Όπως είναι γνωστό ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από αστυνομικό στην περιοχή Εξαρχείων. Τα γεγονότα που ακολούθησαν και συνεχίζονται ακόμα είναι επίσης γνωστά. Αμέσως μετά το θάνατο του 15χρονου παιδιού ξεσπούν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, από τη Θεσσαλονίκη μέχρι και το Ρέθυμνο επεισόδια και καταστροφές από αναρχικούς και λοιπούς «αντιεξουσιαστές» σε ολόκληρη τη χώρα. Είναι απορίας άξιων όμως το πώς σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα μετά από ένα περιστατικό ξέσπασε όλη αυτή η αναταραχή σε τόσες διαφορετικές τοποθεσίες ταυτόχρονα. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά.

Καταρχήν η δολοφονία του παιδιού από τον αστυνομικό, είναι προφανώς καταδικαστέα από όλους τους λογικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Ο ειδικός φρουρός ενήργησε εντελώς λανθασμένα καθώς θα μπορούσε κάλλιστα να αποφύγει αυτό που έκανε. Στην χειρότερη περίπτωση,  ας πυροβολούσε σε μέρος του σώματος, όπου δε θα επερχόταν ο θάνατος. Το πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα εκείνη την ώρα κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, όπως και κανείς δεν μπορεί να μπει στην ψυχολογία του αστυνομικού και να αναλύσει το σκεπτικό με το οποίο ενήργησε στην προκειμένη περίπτωση. Για αυτό και δεν θα ασχοληθούμε παιρετέρω με το συγκεκριμένο περιστατικό. Η ουσία, λοιπόν είναι ότι ένας νέος χάθηκε για το τίποτε, από μία αψυχολόγητη κίνηση ενός ειδικού φρουρού.

Ο θάνατος του Αλέξη από τον αστυνομικό δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τα όσα ακολούθησαν. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να καταστρέφει άβουλα την περιουσία του λαού προξενώντας ζημιές σε ολόκληρη τη χώρα. Οι αναρχικοί για να βάλουν φωτιές και να καταστρέψουν, αφορμή θέλουν. Έχουμε την πεποίθηση ότι όλα αυτά δεν έγιναν για το θάνατο του παιδιού. Είναι προφανές ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα παρακράτος υποκινούμενο από ξένες δυνάμει και δεν είναι καν στον έλεγχο της ελληνικής κυβέρνησης. Το παρακράτος αυτό εκτός των άλλων, αποτελούν και αυτοί οι «αντιεξουσιαστές», οι οποίοι είτε το γνωρίζουν, είτε όχι την ώρα που καίνε και ρημάζουν περιουσίες, εξυπηρετούν τα συμφέροντα άλλων. Είναι αυτοί που πάντοτε είχαν την εύνοια και την ανοχή της πολιτείας και των Μ.Μ.Ε. Οι δημοσιογράφοι ακόμα και κατά τη διάρκεια που συμβαίνουν όλα αυτά, συνεχίζουν να προασπίζονται τους αναρχικούς, τη στιγμή που Ελληνικός Λαός, έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ορισμένα πράγματα και να ξυπνά από τον λήθαργο.

Και μέσα σ’ όλη αυτή την αναστάτωση, το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος για ακόμα μια φορά είναι ανίκανο να αντιδράσει και να επιβάλει την τάξη παρακολουθώντας απαθές και μη μπορώντας να βρει λύσεις ουσίας.

Τα όσα συμβαίνουν όμως, άσχετα αν αποτελούν οργανωμένο σχέδιο, δεν έχουν να κάνουν μόνο με το περιστατικό, αλλά είναι μία εικόνα της ελληνικής νεολαίας και το πώς έχει καταντήσει, μέσα από την πάροδο των χρόνων. Ο υπερκαταναλωτισμός, οι ξενόφερτες συνήθειες και τρόπος ζωής και η απομάκρυνση από πανάρχαιες αξίες και ιδανικά έχουν φέρει την ελληνική νεολαία στην άθλια κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Όλα αυτά που έχουν καταστρέψει την νεολαία είναι και αυτά σχέδια σιωνιστών για την καταστροφή της Ελλάδας, την οποία χτυπούνε από παντού με στόχο την ολική καταστροφή της…

ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Οι Αγγλο-τουρκο-σιωνιστικές δυνάμεις για άλλη μια φορά επιχειρούν να επιβάλουν μια λύση του Κυπριακού που θα αποκόπτει τη Κύπρο από την Ευρώπη και τους εν εξελίξει αμυντικούς μηχανισμούς της και θα την αφήνει στο έλεος της αρπακτικότητας του προσωασιτικού ελέγχου .
Μετά την υπογραφή της προετοιμαζόμενης λύσης υπό τον τίτλο της διζωνικής ομοσπονδίας θα επιβληθεί ο αφοπλισμός του ελληνισμού ( αποστρατικοποίηση ) και θα αναγνωρισθεί δικαίωμα μοναδικής στρατιωτικής παρουσίας στον Αγγλικό στρατό των βάσεων.
Τούτο θα σημαίνει ότι η Κύπρος θα μετατραπεί δια πυρός και σιδήρου σε αμυντική ενδοχώρα του Ισραήλ ενώ στίφη μογγόλων από τις τούρκο-τουρανικές εκτάσεις , θα προωθούνται σε όλη την επικράτεια της Κύπρου υποκινούμενοι κατόπιν σχεδίου στη διάπραξη κάθε είδους εγκλήματος εις βάρος των ελλήνων .
Συνεταίροι και ομόφρονες αυτού του τρομακτικού οχετού βαρβαρότητας και κνηνωδίας θα είναι ένας εκτουρκισμένος υπόκοσμος ενριζωμένος στα υπόγεια ενός στυγερού αστυνομικού κράτους το οποίο θα κουμαντάρουν τουρκοκύπριοι φονιάδες , κυπροκεντρικοί προσκυνημένοι και ανθέλληνες ως και οι φαμίλιες των προδοτών της ΕΟΚΑ που θα επιστρέψουν υπό την προστασία των πατρώνων τους .
Η ελληνική σημαία θα υποσταλθεί για πάντα και μια αιμοσταγής τυραννία θα θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο της εκδίωξης των ελλήνων από την γή μας . Όπως ακριβώς έγινε στη Ίμβρο και τη Τένεδο .
Αποδέκτες αυτής της λύσης είναι το ανώνυμο τραπεζιτικό κεφάλαιο περιστοιχιζόμενο από ξένους και ντόπιους καιροσκόπους ως και μια χούφτα μεσολαβητών των ξένων μονοπωλίων τα συμφέροντα των οποίων δεν εξαρτώνται από την εθνική ταυτότητα των όποιων κατοίκων θα απομείνουν στο νησί .
Στην εμπροσθοφυλακή αυτών των σκοτεινών και ανελέητων δυνάμεων ευρίσκονται οι διάφοροι πολιτικοί της ηττοπάθειας και του ενδοτισμού , πιστοί υπηρέτες του προσωασιατικού ηγεμονισμού και ως εκ τούτου εχθροί της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που κορυφώνεται στη παρουσία του Ευρωπαϊκού στρατού και την ταύτιση των αμυντικών μας συνόρων με τα αμυντικά σύνορα της Ευρώπης .

Έλληνες , στις φαρμακερές οχιές που ορμούν να καταπνίξουν τον ελληνισμό μας αντιτάξτε τη φωτιά και το ατσάλι της θέλησης σας . Ορθώστε ξανά την ασπίδα του ηρωικού ΟΧΙ στη δόλια και θανάσιμη επίθεση του προσωασιατικού ιμπεριαλισμού.

Πυκνώστε τις τάξεις του ΕΘΝΙΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ για να δώσουμε τη μάχη για μια ΚΥΠΡΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ και για ένα ΚΡΑΤΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ .
Ενάντια στους κατακτητές και τη πλουτοκρατία διεκδικήστε με τη γροθιά σας το ύπατο δικαίωμα να είστε εσείς οι ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΟΧΘΟΥ ΣΑΣ .

ΕΘΝΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ( Ε.ΛΑ.Μ. )

Λένε πως κάθε λαός αξίζει όσο η νεολαία του… Αν ιχύει αυτό τότε για την Κύπρο δυστυχώς δεν υπάρχει σωτηρία…Στην κοινωνία που ζούμε σήμερα δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτε ηθικό, οι νέοι δεν έχουν πλέον σωστά πρότυπα και συνήθειες με αποτέλεσμα τα όσα βιώνουμε καθημερινά ο καθένας με το δικό του τρόπο. Οι περισσότεροι νοιάζονται για ασήμαντα καθημερινά πράγματα, τις βόλτες, την παρέα, την πλάκα, το τρέντυ ντύσιμο, τις γκόμενες κτλ…με λίγα λόγια ασχολούνται με τρίχες. Αδιαφορούν πλήρως για την τουρκική κατοχή (που είναι φυσικά το σημαντικότερο ζήτημα για εμάς τους Έλληνες Κυπρίους), για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, τους θανάτους από τα ναρκωτικά, την αυξανόμενη εγκληματικότητα, με φυσικό επακόλουθο την κατρακύλα της ήδη παρηκμασμένης κυπριακής κοινωνίας (για τον ελλαδικό χώρο, καλύτερα να μην αναφερθώ γιατί θα μπούμε σε άλλα πλεόν χωράφια).
 

Στην κατάσταση αυτή έπαιξαν ρόλο πολλά πράγματα και πολλοί ευθύνονται επίσης. Η ξενόφερτες συνήθειες και τρόπος ζωής, η πολυπολιτισμικότητα, οι δημογραφικές αλλαγές,  η αδράνεια που έχει επέλθει με το συμβιβασμό της κατοχής, τα σιωνιστικά και λοιπών ξένων σχέδια, τα λανθασμένα πρότυπα και έλλειψη ιδανικών έχουν συμβάλει από λίγο ή πολύ στον σταδιακό παρηκμασμό της κοινωνίας μας.
 

Δύο άλλοι ακόμα σημαντικοί λόγοι που έπαιξαν το ρόλο τους είναι η οικογένεια και η παιδεία. Ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου σχηματίζεται κατά μεγάλο ποσοστό από την οικογένεια, την οποία πριν βγει ένα παιδί έξω στον κόσμο γνωρίζει πρώτιστα. Οι γονείς στην πλειοψηφία τους, διαδραματίζουν λανθασμένα το ρόλο τους, και εξηγούμαι… Οι περισσότεροι νοιάζονται για το βαθμό του παιδιού τους στο σχολείο, αν θα τα πάει καλά στα μαθήματά του (για να έχουν να καυχιόνται, όχι τίποτε άλλο) και με άλλα μικροπράγματα, τα οποία ελάχιστη σημασία έχουν στην τελική. Δεν έχουν καθίσει να μιλήσουν ποτέ στα παιδιά τους για την Πατρίδα, για τις παραδόσεις, το μεγαλείο της Ιδέας-Ελλάδος, τις ρίζες του, ακόμα και για εκείνη τη θρησκεία, την οποία πολλοί είτε έχουν αφήσει επειδή δεν είναι “cool”, είτε την έχουν ταυτίσει με το διεθνιστικό, κυρίως, έργο τπου επιτελούν πολλοί κληρικοί και ιερείς στις μέρες μας . Έτσι λοιπόν, τα οι νέοι αφήνονται έρμαιο της ξενομανίας και γίνονται υλιστές και άθεοι, με μόνα όνειρα το, χρήμα, το σεξ, την καλοπέραση κτλ. Έχουν πειστεί ότι όλοι είματε ίσοι, ότι όλοι οι λαοί είναι φιλικοί και αδελφικοί…και αν κάποιος πει κακιά κουβέντα για τον τούρκο, τότε αυτόματα γίνεται ρατσιστής, φασίστας και επίσης κοσμείται με άλλα διάφορα κοσμητικά επίθετα. Στην λίστα με τα αίτια της άθλιας κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία μας, έρχεται να προστεθεί με ερκετά βαρύ μερίδιο ευθύνης και το σχολείο. Το 1821 τα παιδιά στο σχολείο μάθαιναν αρχικά τα βασικά: ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Απο κει και πέρα μάθαιναν για τα ιδανικά της Πίστεως και της Πατρίδος. Μάθαιναν να αγαπούν την Ελλάδα, το μεγαλείο της και την ομορφιά της. Σήμερα… στα σχολεία μανθαίνουμε για την Ε.Ε, την πολυπολιτισμικότητα, την αποδοχή του ότι όλοι είμαστε ίδιοι και ίσοι στον τόπο μας! Δηλαδή ένας Πακιστανός κι ένας τούρκος έχει τα ίδια και δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες με εμάς, τους Έλληνες, που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε εδώ (και για να μην πει κανείς πως και ο τούρκος εδώ γεννήθηκε, εμάς οι προγόνοι μας ήταν εδώ από τα βάθη της προιστορίας) . Στα σχολεία επίσης τα διαλείμματα γίνονται πολλά και διάφορα, αισχρά και ανήθικα…
Τα παλαιότερα χρόνια, όχι πολύ παλιά, δέκα-δεκαπέντε χρόνια πριν, τα πράγματα ήταν διαφορτικά. Στα σχολεία υπήρχε δράση. Το σχολείο ήταν ο πυρήνας της αντίστασης. Οργανώνονταν διαδηλώσεις, πορείς διαμαρτυρίας, φυλλάδια συνθήματα κ.ά. Σε αντίθεση με σήμερα, όπου σχεδόν κανείς δεν νοιάζεται και κανείς δεν αντιδρά. 
 

Του χρόνου, αν περάσει και η περιβόητη εγκύκλιος του υποργείου (γιατί για φέτος απ’ ότι ξέρω είναι δύσκολο) η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι τα λανθασμένα μηνύματα που θα περάσουν στα παιδιά των πολύ μικρών ηλικιών. Θα μάθουν να αποδέχονται τους τούρκους ως αδέρφια τους, θα τους θεωρούν συμπατριώτες τους (ανατριχιάζω και μόνο στην σκέψη) και θα ξέρουν για το υποτιθέμενο δικοινοτικό πρόβλημα και όχι την συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή επί τριαντατεσσάρων ετών στο ελληνικό νησί μας.
 

Αυτή είναι η κατάσταση την οποία βλέπω εγώ από την δική μου οπτική πλευρά και από τα όσα βιώνω καθημερινά. Η κατάντια αυτή, γιατί περί κατάντιας πρόκειται, πρέπει να προβληματίσει τον καθένα από εμάς και να αρχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να κερδίσουμε, αυτά που δικαιούμαστε…εκτός αν προτιμούμε την καλοπέραση μας και συμβιβαζόμαστε με την ως έχουσα κατάσταση…  ΞΥΠΝΗΣΤΕ λοιπόν, αδέρφια πριν να είναι πολύ αργά, η Πατρίδα μας καλεί! 

Η κατάσταση που επικρατεί στο νησί μας έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η κυβέρνηση Χριστόφια με τις ευλογίες της “αντιπολιτευσης-συμπολίτευσης”, είναι έτοιμη να δεχτούν ομοσπονδιακή λύση ανά πάσα στιγμή και αυτή τη φορά αμφιβάλλω αν θα γίνει καν δημοψήφισμα όπως είχε συμβεί τότε με το σχέδιο Ανάν. Ο “αξιότιμος” κύριος υπουργός θέλει να καταστρέψει ακόμα και την παιδεία και να διδασκόμαστε στα σχολεία για τους “τουρκοκύπριους αδελφούς μας” και να γίνονται δικοινοτικά προγράμματα και εκδηλώσεις, ακόμα και εκδρομές στα κατεχόμενα μας εδάφη! Αλλά δε θα σας περάσει κύριοι…γιατί όσα γράφτηκαν με Αίμα, δεν ξεγράφονται με μελάνι! Σε όλα αυτά βέβαια δεν υπάρχει κανείς να αντιταχθεί και να εκφράσει διαφωνία, αφού η αντιπολίτευση που υποτίθεται ασκεί ο Συναγερμός ποτέ δεν υπήρξε ευνοικότερη για τους κυβερνόντες…και ύστερα σου λένε: “δημοκρατία έχουμε”. Η δημοκρατία με τέτοιο τρόπο δεν λειτουργεί. Η Εκκλησία από την άλλη όποτε τη συμφέρει μιλάει…προτιμά να ασχολείται με τις επιχειρήσεις της καλύτερα και αφήνει την πολιτική γι’ αυτούς που, τάχα κατέχουν το αντικείμενο.
 

Άρα λοιπόν αφού κανείς δεν αντιδρά σε όλα αυτά που γίνονται στον τόπο μας, εμείς οι λίγοι ή πολλοί που μείναμε πιστοί στά ιδανικά της Πατρίδας, έχουμε χρέος απέναντι σ’ αυτούς που θυσιάστηκαν και πότισαν με Αίμα το δέντρο της Λευτεριάς. Έχουμε χρέος να δώσουμε συνέχεια στον Κυπριακό Ελληνισμό που, εδώ και χιλιάδες χρόνια κατοικεί στο νησί μας. Από την εποχή των Αχαιών, ίσως και των Πελασγών, που ήρθαν από την Αρκαδία και ίδρυσαν αρχικά την Πάφο (εξάλλου πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι η κυπριακή διάλεκτος ομοιάζει με την αρκαδική).
 

Οφείλουμε λοιπόν, να αντιδράσουμε και ν’ αγωνιστούμε. Ήρθε η ώρα πιστεύω για τη δημιουργία, ενός δυναμικού κινήματος εθνικής αντίστασης. Υπάρχουν ήδη κάποιες οργανώσεις και παρατάξεις. οι οποίες οργανώνουν επετειακές αντικατοχικές διαδηλώσεις και παρουσιάζονται σε μνημόσυνα ηρώων.  Ακόμα έχουν εκδοθεί κάποια έντυπα, τα οποία διανεμήθηκαν σε διάφορους χώρους. Χρειάζονται όμως πολύ περισσότερα για να ακουστεί η φωνή μας, την οποία οι “δημοκράτες” προσπαθούν με κάθε μέσο να φιμώσουν! Πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν, ότι είμαστε κι εμείς εδώ! Ας ενωθούμε και ας δημιουργήσουμε ένα κίνημα εθνικής αντίστασης με ουσιαστική δράση ή έστω οι υπάρχοντες οργανώσεις να δραστηριοποιηθούν περισσότερο… Αρκετά τους αφήσαμε να αλωνίζουν…

Κι όμως, την εποχή της γενικευμένης παρακμής, κάποιοι αντιστέκονται. Και αυτοί είναι πολλοί. Στην Κύπρο μας, η ίδρυση του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Και έπεται συνέχεια! Έρχονται αγώνες!

Το κυπριακό κράτος είναι ένα φτιαχτό κράτος, το οποίο δημιουργήθηκε το 1960 από τους Άγγλους με δοτό σύντγαμα, το οποίο δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ποτέ για να συμβούν τα γεγονότα του 63-64 με τους τούρκους όπως και  όλα αυτά τα οποία περνάμε σήμερα. Η κυπριακή ανεξαρτησία ποτέ δεν υπήρξε επιδίωξη και στόχος του αγώνος της Ε.Ο.Κ.Α, αφού οι Αγωνιστές του 1955-59, αγωνίστηκαν για την Ένωση και ΜΟΝΟΝ την Ένωση. Στο να υπογραφεί η καταστροφική για τον τόπο συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου έπαιξαν ρόλο βέβαια οι φιλοδοξίες του “εθνάρχη” αρχιεπισκόπου Μακαρίου, όπως και τα σχέδια των Αμερικανών. Μετά την υπογραφή της συνθήκης αυτής, ξαφνικά εμφανίζονται οι τελείως λανθασμένοι όροι “Ελληνικύπριοι” και  “Τουρκοκύπριοι”, ενώ πριν μιλούσαμε μόνο για Έλληνες και Τούρκους. Ουσιαστικά αυτό θέλει να περάσει στη συνείδηση του Έλληνα της Κύπρου, πως αποτελεί ξεχωριστό έθνος και όχι μέρος του υπόλοιπου Ελληνισμού.
 

Η σημαία του κυπριακού κράτους και το δήθεν εθνόσημο με το περιστέρι της δήθεν ειρήνης, εμένα προσωπικά ποτέ δεν θα με αντιπροσωπεύσουν και ποτέ δεν πρόκειται να κρατήσω στα χέρια μου το λευκό πανί με την Κύπρο μέσα, το σύμβολο ουσιαστικά της αγγλικής αποικιοκρατίας στο νησί μας. Για μένα πάντα θα υπάρχει μια Σημαία, η γαλανόλευκη,  με το λευκό Σταυρό και τις εννέα γραμμές, για την οποία χύθηκαν ολάκερες θάλασσες από αίμα και έγιναν τόσοι Αγώνες και τόσες εκούσιες θυσίες, τις οποίες κατάστρεψαν την 1^η Οκτωβρίου, ένας επίορκος παπάς και μια χούφτα ξένοι!

“Κυπριακό έθνος” δεν υπήρξε ποτέ και ούτε πρόκειται να υπάρξει!
 
Στα σημερινά βιβλία αν-ιστορίας που διανέμονται στα σχολεία γράφει: “Ο αγώνας των Κυπρίων για ανεξαρτησία κορυφώθηκε το 1955″! Αν είναι ποτέ δυνατόν! Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης στο τέλος της δίκης του είπε: “Zήτω η Ένωσις της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα, αυτό μόνο, τίποτε άλλο”! Ο Παλληκαρίδης δε μίλησε ούτε για ανεξαρτησία, ούτε για κυπριακό κράτος, ούτε για τίποτε άλλο, εκτός της Ένωσης…
 

Η προσωρινή ύπαρξη όμως της κυπριακής δημοκρατίας σήμερα, είναι αναγκαία, αφού αν καταλυθεί με κάποιο τρόπο το φτιαχτό, έστω, κράτος, τότε θα πάψει να υπάρχει στην Κύπρο ο Ελληνσμός και γενικότερα το ελληνικό στοιχείο. Η αναγκαία όμως αυτή ύπαρξη, όπως έχω ήδη γράψει είναι προσωρινή εώς ότου εκπληρωθεί ο Ιερός αυτός Σκοπός της Ένωσης και ΜΟΝΟΝ της Ένωσης!
 

Αναμενόμενο ήτανε; Ήτανε θέμα χρόνου; Ή μήπως θέμα κυβερνήσεως; 2008, 34 χρόνια μετά από την εισβολή στο νησί μας, οι μαθητές των δημόσιων σχολείων αυτού του νησιού, να διδάσκονται τρόπους για «να ετοιμαστούν για ένα ειρηνικό μέλλον σε μια ενωμένη πατρίδα». Συνεπώς καλούμενοι οι εκπαιδευτικοί, θα πρέπει «να εργαστούν συστηματικά ώστε να αναπτύξουν στους νέους τη βούληση για συνεργασία».

Βούληση ε; Μετά από τα μαθήματα για τα «παραμύθια» του 1821 που κάποιοι επιτήδειοι τόλμησαν να μας “πουλήσουν” στο σχολείο, έρχονται και τα «νόμιμα» τώρα μαθήματα βούλησης για συνεργασία. Λες και η νεολαία μας αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα στο να συνεργάζεται με τον όχι οποιοδήποτε, αλλά με τους Τ/Κ. Μάλλον κάτι πάει λάθος. Κάποιος πιθανών να μην ζύγισε τα πράγματα ορθά. Ή αντιθέτως, μάλλον κάποιοι να τα έχουν μελετήσει πολύ σοβαρά και έξυπνα.

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Πριν μερικά χρόνια, όχι πολλά, όταν όλα ήταν φρέσκα στην καρδιά και το μυαλό μας, τα παιδιά στα σχολεία μας διδάσκονταν το περίφημο «Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι». Μία μικρή εικόνα χίλιες λέξεις το κατεχόμενο λιμανάκι μας στο πίσω μέρος του τετραδίου μας ,να μας δίνει δύναμη και ελπίδα. Διαδηλώσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για το τι ζούσαμε στο νησί μας. Κανένας να μην διστάζει να μιλήσει να πει αυτό που νιώθει. Αυτό που έμαθε από τον γονιό ή τον παππού και τη γιαγιά, για ένα κλεμμένο χωριό, για ένα χαμένο αδελφό.

Σιγά σιγά -απορώ πώς και γιατί- φτάσαμε σε μια περίοδο όπου επικρατεί ο φόβος και η σιωπή (από μερικούς). Μια σιωπή την οποία προκαλεί η «άγνοια» ή τουλάχιστον αυτό θέλουν κάποιοι να λέγεται. Μία περίοδος όπου ο δάσκαλος διστάζει να μιλήσει και να εξηγήσει. Να πει αυτά που ξέρει ή τουλάχιστον έχει ζήσει. Διστάζει είτε γιατί «δεν ξέρει», είτε γιατί τα αποκαλούν «λεπτομέρειες που προκαλούν αχρείαστες εντάσεις», είτε γιατί «φοβάται» αυτούς οι οποίοι συνέλαβαν ή υποστηρίζουν την προσπάθεια αλλαγής των βιβλίων της ιστορίας μας. Μια προσπάθεια ευτυχώς ανέφικτη, μέχρι στιγμής. Ανέφικτη γιατί ορισμένοι έχουν μάθει να μην ξεχνούν και αγωνίστηκαν.

Προς όλους όσους δεν ανέχονται να τους μειώνουν την αξιοπρέπειά τους. Στους μαθητές οι οποίοι είναι το αύριο αυτού του νησιού. Τους οποίους ειρωνικότατα έρχονται σήμερα να τους παραδώσουν μαθήματα βούλησης για συνεργασία για ένα «ειρηνικό» μέλλον και «ενωμένη» πατρίδα. Σταθείτε ψηλά με δύναμη, όποιες και αν είναι οι συνέπειες. Μην ανεχτείτε να σας κάνουν ότι θέλουν, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα κάποιων άλλων. Δεν μπορεί ο κάθε ένας να μας επιβάλλει τις δικές του ιδεολογίες και τα δικά του πιστεύω. Αυτό είναι το νερό που μας δίνουν μετά από 3,5 χρόνια «ξηρασίας», όπως κάποιοι αποκάλεσαν τα τρία τελευταία χρόνια της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όχι «κύριοι», όποιοι και αν είστε, ότι και αν είστε, Λογαριάσατε λάθος. Είναι καλύτερος ο θάνατος από την ξηρασία παρά από το δηλητήριο που θα μας ποτίσετε. Δεν είναι θέμα Υπουργείων ή κομμάτων. Είναι θέμα καθαρά αξιοπρέπειας και σεβασμού. Η βούληση είναι ελεύθερη και είναι δικαίωμα και θέμα προσωπικής άποψης και επιλογής για το αν ο κάθε ένας από εμάς θέλει να συνάψει αυτού του είδους «ειρηνικές» σχέσεις με τον οποιονδήποτε. Ειδικά εν’ όσο ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής στο νησί μας εξακολουθεί να υπάρχει. Ειδικά εν’ όσο αυτός με τον οποίο θα διδαχτούμε να συμβιώσουμε ειρηνικά, εξακολουθεί να μένει στο σπίτι του πατέρα μου. Ειδικά εν’ όσο αυτός απολαμβάνει τις πανέμορφες παραλίες του χωριού μου, ενώ εγώ όχι.

Πόσο εξευτελιστικό και ανούσιο θα είναι ένα μάθημα από και προς θύμα της εισβολής μετά από όλα όσα έχει περάσει; Ας κάνουν «ειδικά» μαθήματα και στους εκπαιδευτικούς, για να βρουν κουράγιο και δύναμη να ανασηκωθούν μετά από αυτή την τόσο μοιραία πτώση. Κάποιοι μου έμαθαν το «Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι». Ένα λάβαρο στη ζωή μου που πέρασε από αγώνες και θυσίες για να βρίσκεται στα δικά μου χέρια και να το κρατάω με περηφάνια και σεβασμό. Δεν αμφιβάλλω πως θα φτάσουμε στη μέρα όπου θα σταλεί και εγκύκλιος προς τα σχολεία με εντολή το να υψωθεί η ψευδοσημαία με σκοπό την καλλιέργεια αμοιβαίου σεβασμού. Ίσως αυτοί που χρειάζονται τα ειδικά μαθήματα να είναι άλλοι. Αυτοί οι άλλοι ίσως να πρέπει να διδαχτούν το πώς να σέβονται την αξιοπρέπεια του κάθε ένα από εμάς, ακόμη και αν ανέχονται να τους μειώνουν τη δική τους.Είτε αυτοι είναι πολιτικοί, υπουργοί ή προέδροι.

«Τη ζωή σου, άμα δεν μπορείς να την κάμεις όπως θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς. Μην την εξεφτελίζεις».

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος μιλά για τις αγωνίες του.

Σε συνέντευξή του στον “Ελεύθερο Τύπο” αναφέρεται στα λάθη που έγιναν και προειδοποιεί: “Αν κάνουμε ομοσπονδία, αυτή θα καταρρεύσει και θα έχουμε δύο κράτη, που δεν θα μπορούν να επιβιώσουν“.

Παρθενογένεση:
Αν ισχύσει, τότε αποενοχοποιείται η Τουρκία και θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Η Κύπρος θα τουρκοποιηθεί αν διαλυθεί η σημερινή μορφή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β’, ο οποίος τις ημέρες αυτές βρίσκεται για επίσημη επίσκεψη στην Εκκλησία της Ρωσίας, ενώ παράλληλα έχει αρχίσει μια κρίσιμη διαδικασία για το μέλλον της Κύπρου, μέσα από την αποκλειστική συνέντευξη που έδωσε στην αθηναϊκή εφημερίδα “Ελεύθερος Τύπος” και στον Γρηγόρη Ν. Παπαθανασόπουλο, εκπέμπει αγωνιώδες SOS για την εδώ παρουσία του Ελληνισμού.

ΕΤ: Μακαριότατε, στην ομιλία σας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών κάνατε την αυτοκριτική σας και σημειώσατε ότι ως κυπριακός Ελληνισμός, κάνατε λάθη. Θα θέλατε να μας τα πείτε;
Α.Κύπρου: Όντως έχουν γίνει λάθη και από την κατά καιρούς πολιτική ηγεσία, αλλά και από το λαό. Ενώ λ.χ. είχαμε ένα θαυμάσιο όπλο στα χέρια μας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αρκεστήκαμε σε μεμονωμένες υποθέσεις. Δεν αξιοποιήσαμε τις αξίες που διέπουν την Ε.Ε., στις οποίες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι οι Ευρωπαίοι. Αυτό το πεδίο το αφήσαμε παρθένο και απαλλάξαμε την Τουρκία από όλες εκείνες τις ενοχές της εισβολής, της κατοχής και της ανόσιας συμπεριφοράς, που έχει για 34 χρόνια έναντι των Ελλήνων της Κύπρου. Εδώ φταίμε όλοι. Δεν κάναμε το καθήκον μας. Θεωρώ, επίσης, ότι και η πολιτική μας ηγεσία έπρεπε να ήταν πιο προσεκτική. Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε στις συνομιλίες και εκ των προτέρων να κάνουμε εκπτώσεις. Και το λέγω ευθέως. Ήτο σφάλμα να δηλώσει ο κ. Πρόεδρος ότι δεχόμεθα να μείνουν στην Κύπρο 50.000 έποικοι. Θα μπορούσε να πει ο κ. Πρόεδρος ότι οι έποικοι είναι παράνομοι και πρέπει να φύγουν, αλλά δέχεται να εξεταστεί ανθρωπιστικά το θέμα. Γιατί εκ των προτέρων και προτού καθίσουμε να συνομιλήσουμεν, να αποφαινόμεθα ότι «ναι, δεχόμεθα τόσες χιλιάδες»;

ΕΤ: Όπως γνωρίζετε, άρχισε μια νέα διαδικασία. Πώς τη βλέπετε;
Α.Κύπρου: Δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγω να παίξουμε το παιχνίδι των Τούρκων. Αυτή η λεγόμενη «παρθενογένεση», αν ισχύσει, τότε αποενοχοποιείται η Τουρκία και θα είμαστε άξιοι της τύχης μας. Θα διαλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν θα έχουμε κρατικήν υπόσταση. Και σίγουρα θα έρθει η ώρα που, αν κάνουμε Ομοσπονδία, αυτή θα καταρρεύσει και θα έχουμε δύο κράτη. Η Κύπρος είναι πολύ μικρή για να έχει δύο κράτη. Δεν μπορούν να επιβιώσουν. Και οποιαδήποτε στραβοτιμονιά θα αναγκάσει τον κυπριακό λαό να φύγει από τη γη των πατέρων του. Οι μόνοι που θα μείνουν θα είμαστε εμείς, οι κληρικοί, για να κλαίμε τη μοίρα μας. Δεν θα μπορούμε να προσφέρουμε τίποτε. Η Κύπρος θα τουρκοποιηθεί. Γι’ αυτό πρέπει να είμεθα πολύ προσεκτικοί.

ΕΤ: Είστε απαισιόδοξος για το μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού;
Α.Κύπρου: Όχι, αλλά τα λέγω ωμά, για να είμαστε όλοι σε μια εθνική εγρήγορση. Έχουμε βαθιές ρίζες και δεν είναι εύκολο να ξεριζωθούν ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία από την Κύπρο. Μόνο αν εμείς θελήσουμε να κόψουμε μόνοι μας τις ρίζες μας, ε! τότε θα είμεθα άξιοι της τύχης μας. Αυτό είναι μια αυτοκτονία.

ΕΤ: Σας κατηγορούν ορισμένοι ότι πολιτικολογείτε και παρεμβαίνετε στο έργο της πολιτικής ηγεσίας…
Α.Κύπρου: Εμείς δεν διεκδικούμε ούτε εθναρχικούς ρόλους ούτε το αλάθητο. Ευτυχώς οι Πάπες έχουν περιοριστεί στη Δύση. Όμως έχουμε φθάσει σε οριακό σημείο και πρέπει ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Και αν κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να αποφαίνεται για την πατρίδα του, πολύ περισσότερο το έχει η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου, η οποία επί 20 αιώνες ήταν επικεφαλής του λαού. Υπάρχει και ένας ακόμη λόγος. Η Εκκλησία επ’ ουδενί λόγω θα φύγει από τη Γη των πατέρων της. Θα μείνουμε σε αυτήν και θα υποστούμε τα πάντα. Γι’ αυτό και έχουμε το δικαίωμα να ομιλούμε και να ενδιαφερόμεθα για την πατρίδα μας, γιατί εμείς θα υποστούμε τις συνέπειες και όχι οι άλλοι, που ήδη, ίσως αρκετοί, έχουν βγάλει χρήματα στο εξωτερικό και όταν συμβεί κάτι το δυσάρεστο θα σηκωθούν να φύγουν.

Πηγή: Σημερινή