Της Ηλέκτρας Κίκη, δικηγόρου

Τη μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας, την ευλογημένη ημέρα του Αγίου Πνεύματος, γιόρτασαν οι Άνω Δροπολίτες στο πιο γνωστό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας στην Πέπελη.

Η ιστορία του μοναστηριού και τα θαύματα που λαμβάνουν χώρα οδηγούν με ευλάβεια τους πιστούς στον θείο και ευλογημένο αυτό χώρο για το ιερό προσκύνημα.  Ο χρόνος ίδρυσής του χάνεται στα βάθη των αιώνων, δεν χάνεται όμως η ιστορία που το αναφέρει ως το πιο αρχαίο και ως το πιο σπουδαίο της Βορείου Ηπείρου. Το θαύμα της μετακινήσεως της εικόνας της Αγίας Τριάδας και η επιστροφή της στην αρχική της θέση έκανε τους πιστούς να βλέπουν το θαύμα που θα συμβεί στη ζωή τους, προσκυνώντας με πίστη την ιερή εικόνα.

Η θρησκευτική της διάσταση δεσπόζει στους Άνω Δροπολίτες, γι’ αυτό κάθε  χρόνο επισκέπτονται όλο και περισσότεροι το ξακουστό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας.

Η γιορτινή αυτή ημέρα ξεκίνησε με την αρχιερατική θεία λειτουργία όπου χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου κ.κ. Δημήτριος και στη συνέχεια ακολούθησε το από αιώνων παραδοσιακό πανηγύρι.

Τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο Αργυρόκαστρο, μέλη από την ηγεσία της Ομόνοιας, ο Περιφερειάρχης Αργυροκάστρου Σπύρος Ξέρας, ο έπαρχος Άνω Δρόπολης Κωνσταντίνος Κώστας, καθώς και πλήθος πιστών απ’ όλα τα χώρια της Άνω Δρόπολης και απ’ την ευρύτερη περιοχή της Βορείου Ηπείρου.

Φέτος ήταν μία ξεχωριστή χρονιά, ήταν συγκινητικό το κλίμα που επικρατούσε, αφού η Ομοσπονδία Σωματείων Επαρχίας Άνω Δρόπολης Βορείου Ηπείρου “ΟΙ ΣΕΛΛΟΙ”, κατόρθωσε να συγκεντρώσει πλήθος Άνω Δροπολιτών που διαμένουν στην Ελλάδα και να τους μεταφέρει στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, γιατί εμείς που καταγόμαστε απ’ την ιστορική Δρόπολη δεν πρέπει να ξεχνάμε τις παραδόσεις μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε τα χωριά μας και όλα αυτά που περάσαμε στα μέρη που γαλουχηθήκαμε.

Μετά το έτος 1991 είναι η πρώτη φορά που οργανωμένοι Βορειοηπειρώτες υπό την αιγίδα κάποιου συλλόγου μεταβαίνουν οργανωμένοι στην Άνω Δρόπολη και γενικότερα στη Βόρειο Ήπειρο, για να παραβρεθούν σε τέτοιου είδους θρησκευτική ή εθνική εκδήλωση. Η Ομοσπονδία θα συνεχίσει με τις μελλοντικές της δραστηριότητες να βρίσκεται δίπλα στους εναπομείναντες εκεί Άνω Δροπολίτες και να δίνει λύσεις στα οιανδήποτε προβλήματα που προκύπτουν. Η αγάπη αυτών των παιδιών για τα χωριά τους, για τον τόπο τους, τους κάνει να βρίσκονται με σώμα και ψυχή κοντά τους. Τρανή απόδειξη της αγάπης αποτελεί η ενότητα και η αλληλεγγύη που αναπτύσσεται μεταξύ των χωριών της Άνω Δρόπολης, μέσα στους κόλπους της Ομοσπονδίας.

Η πράξη αυτή δίνει το έναυσμα στους Άνω Δροπολίτες να αγωνιούν, να ενδιαφέρονται και να αγωνίζονται με οποιοδήποτε κόστος για τον μαρτυρικό μας τόπο. Τέτοιου είδους προσπάθειες είναι άξιες επαίνων και αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση.

Πιστεύω το κερί που ανάψαμε να μην σβήσει, αλλά να αποτελέσει φάρο ελπίδας για όλους μας!

Του Πανίκου Ελευθερίου
Άσσια – Κατεχόμενη Αμμόχωστος

Μετά τον “νέο άνεμο που έφερε η εκλογή Χριστόφια στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας”, παρατηρείται μια νέα κινητικότητα στο Κυπριακό. Ο πρόεδρος Χριστόφιας, καταξιωμένος πλέον πολιτικά, από το ύπατο αξίωμα, μπορεί πια να εφαρμόσει την δική του πολιτική, χωρίς να μπορεί να μένει στο απυρόβλητο, επειδή “…άλλος είναι ο πρόεδρος”. Νιώθει, και είναι δηλαδή, ισχυρός, όσο ποτέ. Προεκλογικά ένα από τα συνθήματα του ήταν ότι “μπορεί καλύτερα”. Μετεκλογικά όμως…, δεν βλέπουμε παρά μόνον ερασιτεχνικούς χειρισμούς. Ξεκίνησε με την γνωστή γκάφα ολκής, στο θέμα των εποίκων, και μπήκε στα βαθιά, ενεργώντας με απίστευτη ασέβεια προς την βούληση του 76% στο δημοψήφισμα, διορίζοντας τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν στις λεγόμενες τεχνικές επιτροπές επίλυσης του Κυπριακού. Μετά από αυτό, μόνο ως κωμικοτραγική μπορεί να χαρακτηριστεί η θέση, που προβάλλεται, για την αντίθεσή του στην επαναφορά του Σχεδίου Ανάν.

Τι άραγε να περιμένουμε λοιπόν, μετά από “την πενταετία του σκότους”, (όπως χαρακτηριστικά έλεγαν κάποιοι από τους πολέμιους του Τάσσου Παπαδόπουλου); Τα πρώτα σημάδια πάντως, δεν είναι καλά. Οι πρώτες εκατόν μέρες της διακυβέρνησης, χαρακτηρίζονται από συνεχείς εκπτώσεις στο Κυπριακό. Είναι αρκετό, το σημείο στο ανακοινωθέν Χριστόφια – Ταλάτ, που ουσιαστικά μιλά για συνεταιρισμό δύο ισότιμων Συνιστώντων Κρατών, για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της ζημιάς που προήλθε, από τις μανούβρες του νέου προέδρου στο Κυπριακό. Να επισημάνουμε λοιπόν ότι, αν στα Ελληνικά ακούγεται κάπως “αθώα” η διατύπωση, δεν συμβαίνει το ίδιο και στην Αγγλική, στην οποία η μετάφραση για την “πολιτεία”, είναι η λέξη “state”, που σημαίνει κράτος, και παραπέμπει στις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, και σε συνομοσπονδιακή λύση, μετά από παρθενογένεση. Αυτές ακριβώς δεν ήταν οι τουρκικές επιδιώξεις, στις οποίες μέχρι τώρα όλοι (συμπεριλαμβανομένου και του Δημήτρη Χριστόφια, της προηγούμενης συγκυβέρνησης), αντιστέκονταν; Δεν είναι πιστεύω, παρατραβηγμένο να πούμε, ότι με τους χειρισμούς αυτούς, υποβιβάζεται αυτόβουλα (σε πιο πολύ πιο μεγάλο βαθμό, από τους προκάτοχούς του), από Πρόεδρος κράτους, σε κοινοτάρχη, ισότιμο συνέταιρο του Ταλάτ. Αναρωτιόμαστε: Έχει άραγε χωνέψει, ότι μέσω του “τσιμεντώματος του ΝΑΙ”, η θητεία του ως Προέδρου της Κ.Δ., δεν πρόκειται ποτέ να ολοκληρωθεί; Τόσος κόπος για το ύπατο αξίωμα, για ένα τόσο άδοξο τέλος;

Προς τα πού οδεύουν τα πράγματα; Αν πρόκειται, με τα δεδομένα που έχουμε ενώπιον μας (την νέα έξαρση της τουρκικής αδιαλλαξίας), να εκτιμήσουμε αντικειμενικά την κατάσταση, η πιο ασφαλής πρόβλεψη, είναι… προς ένα νέο ναυάγιο. Από το οποίο όμως, πάλι θα βγούμε ζημιωμένοι. Αρχικά, οι Τούρκοι επενδύουν στην γενική κόπωση που έχει επέλθει στο Κυπριακό, και συμμετέχουν με την στάση τους στον ανήθικο εκβιασμό που γίνεται: “Το παράθυρο ευκαιρίας άνοιξε για τελευταία φορά. Ή υπογράφετε αυτή τη λύση, ή επέρχεται η διχοτόμηση”. Δυστυχώς σε αυτό τον εκβιασμό (που σφίγγει πιο πολύ τη θηλιά στον λαιμό της Κύπρου, συμμετέχει και η αξιωματική αντιπολίτευση, (στα χαρτιά μόνο πλέον) του ΔΗ.ΣΥ., με τον Νίκο Αναστασιάδη, να είναι πρώτο βιολί στην όλη προσπάθεια.

Μετά το νέο ναυάγιο, η Τουρκία θα προσπαθήσει να αναβαθμίσει περαιτέρω το ψευδοκράτος, για να προλειάνει το έδαφος για την υλοποίηση νέων στόχων στο Κυπριακό, που θα έχουν τελική κατάληξη, την πλήρη κατάληψη της Κύπρου. Οι Τούρκοι δεν βιάζονται, είναι γνωστό αυτό. Όπως αποκαλύπτεται σήμερα, ο στόχος τους για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, είχε τεθεί, από τη δεκαετία του 1950, σε συνεννόηση με τους Βρετανούς. Και παρά ταύτα, οι ηγέτες μας συνεχίζουν να έχουν ως παντιέρα του “αγώνα” τους, την Διζωνική (τον στόχο που έθεσαν οι κατακτητές μας). Οι Τούρκοι με την εμμονή τους και την μεθοδικότητα τους, απέδειξαν ότι βάζουν μακροπρόθεσμους στόχους, και έχουν την ικανότητα να τους υλοποιούν. Αντίθετα από το δόγμα των δικών μας ηγετών, που δεν είναι άλλο από το… “βλέποντας και κάνοντας”.

Της Ηλέκτρας Κίκη, δικηγόρου

Στις 17 Μαίου 1914 υπεγράφη μεταξύ των αντιπροσώπων της Αυτονόμου Κυβερνήσεως Ηπείρου και των μελών της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου της Αλβανίας, το γνωστό και αδιαμφισβήτητο Πρωτόκολλο της Κέρκυρας. Το γενόμενο αυτό πόρισμα υπεγράφη από την τελευταία άνευ όρων. Η σημασία της υπογραφής του Πρωτοκόλλου, εστιάζεται στο γεγονός ότι αποτελεί επίσημο τίτλο αναγνώρισης της πολιτιστικής, εκπαιδευτικής και διοικητικής αυτονομίας, αλλά και τίτλο διεθνούς αναγνώρισης της Ελληνικότητας της Βορείου Ηπείρου.
Ελληνικότητα την οποία, ο πατέρας του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, ο αγωνιστής και ασυμβίβαστος αείμνηστος Σεβαστιανός, διατυμπάνιζε και προάσπιζε με τις ενέργειές του. Η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, αποτελούσε για εκείνον το βασικότερο μέλημά του. Όμως η ελληνική πολιτεία δεν επέδειξε το ανάλογο ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα να καταπατούνται τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.

Φέτος οι εκδηλώσεις που λάβανε χώρα στις 17 και 18 Μαΐου στην Κόνιτσα και στο Δελβινάκι, για την επέτειο της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου (17-2-1914) και την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας (17-5-1914), είχαν μία διαφορετική πνοή, έναν διαφορετικό τόνο και παλμό, ο οποίος σχετίζεται άμεσα με τις τρέχουσες εξελίξεις στη γειτονιά μας και την πλήρη αδράνεια, αλλά και την αδιαφορία προβολής και επιλύσεως του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος.

Το Σάββατο στις 17 Μαΐου στην Κόνιτσα κατετέθη στέφανος στον ανδριάντα του αοιδίμου Σεβαστιανού, ο οποίος κοιμήθηκε με τον καημό της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου, από τον πρόεδρο της Συντονιστικής Φοιτητικής Ένωσης Βορειοηπειρωτικού Αγώνα Θεόδωρο Φαλτσέτα.

Τις εκδηλώσεις στο Δελβινάκι τίμησαν με την παρουσία τους ο Βουλευτής του Λαϊκού Ορθοδόξου Συναγερμού (ΛΑ.Ο.Σ) Αθανάσιος Πλεύρης, ο Περιφερειάρχης Αργυροκάστρου Σπύρος Ξέρρας, οι πρώην φυλακισθέντες της «Ομόνοιας» Θεόδωρος Βεζιάνης και Βαγγέλης Παπαχρήστος, ο έπαρχος Πωγωνίου Χρήστος Μεϊντής, η ηρωίδα δασκάλα στο πομακικό χωριό Μέγα Δέρειο του Έβρου Χαρά Νικοπούλου, εκπρόσωποι των Βορειοηπειρωτικών Συλλόγων, μεταξύ των οποίων και εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας Σωματείων Επαρχίας Άνω Δρόπολης Βορείου Ηπείρου «ΟΙ ΣΕΛΛΟΙ», καθώς και πλήθος κόσμου από διάφορες περιοχές της Ελλάδος.

Οι εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στο Δελβινάκι στις 18 Μαΐου ξεκίνησαν με την αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου και στο τέλος αυτής τελέστηκε, επί του τάφου του αειμνήστου Μητροπολίτου Δρυινουπόλεως Βασιλείου, επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των πρωταγωνιστών και των πολεμιστών του Αυτονομιακού Αγώνος και εν συνεχεία κατετέθη στέφανος.

Ο ακούραστος Μητροπολίτης Ανδρέας στην πανηγυρική του ομιλία, με την ακριτική και αγωνιστική του φωνή, εξέφρασε τους προβληματισμούς του για τα εθνικά μας θέματα και για τον κίνδυνο που διατρέχουν. Αναφέρθηκε στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών και ιδιαιτέρως στα πάμπολλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εκπαίδευση. Ακολουθώντας την παρακαταθήκη του αοιδίμου Σεβαστιανού, αναφέρθηκε στον κίνδυνο που υπάρχει για τα εν λόγω δικαιώματα και στα δραστικά μέτρα που δύναται να ληφθούν για την επίλυση του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στο ανύπαρκτο «Τσάμικο», το οποίο κάποιοι εσκεμμένα το υποκινούν, με σκοπό την ανάδειξή του και εν συνεχεία την υλοποίηση της ιδέας της Μεγάλης Αλβανίας.
Στη συνέχεια επακολούθησε η καθιερωμένη ειρηνική πορεία μέχρι το Ηρώον, όπου εψάλη Τρισάγιον, κατετέθη στέφανος και ανεγνώσθη το σχετικό Ψήφισμα. Η μεγαλειώδης αυτή εκδήλωση, έκλεισε με τον Εθνικό μας Ύμνο.

Εξίσου δυναμική απεδείχθη η παρουσία των νέων Βορειοηπειρωτών και των μελών της Σ.Φ.Ε.Β.Α, αφού καθ΄ όλη τη διάρκεια της ομιλίας του αγωνιστή Μητροπολίτη ακουγόντουσαν συνθήματα υπέρ του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Εκείνο που ξεχώριζε ήταν το σύνθημα: «Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ»

Οι Βορειοηπειρώτες δεν παύουν να αγωνίζονται για τα δίκαια αιτήματά τους, δεν παύουν να αγωνίζονται για την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, μέσα στο πλαίσιο των συγχρόνων ευρωπαϊκών εξελίξεων και φυσικά έχοντας πάντα κοντά τους την ακούραστη φωνή του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέα.

Της Ηλέκτρας Κίκη, δικηγόρου

Διανύουμε τον 21ο αιώνα και παρά τη συντέλεση αξιοσημείωτων κοσμογονικών αλλαγών, στον τομέα των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων στην Αλβανία δεν υπάρχει η αντίστοιχη πρόοδος.
Μείζονος σημασίας και άμεσης αντιμετώπισης ζήτημα, αποτελεί η εκπαίδευση στην Εθνική Ελληνική Μειονότητα. Ένα από τα βασικά και θεμελιώδη κατοχυρωμένα δικαιώματα, στο αλβανικό Σύνταγμα και σε διεθνή κείμενα, παραμένει εδώ και δεκαετίες στην τύχη των διαπραγματεύσεων.
Στο χώρο της εκπαίδευσης τρεις είναι οι βασικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων.

Πρώτη παραβίαση αποτελεί η πράξη της αλβανικής κυβέρνησης να μην επιτρέπει το άνοιγμα των ελληνικών σχολείων παντού στην Αλβανία όπου υπάρχουν Έλληνες. Το δικαίωμα της εκπαίδευσης στην ελληνική γλώσσα αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα στα άτομα που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες σύμφωνα με το άρθρο 20 του Συντάγματος. Το δικαίωμα να μαθαίνουν και να διδάσκονται στη μητρική τους γλώσσα το χαίρουν οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες εντός των αυθαίρετων προσδιορισμένων “μειονοτικών ζωνών”, απ΄ τις οποίες εξαιρείται η Χιμάρα. Στην Πρεμετή, στη Χιμάρα, στην Κορυτσά, στην Αυλώνα, στο Φίερι και στα Τίρανα με σημαντικό αριθμό Ελλήνων, που διψούν για μάθηση της μητρικής τους γλώσσας, δεν επιτρέπεται η ύπαρξη σχολείων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, αφού σύμφωνα με την αλβανική πολιτική τίθενται εκτός “μειονοτικών ζωνών”. Το λυπηρό αυτό γεγονός κάνει τους Βορειοηπειρώτες να είναι έρμαιοι της μοίρας τους, αφού το δικαίωμα εκμάθησης της μητρικής τους γλώσσας αποτελεί ουτοπία.

Δεύτερη είναι η επανειλημμένη άρνηση επαναλειτουργίας του ελληνικού σχολείου στη Χιμάρα, το οποίο έκλεισε αυθαίρετα το 1946 το δικτατορικό καθεστώς του Χότζα, παρά τις νόμιμες απαιτήσεις και διεκδικήσεις παιδιών και γονέων της πόλης αυτής. Εξοργιστική είναι η προκλητική στάση των αλβανικών αρχών, οι οποίες σε απαντήσεις τους προς τους Χιμαραίους τονίζουν πως ουδέποτε στη Χιμάρα υπήρχε ελληνικό σχολείο.

Τρίτη παραβίαση του ιδίου του αλβανικού Συντάγματος είναι η άρνηση από την αλβανική κυβέρνηση της διδασκαλίας της Ιστορίας και Γεωγραφίας της Ελλάδος στα σχολεία της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας. Τραγικό αποτέλεσμα της εν λόγω παραβίασης αποτελεί η μη εκμάθηση της Ιστορίας και Γεωγραφίας του εθνικού κορμού. Δεν παραλείπονται και οι εθνικιστικές αναφορές κατά της Ελλάδος σε βιβλία Ιστορίας που διδάσκονται σε όλα τα σχολεία της Αλβανίας, προβάλλοντας έτσι την παραχάραξη της ιστορίας.

Ιδιαίτερη σημασία συνιστά το γεγονός πως εκτός από το αλβανικό Σύνταγμα, στο οποίο κατοχυρώνονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του ανθρώπου και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, η Αλβανία έχει υπογράψει και διεθνείς συμβάσεις που αναφέρονται στα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, με πρόσφατη τη Σύμβαση Πλαίσιο για την προστασία των Μειονοτήτων, την οποία παραβιάζει ασυστόλως.
Εκείνο που κατά βάση υστερεί στην Αλβανία είναι η εφαρμογή τόσο του Συντάγματος όσο και των άλλων διεθνών συμβάσεων. Η πολιτεία και τα αλβανικά κόμματα δεν μιλούν έμπρακτα για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, αλλά συνεχίζουν ενσυνείδητα να τα καταπατούν.
Ζωντανό παράδειγμα τυγχάνει να αποτελεί, το λεγόμενο Πρωτόκολλο της Κερκύρας. Το κείμενο πόρισμα των γενομένων συζητήσεων μεταξύ των αντιπροσώπων της Αυτονόμου Κυβερνήσεως Ηπείρου και των μελών της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου της Αλβανίας, που υπεγράφη από την τελευταία άνευ όρων, δεν παύει να παραβιάζεται ολοκληρωτικά, αλλά και ειδικά στο άρθρο 8 που αφορά την ελευθέρα ελληνική εκπαίδευση. Το φαινόμενο αυτό το παρατηρούμε επίσης στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, στη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα των Προσώπων που ανήκουν σε Εθνικές μειονότητες, στη Διακήρυξη της Βιέννης, στο άρθρο 27 του Διεθνούς Συμφώνου των Ατομικών και Πολιτικών δικαιωμάτων που αφορά στα Δικαιώματα των προσώπων που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες και σε άλλες διεθνείς συμβάσεις και κείμενα.

Η μη τήρηση των ως άνω κειμένων δεν συνεισφέρει στην ενίσχυση της φιλίας της συνεργασίας, και στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών.

Συνέπεια όλων αυτών των παρατυπιών και παραβιάσεων εκ μέρους της αλβανικής κυβέρνησης αποτελεί και η ερήμωση του τόπου μας, που ως άνθος μαραίνεται. Πολλά σχολεία έκλεισαν και συνεχίζουν να κλείνουν. Από τα 112 σχολεία που υπήρχαν το 1991 φέτος υπάρχουν μόλις 29 και από 6.437 μαθητές, τώρα μετριούνται στους 1080. Στην Περιοχή της Άνω Δερόπολης υπάρχουν μόνο δύο σχολεία στους Βουλιαράτες και στους Γεωργουτσάτες, εν αντιθέσει με τα προηγούμενα χρόνια που τα χωριά μας έσφυζαν από ζωή.

Με εθνικό αίσθημα ευθύνης και με απέραντη αγάπη για την ιδιαίτερη Πατρίδα μας, θα πρέπει να αναλάβουμε δραστικά και αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση αυτού του φαινομένου! Ο αγώνας με σύνεση, μεθοδικότητα και εθνική στρατηγική θα φέρει αξιοσημείωτα και καρποφόρα αποτελέσματα!

Ακόμα ένα επίκαιρο άρθρο του Πανίκου Ελευθερίου, τον οποίο ευχαριστούμε που μας το απέστειλε.

Πανίκος Ελευθερίου
Άσσια – Κατεχόμενη Αμμόχωστος

Παρακολουθώντας τις τρέχουσες εξελίξεις, μόνο αρνητικά μπορούμε να ξεχωρίσουμε. Δεν είμαστε μεταξύ αυτών που έχαψαν τα επικοινωνιακά κόλπα του Χριστόφια και του Ταλάτ, και των στρατηγών της Άγκυρας, οι οποίοι επιθυμούν διακαώς, το κάθε μέρος για τους δικούς του λόγους, να δείξουν πόσο δυνατός είναι ο νέος αέρας που φύσηξε στο Κυπριακό. Μας καταλαμβάνει η θλίψη και η ανησυχία, όταν βλέπουμε τα τραγελαφικά που συμβαίνουν στις μέρες μας.

Τι να πρωτοαναφέρουμε; Την ευτυχία στα πρόσωπα των ταγών μας, για το επικείμενο νέο δούλεμα που θα μας κάνουν οι Τούρκοι, στα πλαίσια του “νέου θετικού κλίματος στο Κυπριακό”; Τα θερμά φιλιά που αντάλλαξαν η δήμαρχος της Λευκωσίας, με τον ψευδοδήμαρχο, στο “γεύμα εργασίας” που είχαν (εργαζόμενοι σκληρά για τις σχέσεις καλής γειτονίας, κάτω από το άγρυπνο μάτι του κατοχικού στρατού); Τους πανηγυρισμούς αφελών, για το ότι “έπεσε το τοίχος της τελευταίας χωρισμένης πρωτεύουσας της Ευρώπης” (ξεχνώντας την κατοχή, ορεγόμενοι ίσως φθηνά ψώνια, στην άλλη πλευρά του κατεδαφισμένου οδοφράγματος); Τι άλλωστε να πούμε, για τους θλιβερούς καταστηματάρχες, που χάρηκαν για τη διάνοιξη, μόνο και μόνο για το αυξημένο πελατολόγιο που θα έχουν;

Έρχονται δύσκολες μέρες για την Κύπρο, σαν κι αυτές που περάσαμε το 2004, όπου η βιωσιμότητα του Ελληνισμού της Κύπρου, κρεμόταν από την έκβαση του δημοψηφίσματος. Τελικά δεν δούλεψε η παγίδα που στήθηκε τότε, παρόλο που ήταν αριστοτεχνικά σχεδιασμένη. Όμως, δεν μπορούμε να πούμε ότι η όλη προσπάθεια ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Το σχέδιο λύσης, που αποσκοπούσε στην διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, και στη δημιουργία ενός “συνταγματικού πειραματόζωου”, από το οποίο θα εξαρτιόταν το μέλλον μας, δεν έφυγε ποτέ από το προσκήνιο. Παρά δηλαδή, τη φιλολογία που αναπτύχθηκε για το αν το σχέδιο Ανάν, είναι ή όχι στο τραπέζι, η ουσία παραμένει, ως είχε: Οι ηγέτες μας, επιμένουν στην αναζήτηση λύσης, που θα έχει ως βάση την ίδια καταστροφική λύση, αυτή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Προσαρμόζονται με τα δεδομένα της εισβολής, είναι πρόθυμοι να δεχθούν τη νομιμοποίησή τους, έχοντας το θράσος να παρουσιάζουν τον ενδοτισμό, και την υποχωρητικότητά τους, ως πατριωτισμό.

Θα προτιμούσαμε να μην πνέει ο νέος άνεμος που έφερε η εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία. Θα νιώθαμε πιο ασφαλείς, αν στην προεδρία βρισκόταν ένας πρόεδρος, που χειριζόταν το Κυπριακό με ρεαλισμό, και προσήλωση σε αρχές (με στόχο την απελευθέρωση της Κύπρου, και όχι την ψευδεπίγραφη “επανένωση”). Αντί αυτού, ο νέος πρόεδρος επιμένει να επενδύει στη καλή θέληση των τουρκοκυπρίων και του Ταλάτ, για να εξεύρει λύση του Κυπριακού, με βάση τα δεδομένα της εισβολής (λύση Δ.Δ.Ο.) Πιστεύει σε χίμαιρες, όπως στην πολιτική της “ανθρωπιάς”, και των “καφέδων της ειρήνης”. Μόνο που αυτά, δεν έχουν πέραση στην αρένα της πολιτικής και των εθνικών συμφερόντων (θα το διαπιστώσει σύντομα αυτό, αλλά η Κύπρος εν τω μεταξύ θα έχει πληρώσει το κόστος).

Θα πρέπει οπωσδήποτε να διερωτηθούμε για κάποια πράγματα: Τι κάνουμε από την ημέρα που ενταχθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Εκμεταλλευόμαστε την ένταξή, προς όφελός μας; Υπερασπιζόμαστε με σθένος τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας; Ή δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τις όποιες Ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες, άσχετα αν αυτές, (όπως αυτές που δίνουν οδηγίες, για την ενίσχυση των “απομονωμένων τουρκοκυπρίων”), συνιστούν πισώπλατες μαχαιριές στο σώμα της Κύπρου. Αν δεν μπορούμε τώρα, ως ευρωπαίοι εταίροι, να ασκήσουμε πίεση προς την σωστή κατεύθυνση, τότε γιατί επιδιώξαμε να ενταχθούμε στην Ε.Ε.; Η κυβέρνηση, θα πρέπει να δώσει την απαιτούμενη βαρύτητα στην διεθνοποίηση των ορθών παραμέτρων του Κυπριακού. Η επανατοποθέτηση του Κυπριακού είναι επιβεβλημένη όσο ποτέ. Αλλιώς, ‘με τον νέο αέρα που φύσηξε’, θα εμπεδωθεί διεθνώς, ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο οντότητες οι οποίες θα πρέπει να βοηθηθούν να επανενωθούν, με τη διάνοιξη κι άλλων οδοφραγμάτων. Χωρίς καν να εξετάζεται θέμα άρσης της τουρκικής κατοχής.

Το, ακόμα, επίκαιρο άρθρο του Πανίκου Ελευθερίου.

Του Πανίκου Ελευθερίου
Άσσια – Κατεχόμενη Αμμόχωστος

Οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο, πέρασαν ήδη στην ιστορία. Θα τις θυμούμαστε ως τις εκλογές των εκπλήξεων και των ανατροπών. Κόντρα στα προγνωστικά των δημοσκοπήσεων, το αδιαφιλονίκητο φαβορί, ο Τάσσος Παπαδόπουλος έχασε στον πρώτο γύρο των εκλογών, γεγονός που οδήγησε στην εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φαίνεται ότι στην περίπτωση της Κύπρου, άδικα γίνεται τόσος ντόρος, για τις δημοσκοπήσεις. Ξοδεύονται (χαραμίζονται τελικά) τεράστια ποσά, τα οποία αντί να γεμίζουν τα ταμεία γραφείων ερευνών, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν με άλλους τρόπους από τα “κύτταρα της δημοκρατίας”, τα κόμματα, πιθανώς και για το καλό της πατρίδας. Την κύρια ευθύνη για τις κομματικές συσπειρώσεις της τελευταίας στιγμής, την έχουν οι πανίσχυροι μηχανισμοί των κυπριακών κομμάτων, σε σημείο που μάλλον θα διεκδικούν τα παγκόσμια πρωτεία. Είναι ένα φαινόμενο που παρατηρήθηκε πλειστάκις στο παρελθόν. Παραμονές των εκλογών, οι περιλάλητες συσπειρώσεις (μαντρίσματα) των κομμάτων, ενός παντοδύναμου κομματικού κατεστημένου, είναι ικανές να γελοιοποιήσουν τους δημοσκόπους, και να αποστομώσουν τους πάντες.

Οι νικητές των εκλογών, έχουν κάθε δικαίωμα να πανηγυρίζουν. Δημοκρατία έχουμε (αυτή που θα καταργήσουμε αν δεχθούμε το έκτρωμα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα – όπως δυστυχώς διατράνωσε και ο νέος Πρόεδρος), και ο εκλεκτός του λαού, είναι ο Δημοκρατικά εκλελεγμένος πρόεδρος. Αυτό είναι απόλυτα σεβαστό. Αυτό όμως που πρέπει να μας ανησυχήσει, είναι ότι μαζί τους, πανηγυρίζουν και γνωστοί εχθροί της Κύπρου, που θεωρούν ως δεδομένο το ότι η απομάκρυνση του Τάσσου Παπαδόπουλου από την εξουσία, ανοίγει τον δρόμο για την λύση του Κυπριακού, με τις γνωστές όμως απαράδεκτες πρόνοιες, που συναντήσαμε στο σχέδιο Ανάν. Στην ουσία, σύντομα θα βιώσουμε αυτό που όλοι φοβόντουσαν: Την νεκρανάσταση του σχεδίου Ανάν, που θα έχει μεν άλλο όνομα, διαφορετικό περιτύλιγμα, αλλά ίδιο περιεχόμενο. Αυτό θα γίνει, ενώ πολλοί στην προεκλογική περίοδο, καμώνονταν ότι αυτό δεν ήταν ένα υπαρκτό σενάριο, κατηγορώντας τον πρώην Πρόεδρο, ότι έβλεπε φαντάσματα. Φαίνεται λοιπόν, ότι ο Κυπριακός Ελληνισμός ανέχεται εύκολα το δούλεμα, και το επιβραβεύει μάλιστα, διαχρονικά με την ψήφο του. Δεν εξηγείται διαφορετικά η πανηγυρική συσπείρωση που πέτυχαν τα μεγάλα κόμματα στην Κύπρο, παρά τα όσα βγήκαν στη φόρα, με το σχέδιο Ανάν. Οι θιασώτες μιας πιο “ευέλικτης πολιτικής”, κύριοι υπεύθυνοι για την χρεοκοπία στο Κυπριακό, και για τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέξαμε με το συγκεκριμένο σχέδιο λύσης, επιβραβεύονται και πάλι, και εκτοπίζουν τον εμπνευστή του ηρωικού 76%, που βροντοφώναξε ο Κυπριακός Ελληνισμός, το 2004.

Δεν πείθουν καθόλου, οι καθησυχαστικές δηλώσεις των οποιωνδήποτε, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του νέου προέδρου, ο οποίος προσπαθεί να γαρνίρει τη λύση που επιδιώκει, με ότι διαθέσιμο υπάρχει στο λεξιλόγιο της πολιτικής και των πολιτικών, στο Κυπριακό (Διζωνική Ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα, αποφάσεις και ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, Κοινοτικό Δίκαιο, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα κ.α.). Θα ήταν πιο τίμιο, κάποιοι να είναι πιο ειλικρινείς. Ο λαός δικαιούται να γνωρίζει, τις αληθινές προθέσεις, και τις πραγματικές κόκκινες γραμμές. Έχει μπουχτίσει από τις προσμίξεις θέσεων, τις “δεσμεύσεις-σαλάτα”, που πρέπει να τα έχουν όλα μέσα (για να χαϊδεύουν όλα τ’ αυτιά). Για να ενισχύσω τα περί τιμιότητας, που θίγω πιο πάνω, θα δανειστώ την άποψη του αξιόλογου επιστήμονα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Παναγιώτη Ήφαιστου. Στο βαρυσήμαντο άρθρο του, που τιτλοφορείται… “Η πλεκτάνη Αναν και οι παραδοχές υποδούλωσης και υποτέλειας”, ανάμεσα σε άλλα, σημειώνει και τα ακόλουθα, που θα πρέπει να μας προβληματίσουν: “…θα ήταν πιο τίμιο, όσοι για ποικίλους λόγους είναι προσκολλημένοι στο τερατούργημα του σχεδίου Ανάν, αντί να το υποβάλλουν με νέες μεταμφιέσεις, να ομολογήσουν απερίφραστα αυτό που εν τέλει πιστεύουν: Έχουμε αποφασίσει να μην είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι και εκτιμούμε ότι ως υποτελείς των Τούρκων και των Άγγλων θα περνάμε καλά και ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν είναι το σπουδαιότερο πράγμα στη ζωή. Εφήμερα υλικά και ωφελιμιστικά κριτήρια είναι πιο σπουδαία. Τρέφουμε ελπίδες, θα μπορούσαν ακόμη να ομολογήσουν, πως μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού οράματος και της δυτικής υποκρισίας περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι λαοί μπορούν να ενώνονται και να φτιάχνουν νέες πασπαρτού ταυτότητες, έστω και αν αυτό σημαίνει υποδούλωση στους Αγγλοαμερικανούς και νεοοθωμανούς νεοποικιοκράτες.”

(more…)

Του Πανίκου Ελευθερίου
Άσσια – Κατεχόμενη Αμμόχωστος, Κύπρος

Παρακολουθώντας τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, νιώθουμε ήδη ότι η θερμοκρασία έχει αρχίσει να ανεβαίνει. Αιτία βέβαια, η νέα μεγάλη εργολαβία που έχει αναληφθεί, από ημεδαπούς και αλλοδαπούς, πολιτικούς και μη, για να πεισθούν οι πάντες, για τη “νέα μεγάλη ευκαιρία που προέκυψε, για επίλυση του χρόνιου προβλήματος της Κύπρου”. Φύσηξε, λένε, νέος άνεμος στο Κυπριακό, και ο εκ των προξενητών της λύσης, Βοηθός Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Λιν Πάσκο, έμεινε εντυπωσιασμένος από την “χημεία” που υπάρχει μεταξύ του Χριστόφια και του Ταλάτ.

Όσοι πάντως, βλέπουν πέρα από ένα έντεχνα στημένο επικοινωνιακό παιγνίδι, άρχισαν πλέον να ανησυχούν έντονα. Οι συνθήκες θυμίζουν ατμόσφαιρα της περιόδου 2002-2004, με τη διαφορά ότι οι “Ανανιστές” (οι της πλατφόρμας του “ΝΑΙ”, φανατικοί υποστηρικτές του καταστροφικού σχεδίου Ανάν), έχουν μάθει από τα λάθη τους, και έχουν τώρα, με την αναρρίχηση Χριστόφια στην εξουσία, το επάνω χέρι. Όσοι λοιπόν, δεν ξεγελιούνται από την προπαγάνδα που εκπέμπουν τα κανάλια, τρέμουν γιατί ξέρουν ότι αν λειτουργήσει η “χημεία Χριστόφια-Ταλάτ”, είναι ικανή να οδηγήσει σε μια νέα καταστροφική κατρακύλα στο Κυπριακό. Κι αν ακόμα δεν επιτευχθεί λύση, η ζημιά θα είναι αυτή τη φορά ανεπανόρθωτη. Γιατί, ενώ το 2003 πανηγυρίζαμε ότι πετύχαμε την ένταξη ολόκληρης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πιστεύοντας ότι το γεγονός αυτό από μόνο του, θωράκιζε την Κύπρο, τώρα, ενταγμένοι στην Ε.Ε., βλέπουμε να κυριαρχεί μια “νοοτροπία χαμηλών προσδοκιών”, που δυστυχώς εναρμονίζεται περισσότερο με την κατοχή, παρά με το νέο Ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Η επιδίωξη για διζωνική, παραμένει δυστυχώς, ακόμα και μετά την ένταξη μας, προμετωπίδα της πολιτικής της πλευράς μας, σε σημείο που μας κάνει να αναρωτιόμαστε: Γιατί ενταχθήκαμε στην Ε.Ε; Μήπως για να πληρώνουμε φόρους; Για να επιβαρυνθούμε για την εξύψωση του βιοτικού επιπέδου των τουρκοκυπρίων (να τους συντηρούμε οικονομικά, για να μπορούν πιο άνετα να μας βγάλουν τα μάτια); Ή για να εξευτελιζόμαστε από τον κάθε άσχετο, ή τουρκόφιλο Ευρωπαίο Πρωθυπουργό (αυτή τη φορά ήταν ο Τσέχος, δεν ξέρουμε ποιος θα είναι ο επόμενος), που θα μας λέει κατάμουτρα ότι “η διένεξη στην Κύπρο οφείλεται στα ψυχολογικά μας, θα αναφέρεται σε “σύνορα”, και σε “Κυπριακή Δημοκρατία της Νότιας Κύπρου”"; Γιατί όμως αναζητούμε ευθύνες στους ξένους, και μας ενοχλούν οι μηχανισμοί που προωθεί η Ε.Ε., για την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της Ε.Ε., υπό κατοχή, δεν προσπαθεί καν, να θέσει τέρμα στα ‘Ευρωπαϊκά ατοπήματα”;

Βλέπουμε, ότι τα σωστά που θα έπρεπε να γίνουν, καμία ομοιότητα δεν έχουν με τα απαράδεκτα που βλέπουμε να συμβαίνουν. Εκτός από τους εξευτελισμούς που βιώνουμε συνεχώς με την ουτοπική πολιτική των οδοφραγμάτων, και των εναγκαλισμών με τους εγκάθετους της Τουρκίας στο ψευδοκράτος, υπάρχουν δυστυχώς και τα επί της ουσίας, στις διαπραγματεύσεις. Στις λεγόμενες επιτροπές εργασίας για τη λύση του Κυπριακού, έχουν τοποθετηθεί οι κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι της πλατφόρμας του “ΝΑΙ”. Συνεπώς, μάταια, και μάλλον κωμικοτραγική, η προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση Χριστόφια, για να μας πείσει ότι δεν δέχεται την συζήτηση του σχεδίου Ανάν.

Το τελικό συμπέρασμα που εξάγεται, είναι ότι πρέπει να φυλαγόμαστε από «το νέο άνεμο που φύσηξε στο Κυπριακό». Ναι, η “χημεία” μεταξύ Χριστόφια-Ταλάτ, αν τελικά είναι πραγματική, μπορεί να καταφέρει αυτό που ήταν ακατόρθωτο για 34 χρόνια. Τη λύση του Κυπριακού. Ποια λύση όμως; Θα πρέπει όλοι, να διερωτηθούν. Εμείς οι “κινδυνολόγοι”, με τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας, δεν βλέπουμε τίποτε άλλο από μια νέα μεγάλη ευκαιρία για ξεπούλημα στο Κυπριακό. Γι αυτό, οι πατριώτες αυτού του τόπου, οφείλουν να λύσουν τα οποιαδήποτε δεσμά που έχουν με τα παραδομένα στη ‘Διζωνική παραφροσύνη κόμματα’, και να σκεφτούν την πατρίδα, πριν αυτή ξεπουληθεί στον βωμό των ξένων συμφερόντων. Ο αγώνας που ξεκινήσαμε με το περήφανο “ΟΧΙ” το 2004, συνεχίζεται.

Η σελίδα μας δεν θ’ ασχολείτο καθόλου με τα εμετικά γεγονότα που συνέβησαν στο παιχνίδι ΑΠΟΕΛ - ΟΜΟΝΟΙΑ. Ξέραμε ότι υπήρχαν οι Τουρκόφιλοι και οι Τουρκόλαγνοι στο νησί και ήταν θέμα χρόνου να κάνουν “πανηγυρική” εμφάνιση…
Ωστόσο, επειδή η “πολιτική μας”, περί εναλλακτικής ενημέρωσης και προσπάθειας ν’ ακουστούν τα γεγονότα όπως τα βλέπει ο κόσμος ισχύει, δημοσιεύουμε παρακάτω το άρθρο της αναγνώστριάς μας Κουλαφέτη Ιλάνας , μαθήτριας Παγκυπρίου Γυμνασίου .

Πάνε μέρες τώρα που σκέφτομαι έντονα αυτό το ερώτημα. Δεν είναι κάτι βέβαια πολύ λογικό αλλά είναι πολύ ανησυχητικό! Αγαπητοί συνέλληνες αυτό που πλέον συμβαίνει με συγκεκριμένη μερίδα οπαδών της Ομόνοιας είναι κάτι που πρέπει αργά ή γρήγορα να σταματήσει! Και αν δεν έχετε ακόμα καταλάβει σε ποιο πράγμα αναφέρομαι, πολύ απλά να σας πω, όχι στα συνθήματά τους αλλά στα πανό τους. Και όχι όποια και όποια πανό αλλά αυτά που με τόση άνεση αναρτίζουν στο γήπεδο, αυτά που μας ντροπιάζουν Εθνικά αλλά και αυτά που ντροπιάζουν όχι μόνο της πάσης γης Έλληνες αλλά τους ιδίους, την ομάδα τους μα και περισσότερο τον Ελληνισμό της Κύπρου.
Όλα πια τα έχουν σκεφτεί. “Γαμώ το Έθνος σας”, “Οι Εθνικές γιορτές μας αηδιάζουν”, “Έλληνες είστε και φαίνεστε”, -Ανάλογο πανό είχαν αναρτήσει οι οπαδοί τουρκικής ομάδας το 2006 που έπαιζε με τον Παναθηναϊκό-, “Τούρκο θέλετε ΠΑΡΤΕ”. Σημαίες Ελληνικές που στη θέση του Σταυρού είχαν βάλει το σφυροδρέπανο. Σημαίες Ελληνικές που αντί για μπλε χρώμα έχουν το κόκκινο. Σημαίες Ελληνικές με μια “διακοσμητική” κόκκινη απαγορευτική γραμμη πάνω ζωγραφισμένη. Σημαίες του κομμουνισμού. Σημαίες με τη προσωπογραφία του Στάλιν. Σημαίες του ΑΚΕΛ, της ΕΔΟΝ, της Κούβας, του ψευδοκράτους. Στους ιστότοπούς τους να υμνούν τον Κεμάλ Ατατούρκ. Να κάνουν γλέντια με την ήττα της Εθνικής Ελλάδος από την Εθνική Τουρκίας. Να γράφουν “Ταξίδι στην μητέρα πατρίδα” δημοσιεύοντας φωτογραφίες της Τουρκιας! Μιλούν για “Σουβλάκι” Αθανάσιο Διάκο, για “ψημένον” Γρηγόρη Αυξεντίου και για “Bungee Jumping” Ευαγόρα Παλληκαρίδη!

(more…)