Σαν σήμερα, 15 Ιανουαρίου, το 1950 κυκλοφόρησε στην Κύπρο εθναρχική εγκύκλιος, η οποία καλούσε τον Κυπριακό Λαό  με δημοψήφισμα να αποφασίσει για την Αυτοδιάθεσή του, ύστερα από αλλεπάλληλες αρνήσεις της Βρετανίας για πραγματοποίηση της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα και για διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Με το ιστορικό δημοψήφισμα της 15^ης Ιανουαρίου οι Έλληνες Κύπριοι εξέφρασαν τον προαιώνιο πόθο τους. Το 95,7% του Λαού αποφάσισε: ENΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Με μοναδικό σκοπό την Ένωση λοιπόν, οι Αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α οπλίστηκαν με Πίστη και την ελληνική πολεμική αρετή και άρχισαν ύστερα από πέντε χρόνια τον πιο ένδοξο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα στην ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού  με το νησί να ποτίζεται Αίμα Ελληνικό από τις Θυσίες των ημίθεων ηρώων της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, η πολυπόθητη Ένωση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, διότι κάποιοι ενέδωσαν στις πιέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, πρόδωσαν τον Αγώνα και καταπάτησαν τον όρκο υπογράφοντας τις καταστροφικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου το 1960 με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν τα γνωστά γεγονότα της τουρκανταρσίας το 1963 και ακολούθως η τουρκική εισβολή το 1974, με τις συνέπειες της εισβολής να είναι εμφανείς μέχρι και σήμερα όπου ένα μεγάλο μέρος του νησιού μας κατέχεται παράνομα από την Τουρκία.

Όσο μακριά όμως και να φαντάζει η Ένωση σήμερα, όσο προσκυνημένες και να είναι οι ηγεσίες σε Αθήνα και Λευκωσία, η Ιδέα θα ζει μέχρις ότου  υπάρχει έστω και ένας Έλληνας να πιστεύει σ΄ αυτήν.

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ
ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΗ.

Όπως είναι γνωστό ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από αστυνομικό στην περιοχή Εξαρχείων. Τα γεγονότα που ακολούθησαν και συνεχίζονται ακόμα είναι επίσης γνωστά. Αμέσως μετά το θάνατο του 15χρονου παιδιού ξεσπούν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, από τη Θεσσαλονίκη μέχρι και το Ρέθυμνο επεισόδια και καταστροφές από αναρχικούς και λοιπούς «αντιεξουσιαστές» σε ολόκληρη τη χώρα. Είναι απορίας άξιων όμως το πώς σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα μετά από ένα περιστατικό ξέσπασε όλη αυτή η αναταραχή σε τόσες διαφορετικές τοποθεσίες ταυτόχρονα. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά.

Καταρχήν η δολοφονία του παιδιού από τον αστυνομικό, είναι προφανώς καταδικαστέα από όλους τους λογικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Ο ειδικός φρουρός ενήργησε εντελώς λανθασμένα καθώς θα μπορούσε κάλλιστα να αποφύγει αυτό που έκανε. Στην χειρότερη περίπτωση,  ας πυροβολούσε σε μέρος του σώματος, όπου δε θα επερχόταν ο θάνατος. Το πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα εκείνη την ώρα κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, όπως και κανείς δεν μπορεί να μπει στην ψυχολογία του αστυνομικού και να αναλύσει το σκεπτικό με το οποίο ενήργησε στην προκειμένη περίπτωση. Για αυτό και δεν θα ασχοληθούμε παιρετέρω με το συγκεκριμένο περιστατικό. Η ουσία, λοιπόν είναι ότι ένας νέος χάθηκε για το τίποτε, από μία αψυχολόγητη κίνηση ενός ειδικού φρουρού.

Ο θάνατος του Αλέξη από τον αστυνομικό δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τα όσα ακολούθησαν. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να καταστρέφει άβουλα την περιουσία του λαού προξενώντας ζημιές σε ολόκληρη τη χώρα. Οι αναρχικοί για να βάλουν φωτιές και να καταστρέψουν, αφορμή θέλουν. Έχουμε την πεποίθηση ότι όλα αυτά δεν έγιναν για το θάνατο του παιδιού. Είναι προφανές ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα παρακράτος υποκινούμενο από ξένες δυνάμει και δεν είναι καν στον έλεγχο της ελληνικής κυβέρνησης. Το παρακράτος αυτό εκτός των άλλων, αποτελούν και αυτοί οι «αντιεξουσιαστές», οι οποίοι είτε το γνωρίζουν, είτε όχι την ώρα που καίνε και ρημάζουν περιουσίες, εξυπηρετούν τα συμφέροντα άλλων. Είναι αυτοί που πάντοτε είχαν την εύνοια και την ανοχή της πολιτείας και των Μ.Μ.Ε. Οι δημοσιογράφοι ακόμα και κατά τη διάρκεια που συμβαίνουν όλα αυτά, συνεχίζουν να προασπίζονται τους αναρχικούς, τη στιγμή που Ελληνικός Λαός, έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ορισμένα πράγματα και να ξυπνά από τον λήθαργο.

Και μέσα σ’ όλη αυτή την αναστάτωση, το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος για ακόμα μια φορά είναι ανίκανο να αντιδράσει και να επιβάλει την τάξη παρακολουθώντας απαθές και μη μπορώντας να βρει λύσεις ουσίας.

Τα όσα συμβαίνουν όμως, άσχετα αν αποτελούν οργανωμένο σχέδιο, δεν έχουν να κάνουν μόνο με το περιστατικό, αλλά είναι μία εικόνα της ελληνικής νεολαίας και το πώς έχει καταντήσει, μέσα από την πάροδο των χρόνων. Ο υπερκαταναλωτισμός, οι ξενόφερτες συνήθειες και τρόπος ζωής και η απομάκρυνση από πανάρχαιες αξίες και ιδανικά έχουν φέρει την ελληνική νεολαία στην άθλια κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Όλα αυτά που έχουν καταστρέψει την νεολαία είναι και αυτά σχέδια σιωνιστών για την καταστροφή της Ελλάδας, την οποία χτυπούνε από παντού με στόχο την ολική καταστροφή της…

Της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ 

Η νέα πρόταση του μεσολαβητή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς για την ονομασία της ΠΓΔΜ -σε σύγκριση με αυτήν του Φεβρουαρίου 2008- ισχυροποιεί τη συνταγματική ονομασία των Σκοπίων, αλλά και τη διπλή ονομασία του κράτους και τη μακεδονική εθνότητα μέσω της «εποικοδομητικής ασάφειας», με μερικό αντάλλαγμα για την Ελλάδα την εύηχη σύνθετη, διπλή ονομασία της «Βόρειας Μακεδονίας». 

Το ερώτημα που δημιουργείται ευλόγως είναι τι ακριβώς διαπραγματευόταν όλους αυτούς τους μήνες το υπουργείο Εξωτερικών -με την παρεμβολή του βέτο στο Βουκουρέστι- με αποτέλεσμα ο κ. Νίμιτς να μην έχει μετακινηθεί από την αρχική του σύλληψη για τη «λύση» του προβλήματος, η οποία δεν είχε γίνει δεκτή από την Αθήνα.

Η θέση αυτή δεν ικανοποιεί τον βασικό ελληνικό στόχο, που είναι η αλλαγή του συνταγματικού ονόματος των Σκοπίων, ενώ επιπροσθέτως διατηρείται στο ακέραιο από την πρώτη κιόλας παράγραφο του κειμένου η δυνατότητα των Σκοπίων να διατηρήσουν αποκλειστικώς τη «μακεδονική» εθνότητα και γλώσσα, «εργαλεία» όλα αυτά για τη συντήρηση και ισχυροποίηση των ισχυρισμών περί «μακεδονικής μειονότητας».

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το γραφείο του κ. Τσερβένκοφσκι, αναφέρεται πως την επόμενη εβδομάδα θα συγκληθεί συντονιστική συνάντηση της ηγεσίας της χώρας, με σκοπό να διαμορφωθεί κοινή και συμφωνημένη θέση για το θέμα.

Πηγή: http://www.enet.gr/

 Ασχολίαστο…

Της Ηλέκτρας Κίκη, δικηγόρου

Τη μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας, την ευλογημένη ημέρα του Αγίου Πνεύματος, γιόρτασαν οι Άνω Δροπολίτες στο πιο γνωστό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας στην Πέπελη.

Η ιστορία του μοναστηριού και τα θαύματα που λαμβάνουν χώρα οδηγούν με ευλάβεια τους πιστούς στον θείο και ευλογημένο αυτό χώρο για το ιερό προσκύνημα.  Ο χρόνος ίδρυσής του χάνεται στα βάθη των αιώνων, δεν χάνεται όμως η ιστορία που το αναφέρει ως το πιο αρχαίο και ως το πιο σπουδαίο της Βορείου Ηπείρου. Το θαύμα της μετακινήσεως της εικόνας της Αγίας Τριάδας και η επιστροφή της στην αρχική της θέση έκανε τους πιστούς να βλέπουν το θαύμα που θα συμβεί στη ζωή τους, προσκυνώντας με πίστη την ιερή εικόνα.

Η θρησκευτική της διάσταση δεσπόζει στους Άνω Δροπολίτες, γι’ αυτό κάθε  χρόνο επισκέπτονται όλο και περισσότεροι το ξακουστό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας.

Η γιορτινή αυτή ημέρα ξεκίνησε με την αρχιερατική θεία λειτουργία όπου χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου κ.κ. Δημήτριος και στη συνέχεια ακολούθησε το από αιώνων παραδοσιακό πανηγύρι.

Τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο Αργυρόκαστρο, μέλη από την ηγεσία της Ομόνοιας, ο Περιφερειάρχης Αργυροκάστρου Σπύρος Ξέρας, ο έπαρχος Άνω Δρόπολης Κωνσταντίνος Κώστας, καθώς και πλήθος πιστών απ’ όλα τα χώρια της Άνω Δρόπολης και απ’ την ευρύτερη περιοχή της Βορείου Ηπείρου.

Φέτος ήταν μία ξεχωριστή χρονιά, ήταν συγκινητικό το κλίμα που επικρατούσε, αφού η Ομοσπονδία Σωματείων Επαρχίας Άνω Δρόπολης Βορείου Ηπείρου “ΟΙ ΣΕΛΛΟΙ”, κατόρθωσε να συγκεντρώσει πλήθος Άνω Δροπολιτών που διαμένουν στην Ελλάδα και να τους μεταφέρει στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, γιατί εμείς που καταγόμαστε απ’ την ιστορική Δρόπολη δεν πρέπει να ξεχνάμε τις παραδόσεις μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε τα χωριά μας και όλα αυτά που περάσαμε στα μέρη που γαλουχηθήκαμε.

Μετά το έτος 1991 είναι η πρώτη φορά που οργανωμένοι Βορειοηπειρώτες υπό την αιγίδα κάποιου συλλόγου μεταβαίνουν οργανωμένοι στην Άνω Δρόπολη και γενικότερα στη Βόρειο Ήπειρο, για να παραβρεθούν σε τέτοιου είδους θρησκευτική ή εθνική εκδήλωση. Η Ομοσπονδία θα συνεχίσει με τις μελλοντικές της δραστηριότητες να βρίσκεται δίπλα στους εναπομείναντες εκεί Άνω Δροπολίτες και να δίνει λύσεις στα οιανδήποτε προβλήματα που προκύπτουν. Η αγάπη αυτών των παιδιών για τα χωριά τους, για τον τόπο τους, τους κάνει να βρίσκονται με σώμα και ψυχή κοντά τους. Τρανή απόδειξη της αγάπης αποτελεί η ενότητα και η αλληλεγγύη που αναπτύσσεται μεταξύ των χωριών της Άνω Δρόπολης, μέσα στους κόλπους της Ομοσπονδίας.

Η πράξη αυτή δίνει το έναυσμα στους Άνω Δροπολίτες να αγωνιούν, να ενδιαφέρονται και να αγωνίζονται με οποιοδήποτε κόστος για τον μαρτυρικό μας τόπο. Τέτοιου είδους προσπάθειες είναι άξιες επαίνων και αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση.

Πιστεύω το κερί που ανάψαμε να μην σβήσει, αλλά να αποτελέσει φάρο ελπίδας για όλους μας!

Της Ηλέκτρας Κίκη, δικηγόρου

Στις 17 Μαίου 1914 υπεγράφη μεταξύ των αντιπροσώπων της Αυτονόμου Κυβερνήσεως Ηπείρου και των μελών της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου της Αλβανίας, το γνωστό και αδιαμφισβήτητο Πρωτόκολλο της Κέρκυρας. Το γενόμενο αυτό πόρισμα υπεγράφη από την τελευταία άνευ όρων. Η σημασία της υπογραφής του Πρωτοκόλλου, εστιάζεται στο γεγονός ότι αποτελεί επίσημο τίτλο αναγνώρισης της πολιτιστικής, εκπαιδευτικής και διοικητικής αυτονομίας, αλλά και τίτλο διεθνούς αναγνώρισης της Ελληνικότητας της Βορείου Ηπείρου.
Ελληνικότητα την οποία, ο πατέρας του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, ο αγωνιστής και ασυμβίβαστος αείμνηστος Σεβαστιανός, διατυμπάνιζε και προάσπιζε με τις ενέργειές του. Η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, αποτελούσε για εκείνον το βασικότερο μέλημά του. Όμως η ελληνική πολιτεία δεν επέδειξε το ανάλογο ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα να καταπατούνται τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.

Φέτος οι εκδηλώσεις που λάβανε χώρα στις 17 και 18 Μαΐου στην Κόνιτσα και στο Δελβινάκι, για την επέτειο της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου (17-2-1914) και την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας (17-5-1914), είχαν μία διαφορετική πνοή, έναν διαφορετικό τόνο και παλμό, ο οποίος σχετίζεται άμεσα με τις τρέχουσες εξελίξεις στη γειτονιά μας και την πλήρη αδράνεια, αλλά και την αδιαφορία προβολής και επιλύσεως του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος.

Το Σάββατο στις 17 Μαΐου στην Κόνιτσα κατετέθη στέφανος στον ανδριάντα του αοιδίμου Σεβαστιανού, ο οποίος κοιμήθηκε με τον καημό της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου, από τον πρόεδρο της Συντονιστικής Φοιτητικής Ένωσης Βορειοηπειρωτικού Αγώνα Θεόδωρο Φαλτσέτα.

Τις εκδηλώσεις στο Δελβινάκι τίμησαν με την παρουσία τους ο Βουλευτής του Λαϊκού Ορθοδόξου Συναγερμού (ΛΑ.Ο.Σ) Αθανάσιος Πλεύρης, ο Περιφερειάρχης Αργυροκάστρου Σπύρος Ξέρρας, οι πρώην φυλακισθέντες της «Ομόνοιας» Θεόδωρος Βεζιάνης και Βαγγέλης Παπαχρήστος, ο έπαρχος Πωγωνίου Χρήστος Μεϊντής, η ηρωίδα δασκάλα στο πομακικό χωριό Μέγα Δέρειο του Έβρου Χαρά Νικοπούλου, εκπρόσωποι των Βορειοηπειρωτικών Συλλόγων, μεταξύ των οποίων και εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας Σωματείων Επαρχίας Άνω Δρόπολης Βορείου Ηπείρου «ΟΙ ΣΕΛΛΟΙ», καθώς και πλήθος κόσμου από διάφορες περιοχές της Ελλάδος.

Οι εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στο Δελβινάκι στις 18 Μαΐου ξεκίνησαν με την αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου και στο τέλος αυτής τελέστηκε, επί του τάφου του αειμνήστου Μητροπολίτου Δρυινουπόλεως Βασιλείου, επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των πρωταγωνιστών και των πολεμιστών του Αυτονομιακού Αγώνος και εν συνεχεία κατετέθη στέφανος.

Ο ακούραστος Μητροπολίτης Ανδρέας στην πανηγυρική του ομιλία, με την ακριτική και αγωνιστική του φωνή, εξέφρασε τους προβληματισμούς του για τα εθνικά μας θέματα και για τον κίνδυνο που διατρέχουν. Αναφέρθηκε στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών και ιδιαιτέρως στα πάμπολλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εκπαίδευση. Ακολουθώντας την παρακαταθήκη του αοιδίμου Σεβαστιανού, αναφέρθηκε στον κίνδυνο που υπάρχει για τα εν λόγω δικαιώματα και στα δραστικά μέτρα που δύναται να ληφθούν για την επίλυση του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στο ανύπαρκτο «Τσάμικο», το οποίο κάποιοι εσκεμμένα το υποκινούν, με σκοπό την ανάδειξή του και εν συνεχεία την υλοποίηση της ιδέας της Μεγάλης Αλβανίας.
Στη συνέχεια επακολούθησε η καθιερωμένη ειρηνική πορεία μέχρι το Ηρώον, όπου εψάλη Τρισάγιον, κατετέθη στέφανος και ανεγνώσθη το σχετικό Ψήφισμα. Η μεγαλειώδης αυτή εκδήλωση, έκλεισε με τον Εθνικό μας Ύμνο.

Εξίσου δυναμική απεδείχθη η παρουσία των νέων Βορειοηπειρωτών και των μελών της Σ.Φ.Ε.Β.Α, αφού καθ΄ όλη τη διάρκεια της ομιλίας του αγωνιστή Μητροπολίτη ακουγόντουσαν συνθήματα υπέρ του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Εκείνο που ξεχώριζε ήταν το σύνθημα: «Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ»

Οι Βορειοηπειρώτες δεν παύουν να αγωνίζονται για τα δίκαια αιτήματά τους, δεν παύουν να αγωνίζονται για την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, μέσα στο πλαίσιο των συγχρόνων ευρωπαϊκών εξελίξεων και φυσικά έχοντας πάντα κοντά τους την ακούραστη φωνή του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέα.

Αναδημοσίευση από: “…Ες γην εναλίαν Κύπρον…“

του Κωνσταντίνου Ρωμανού, Καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Από την αρχή ο ανθελληνισμός ήταν η άλλη πλευρά του νομίσματος του φιλελληνισμού. Ο φιλελληνισμός ήταν έρωτας του ιδανιστικού Ελληνισμού, έρωτας του ελληνικού πολιτισμού όπως αυτό εκφραζόταν στη γλυπτική, την αρχιτεκτονική, την επιστήμη, τα έργα των προγόνων. Ανθελληνισμός ήταν η στάση απογοήτευσης του φιλέλληνα που προέκυπτε από την επαφή του τελευταίου με τους συγχρόνους του υπαρκτούς Έλληνες, δηλαδή τους ανθρώπους της καθημερινότητας, τους ανθρώπους όπως εσύ κι εγώ, με όλα τα πάθη και τις μικρότητες. Η ανώμαλη προσγείωση από το ιδανικό στο πραγματικό είναι μια κίνηση που στην πολιτική ψυχολογία εξηγεί την έκπτωση του έρωτα σε μίσος, του φιλελληνισμού σε ανθελληνισμό!

Ήδη οι Ρωμαίοι ήταν ταυτόχρονα εραστές της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και εχθροί των Ελλήνων της εποχής τους, για τους οποίους επεφύλασσαν τις κατηγορίες του γραικυλισμού, της διπροσωπίας, της υποκριτικής δουλικότητας κ.λπ. Τον ίδιο διχασμό παρατηρούμε καθ’ όλον τον μεσαίωνα στη στάση τόσο των Φράγκων όσο και των Αράβων απέναντι στον Έλληνα. Κατά την ένδοξη ελληνική επανάσταση του 1821 οι φιλέλληνες Ευρωπαίοι που πολέμησαν κατά των Τούρκων δεν παρέλειψαν να δώσουν δείγματα της απογοήτευσής τους από τους Έλληνες συμπολεμιστές τους, οι οποίοι όχι μόνο δεν φορούσαν πλέον χιτώνες, αλλά διακρίνονταν από φθόνο, εριστικότητα, φιλαυτία, άγνοια και τόσες άλλες “ανθρώπινες, υπερβολικά ανθρώπινες” (Νίτσε) κακίες. Συνοπτικά λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι το δίπολο φιλελληνισμός - ανθελληνισμός ισούται με έρωτα για τους απελθόντες και μίσος για τους ζώντες Έλληνες!

Οι Βαυαροί που κυβέρνησαν την Ελλάδα μετά τον θάνατο του Καποδίστρια ήσαν αναμφισβήτητα μεγάλοι εραστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ως εξ αυτού οργάνωσαν την ελληνική σχολική παιδεία κατά τα πρότυπα της γερμανικής φιλελληνικής παιδείας. Όμως έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία Έλληνες το γένος έλαβαν φιλελληνική παιδεία ως βάση της ιδίας εθνικής ταυτότητας! Οι Έλληνες έγιναν εφεξής “φιλέλληνες”. Εμβολιάστηκαν δηλαδή με τη σχιζοειδή στάση της απόλυτης καταξίωσης, με την ταυτόχρονη απόλυτη απαξίωση του εαυτού του. Μια εγγενής αστάθεια του χαρακτήρα, μια ανεδαφική, κυκλοθυμική εκτίμηση των πραγμάτων έγινε εφεξής κεντρικό συστατικό της ελληνικής ψυχής.

Σε συλλογικό επίπεδο οι ιστορικές συγκυρίες προκαλούν την ανάδυση του ενός ή του άλλου πόλου στο προσκήνιο. Οι επιτυχίες γρήγορα επιφέρουν ναρκισσισμό, ενώ οι αποτυχίες καταθλιπτική αυτοαπαξίωση έως αυτομαστίγωση. Η ελληνική ψυχή φαίνεται να έχει χάσει κάθε μέτρο. Δεν είναι μετά από αυτά απορίας άξιον ότι μετά τη ντροπή των Υμίων και το όνειδος της παράδοσης του ικέτη Οτσαλάν (και τα δύο έργα όχι βεβαίως του λαού, αλλά της σημιτικής ηγεσίας) η ελληνική αυτοεκτίμηση έκανε, με τη γνωστή απολυτότητα, βουτιά στο κενό. Όμως εκεί την περίμεναν αυτήν τη φορά -αλίμονο- εχθροί αποφασισμένοι να εκμεταλλευτούν στο έπακρον την αδυναμία της, ώστε να μην μπορέσει πλέον (αυτή είναι η επιδίωξή τους) να ανακάμψει.
Οι εχθροί αυτοί, οι οποίοι γνωρίζουν καλά την ελληνική κυκλοθυμία, αλλά και το ελληνικό πείσμα απέναντι σε κάθε εξωτερική παρέμβαση, επόμενο ήταν να ζητήσουν και να βρουν ερείσματα για την υπονομευτική δράση τους στο εσωτερικό του απογοητευμένου έθνους. Τέτοια ερείσματα όντως βρήκαν: στα φιλόδοξα, άκρως ανταγωνιστικά καπετανάτα των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, στη μεταπραττική ακαδημαϊκή διανόηση των πανεπιστημίων, στο πειρατικό κεφάλαιο των νεόκοπων εκατομμυριούχων των τηλεπικοινωνιών, των ΜΜΕ και των τραπεζών. Με αυτούς τους πολιορκητικούς κριούς εκπόρθησαν στο τέλος το ίδιο το κράτος, το οποίο, από εντεταλμένος προστάτης του έθνους ανεπαισθήτως μεταλλάχθηκε σε συνειδητό πλέον πολέμιο του έθνους και κατ’ επίτασιν του ιδίου του γένους των Ελλήνων. Οι ενορχηστρωμένες αυτές δράσεις των εχθρών του Ελληνισμού στο εσωτερικό του επί του παρόντος βιώνονταν ως μια ιδιαίτερα σφοδρή μορφή του κατά τα άλλα εγγενούς ανθελληνισμού των Ελλήνων, ως μία αρρώστια της βούλησης και του θυμικού, την οποία η συλλογική ψυχή αδυνατεί τόσο να κατανοήσει, όσο και να ανακάμψει από αυτήν.

(more…)

Της Ηλέκτρας Κίκη, δικηγόρου

Διανύουμε τον 21ο αιώνα και παρά τη συντέλεση αξιοσημείωτων κοσμογονικών αλλαγών, στον τομέα των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων στην Αλβανία δεν υπάρχει η αντίστοιχη πρόοδος.
Μείζονος σημασίας και άμεσης αντιμετώπισης ζήτημα, αποτελεί η εκπαίδευση στην Εθνική Ελληνική Μειονότητα. Ένα από τα βασικά και θεμελιώδη κατοχυρωμένα δικαιώματα, στο αλβανικό Σύνταγμα και σε διεθνή κείμενα, παραμένει εδώ και δεκαετίες στην τύχη των διαπραγματεύσεων.
Στο χώρο της εκπαίδευσης τρεις είναι οι βασικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων.

Πρώτη παραβίαση αποτελεί η πράξη της αλβανικής κυβέρνησης να μην επιτρέπει το άνοιγμα των ελληνικών σχολείων παντού στην Αλβανία όπου υπάρχουν Έλληνες. Το δικαίωμα της εκπαίδευσης στην ελληνική γλώσσα αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα στα άτομα που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες σύμφωνα με το άρθρο 20 του Συντάγματος. Το δικαίωμα να μαθαίνουν και να διδάσκονται στη μητρική τους γλώσσα το χαίρουν οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες εντός των αυθαίρετων προσδιορισμένων “μειονοτικών ζωνών”, απ΄ τις οποίες εξαιρείται η Χιμάρα. Στην Πρεμετή, στη Χιμάρα, στην Κορυτσά, στην Αυλώνα, στο Φίερι και στα Τίρανα με σημαντικό αριθμό Ελλήνων, που διψούν για μάθηση της μητρικής τους γλώσσας, δεν επιτρέπεται η ύπαρξη σχολείων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, αφού σύμφωνα με την αλβανική πολιτική τίθενται εκτός “μειονοτικών ζωνών”. Το λυπηρό αυτό γεγονός κάνει τους Βορειοηπειρώτες να είναι έρμαιοι της μοίρας τους, αφού το δικαίωμα εκμάθησης της μητρικής τους γλώσσας αποτελεί ουτοπία.

Δεύτερη είναι η επανειλημμένη άρνηση επαναλειτουργίας του ελληνικού σχολείου στη Χιμάρα, το οποίο έκλεισε αυθαίρετα το 1946 το δικτατορικό καθεστώς του Χότζα, παρά τις νόμιμες απαιτήσεις και διεκδικήσεις παιδιών και γονέων της πόλης αυτής. Εξοργιστική είναι η προκλητική στάση των αλβανικών αρχών, οι οποίες σε απαντήσεις τους προς τους Χιμαραίους τονίζουν πως ουδέποτε στη Χιμάρα υπήρχε ελληνικό σχολείο.

Τρίτη παραβίαση του ιδίου του αλβανικού Συντάγματος είναι η άρνηση από την αλβανική κυβέρνηση της διδασκαλίας της Ιστορίας και Γεωγραφίας της Ελλάδος στα σχολεία της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας. Τραγικό αποτέλεσμα της εν λόγω παραβίασης αποτελεί η μη εκμάθηση της Ιστορίας και Γεωγραφίας του εθνικού κορμού. Δεν παραλείπονται και οι εθνικιστικές αναφορές κατά της Ελλάδος σε βιβλία Ιστορίας που διδάσκονται σε όλα τα σχολεία της Αλβανίας, προβάλλοντας έτσι την παραχάραξη της ιστορίας.

Ιδιαίτερη σημασία συνιστά το γεγονός πως εκτός από το αλβανικό Σύνταγμα, στο οποίο κατοχυρώνονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του ανθρώπου και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, η Αλβανία έχει υπογράψει και διεθνείς συμβάσεις που αναφέρονται στα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, με πρόσφατη τη Σύμβαση Πλαίσιο για την προστασία των Μειονοτήτων, την οποία παραβιάζει ασυστόλως.
Εκείνο που κατά βάση υστερεί στην Αλβανία είναι η εφαρμογή τόσο του Συντάγματος όσο και των άλλων διεθνών συμβάσεων. Η πολιτεία και τα αλβανικά κόμματα δεν μιλούν έμπρακτα για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, αλλά συνεχίζουν ενσυνείδητα να τα καταπατούν.
Ζωντανό παράδειγμα τυγχάνει να αποτελεί, το λεγόμενο Πρωτόκολλο της Κερκύρας. Το κείμενο πόρισμα των γενομένων συζητήσεων μεταξύ των αντιπροσώπων της Αυτονόμου Κυβερνήσεως Ηπείρου και των μελών της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου της Αλβανίας, που υπεγράφη από την τελευταία άνευ όρων, δεν παύει να παραβιάζεται ολοκληρωτικά, αλλά και ειδικά στο άρθρο 8 που αφορά την ελευθέρα ελληνική εκπαίδευση. Το φαινόμενο αυτό το παρατηρούμε επίσης στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, στη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα των Προσώπων που ανήκουν σε Εθνικές μειονότητες, στη Διακήρυξη της Βιέννης, στο άρθρο 27 του Διεθνούς Συμφώνου των Ατομικών και Πολιτικών δικαιωμάτων που αφορά στα Δικαιώματα των προσώπων που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες και σε άλλες διεθνείς συμβάσεις και κείμενα.

Η μη τήρηση των ως άνω κειμένων δεν συνεισφέρει στην ενίσχυση της φιλίας της συνεργασίας, και στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών.

Συνέπεια όλων αυτών των παρατυπιών και παραβιάσεων εκ μέρους της αλβανικής κυβέρνησης αποτελεί και η ερήμωση του τόπου μας, που ως άνθος μαραίνεται. Πολλά σχολεία έκλεισαν και συνεχίζουν να κλείνουν. Από τα 112 σχολεία που υπήρχαν το 1991 φέτος υπάρχουν μόλις 29 και από 6.437 μαθητές, τώρα μετριούνται στους 1080. Στην Περιοχή της Άνω Δερόπολης υπάρχουν μόνο δύο σχολεία στους Βουλιαράτες και στους Γεωργουτσάτες, εν αντιθέσει με τα προηγούμενα χρόνια που τα χωριά μας έσφυζαν από ζωή.

Με εθνικό αίσθημα ευθύνης και με απέραντη αγάπη για την ιδιαίτερη Πατρίδα μας, θα πρέπει να αναλάβουμε δραστικά και αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση αυτού του φαινομένου! Ο αγώνας με σύνεση, μεθοδικότητα και εθνική στρατηγική θα φέρει αξιοσημείωτα και καρποφόρα αποτελέσματα!

3 Ιουνίου 1992. Ο Κίρο Γκλιγκόροφ παραδέχεται… Σ’ ερώτηση αν θεωρεί τον λαό του απόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, απάντησε: “Εμείς είμαστε Σλάβοι, δεν έχουμε καμμιά σύνδεση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Ήρθαμε στην περιοχή τον 6ο μ.Χ αιώνα.“

Δείτε το βίντεο πατώντας εδώ.