ΗΠΑ, επιβεβαίωσε την γνησιότητα των χαρτών, στους οποίους έδωσε ηλικία 5.000 ετών.

“Πάνω απ’ όλα θα ήθελα να επαναφέρω την φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων!“

typos.com.cy: Σχεδιάζει να περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα μέσα σε ένα βαρέλι!

“Ένας Ολλανδός Φιλόσοφος σχεδιάζει να περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα μέσα σε ένα βαρέλι. Ο Eric Hoekstra θέλει να ακολουθήσει το παράδειγμα του αρχαίου Έλληνα Φιλόσοφου Διογένη.
Ο Hoekstra αναφέρει ότι θα ήθελε να αποδείξει ότι ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται πολλά πράγματα για να είναι ευτυχισμένος.“

Ευτυχώς που οι ξένοι τουλάχιστο, κατανοούν τις ιδέες των αρχαίων Ελλήνων!

Ο ίδιος ο Μεγαλέξανδρος, πήγε να επισκεφθεί τον Διογένη στο πιθάρι που ζούσε. Στάθηκε μπροστά του και η αντίδραση του Διογένη ήταν: “Μέριασε και μου κόβεις τον ήλιο”! Ο Αλέξανδρος δήλωσε: “Αν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης!”

Η τρομερά σημαντική ανακάλυψη του αρχαιολόγου, Θεόδωρου Σπυρόπουλου, η οποία άλλαξε τις πεποιθήσεις ότι το βασίλειο της Λακεδαιμόνας ήταν μύθος, ότι οι Έλληνες ήταν αυτόχθονες, ότι το Ελληνικό αλφάβητο προϋπήρχε του Φοινικικού, καταρρίπτωντας έτσι τη γνωστή θεωρεία περί έλευσης του Ελληνικού αλφαβήτου, ότι οι Έλληνες είχαν ανεπτυγμένη μεταλλουργία την 3η π.Χ χιλιετία και ότι οι Λακεδαιμόνιοι = Αργοναύτες = Ηρακλείδες, κινδυνεύει σήμερα.

Χαραυγή: Σε διάλυση το “ανάκτορο του Μενέλαου”
“Εγκαταλείφθηκε και κινδυνεύει με πλήρη διάλυση το “ανάκτορο του Μενελάου και το Πρωτογεωμετρικό Ιερό της Ελένης και των Διόσκουρων” στην Πελλάνα Λακωνίας. Η αρχαιολογική επιτροπή που επισκέφθηκε το χώρο τον περασμένο Σεπτέμβριο, περιέγραψε στο ΚΑΣ με μελανά χρώματα την εικόνα που αντίκρισε.”

Στην εφ. “Σημερινή” -23/10/06- στις “Ειδήσεις” γράφει ο Κ. Σεργίου -Ορθοπεδικός Χειρούργος εκ Λάρνακος- άρθρο με τίτλο “Κυπριακή Διάλεκτος”.
Παραθέτουμε το άρθρο του κάτωθεν:

“Στην έκδοση του Κέντρου Μελετών Ιεράς Μονής Κύκκου, Ιστορία της Κυπριακής Διαλέκτου, του Χαράλαμπου Π. Συμεωνίδη, στη σελίδα 149, τουρκικά δάνεια της Κυπριακής διαλέκτου, κατά τη γνώμη μου οι λέξεις :

1. Πέρκι - πέρκιμον - πέρκιμου ίσως πιθανόν, όπως γράφει, να προέρχονται από το Τουρκικό berki - berkim. Νομίζω είναι λάθος και η λέξη πέρκι προέρχεται από την αρχαία επίκληση στους Θεούς: “Υπέρ και ημών συ… (Αθηνά - Δία) που σημαίνει “και για ‘μας μακάρι”.
Υπέρ και ημών συ
-(Υ)πέρκιμο σου (συ)
-(Υ)πέρκιμον (σου)
-(Υ)πέρκι (Μον σου)
που σημαίνει είθε, μακάρι και για μας.

(more…)