Της Ηλέκτρας Κίκη, δικηγόρου

Τη μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας, την ευλογημένη ημέρα του Αγίου Πνεύματος, γιόρτασαν οι Άνω Δροπολίτες στο πιο γνωστό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας στην Πέπελη.

Η ιστορία του μοναστηριού και τα θαύματα που λαμβάνουν χώρα οδηγούν με ευλάβεια τους πιστούς στον θείο και ευλογημένο αυτό χώρο για το ιερό προσκύνημα.  Ο χρόνος ίδρυσής του χάνεται στα βάθη των αιώνων, δεν χάνεται όμως η ιστορία που το αναφέρει ως το πιο αρχαίο και ως το πιο σπουδαίο της Βορείου Ηπείρου. Το θαύμα της μετακινήσεως της εικόνας της Αγίας Τριάδας και η επιστροφή της στην αρχική της θέση έκανε τους πιστούς να βλέπουν το θαύμα που θα συμβεί στη ζωή τους, προσκυνώντας με πίστη την ιερή εικόνα.

Η θρησκευτική της διάσταση δεσπόζει στους Άνω Δροπολίτες, γι’ αυτό κάθε  χρόνο επισκέπτονται όλο και περισσότεροι το ξακουστό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας.

Η γιορτινή αυτή ημέρα ξεκίνησε με την αρχιερατική θεία λειτουργία όπου χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου κ.κ. Δημήτριος και στη συνέχεια ακολούθησε το από αιώνων παραδοσιακό πανηγύρι.

Τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο Αργυρόκαστρο, μέλη από την ηγεσία της Ομόνοιας, ο Περιφερειάρχης Αργυροκάστρου Σπύρος Ξέρας, ο έπαρχος Άνω Δρόπολης Κωνσταντίνος Κώστας, καθώς και πλήθος πιστών απ’ όλα τα χώρια της Άνω Δρόπολης και απ’ την ευρύτερη περιοχή της Βορείου Ηπείρου.

Φέτος ήταν μία ξεχωριστή χρονιά, ήταν συγκινητικό το κλίμα που επικρατούσε, αφού η Ομοσπονδία Σωματείων Επαρχίας Άνω Δρόπολης Βορείου Ηπείρου “ΟΙ ΣΕΛΛΟΙ”, κατόρθωσε να συγκεντρώσει πλήθος Άνω Δροπολιτών που διαμένουν στην Ελλάδα και να τους μεταφέρει στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, γιατί εμείς που καταγόμαστε απ’ την ιστορική Δρόπολη δεν πρέπει να ξεχνάμε τις παραδόσεις μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε τα χωριά μας και όλα αυτά που περάσαμε στα μέρη που γαλουχηθήκαμε.

Μετά το έτος 1991 είναι η πρώτη φορά που οργανωμένοι Βορειοηπειρώτες υπό την αιγίδα κάποιου συλλόγου μεταβαίνουν οργανωμένοι στην Άνω Δρόπολη και γενικότερα στη Βόρειο Ήπειρο, για να παραβρεθούν σε τέτοιου είδους θρησκευτική ή εθνική εκδήλωση. Η Ομοσπονδία θα συνεχίσει με τις μελλοντικές της δραστηριότητες να βρίσκεται δίπλα στους εναπομείναντες εκεί Άνω Δροπολίτες και να δίνει λύσεις στα οιανδήποτε προβλήματα που προκύπτουν. Η αγάπη αυτών των παιδιών για τα χωριά τους, για τον τόπο τους, τους κάνει να βρίσκονται με σώμα και ψυχή κοντά τους. Τρανή απόδειξη της αγάπης αποτελεί η ενότητα και η αλληλεγγύη που αναπτύσσεται μεταξύ των χωριών της Άνω Δρόπολης, μέσα στους κόλπους της Ομοσπονδίας.

Η πράξη αυτή δίνει το έναυσμα στους Άνω Δροπολίτες να αγωνιούν, να ενδιαφέρονται και να αγωνίζονται με οποιοδήποτε κόστος για τον μαρτυρικό μας τόπο. Τέτοιου είδους προσπάθειες είναι άξιες επαίνων και αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση.

Πιστεύω το κερί που ανάψαμε να μην σβήσει, αλλά να αποτελέσει φάρο ελπίδας για όλους μας!

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατο, “προχωρούσε” στον Κάτω Κόσμο. Η μετάβαση όμως δεν ήταν τόσο απλή καθώς υπήρχε μια σειρά από τελετουργίες που λάμβαναν χώρα ώστε να αποδοθούν όλες οι πρέπουσες τιμές στον νεκρό και έτσι να του “ανοίξουν τον δρόμο” για τις πύλες του Άδη.

Πριν την ταφή το σώμα του νεκρού πλενόταν αλειφόταν με αρωματικά έλαια και στη συνέχεια τον έντυναν με λευκό ένδυμα -λευκό= αγνότητα= δύναμη=ένωση με το Θείο-. Τοποθετούσαν έναν οβολό στο στόμα του ως “Πληρωμή” για τον Χάροντα που θα τον μετέφερε στην άλλη όχθη και έπειτα εξέθεταν τον νεκρό για μία ημέρα ώστε να τον δουν οι φίλοι και οι γνωστοί του και να του αποδώσουν τιμές.

Οι πενθούντες φορούσαν μαύρα ρούχα, έκοβαν κοντά τα μαλλιά τους και θρηνούσαν φωναχτά. ‘Έκλαιγαν, βογκούσαν και χτυπούσαν τα χέρια τους ως ένδειξη βαθιάς θλίψης.

Την επόμενη αυγή, οδηγούσαν το σώμα στον τόπο της ταφής. Η σωρός μεταφερόταν στους ώμους των συγγενών αν και σε περίπτωση που η οικογένεια ήταν πλούσια, το σώμα του νεκρού μεταφερόταν πάνω σε άμαξα με άλογα. Τη σωρό ακολουθούσαν οι φίλοι και η οικογένεια θρηνώντας. Οι οικογένειες που είχαν τη δυνατότητα προσλάμβαναν επαγγελματίες για να θρηνήσουν το νεκρό.

(more…)

Τα όσα φωνάζει εδώ και χρόνια η εφημερίδα σας, ήρθε να επιβεβαιώσει με τον καλύτερο τρόπο η ιταλική εφημερίδα «Il Giornale», σε άρθρο της με τίτλο, «Έτσι οι μουσουλμάνοι διαγράφουν τους χριστιανούς στη Μέση Ανατολή». Στο άρθρο μάλιστα της ιταλικής εφημερίδας αναφέρεται ότι: «Η μεγαλύτερη πτώση του αριθμού των Χριστιανών σημειώνεται στη χώρα που θα επισκεφτεί προσεχώς ο Πάπας: η Άγκυρα, με την γενοκτονία των Αρμενίων, τους έχει σχεδόν εκμηδενίσει». Αναφέρονται επίσης οι πρόσφατες δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, σε συνέντευξη που έδωσε σε ομάδα δημοσιογράφων που μετέβη στην Κωνσταντινούπολη: «Δεν επιθυμούμε τίποτε άλλο παρά τα δικαιώματά μας. Τη στιγμή της ανακήρυξης της Τουρκικής Δημοκρατίας οι χριστιανοί Ορθόδοξοι ήταν εδώ 180.000, σήμερα είναι λιγότεροι από 5.000. Αναρωτηθείτε το γιατί». Οι αριθμοί μιλούν ξεκάθαρα γράφει η «Il Giornale» και στην Τουρκία μέχρι 100 χρόνια πριν, υπήρχε συγκριτικά η πιο μεγάλη αριθμητικά χριστιανική κοινότητα της Μέσης Ανατολής, ενώ σήμερα φθίνει επικίνδυνα. Άλλη μια πτυχή του «πολιτισμένου» προσώπου της Τουρκίας!

Πηγή: http://www.stoxos.gr/

“Από Διός άρξασθαι”, έλεγαν οι αρχαίοι. Δηλαδή: “Ν’ αρχίζετε πάντα από τον Δία”. Αυτό σήμαινε ότι ο Δίας ήταν ο πρώτος σε αξία απ’ όλους τους θεούς, ο παντοδύναμος, ο παντογνώστης, ο πιο έξυπνος, ο πιο φοβερός, ο πιο πονηρός, ο πιο καλός αλλά και ο πιο κακός. δηλαδή στο πλάι του θρόνου του Δία.
Ο μύθος λέει ότι στην αρχή η Ήρα δεν ήθελε για άντρα της το Δία. Όταν τον έβλεπε έφευγε μακριά του. Εκείνος ο πονηρός μεταμορφώθηκε τότε σε κούκο, που είναι ένα φτωχό σε εμφάνιση πουλάκι. Πέταξε μπροστά στα πόδια της Ήρας, φτερουγίζοντας με κόπο, λες κι είχαν σπάσει οι φτερούγες του. Η Ήρα λυπήθηκε το πουλάκι και το πήρε στην αγκαλιά της να το ζεστάνει. Αλλά ξαφνικά στην αγκαλιά της βρέθηκε ο Δίας. Ο θυμός της Ήρας έσβησε αμέσως και τον δέχτηκε επίσημα σαν άντρα της.
Ας μιλήσουμε πρώτα για τις άλλες γυναίκες του Δία, αφήνοντας τελευταία την Ήρα. Ίσως η πρώτη απ’ όλες να ήταν η Μήτιδα. Πατέρας της Μήτιδας ήταν ο Ωκεανός και μητέρα της η Τηθύς. Για τη Μήτιδα έλεγαν πως ήταν πολύ σοφή γυναίκα. Κάποιος χρησμός όμως πρόβλεπε ότι το παιδί που θα γεννούσε η Μήτιδα θα έδιωχνε το Δία από τον Όλυμπο και θα του έπαιρνε τη θέση, έτσι όπως την είχε πάρει και κείνος από τον Κρόνο. Τρόμαξε ο Δίας και συμβουλεύτηκε τη Γη και τον Ουρανό να του πουν τι έπρεπε να κάνει ώστε να μη χάσει το θρόνο του.
“Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να γλιτώσεις, τον συμβούλεψαν εκείνοι. Να καταπιείς τη γυναίκα σου πριν γεννήσει το παιδί της. Με τον τρόπο αυτό θα μπει μέσα σου όλη η σοφία της και το παιδί της θα το γεννήσεις εσύ και όχι εκείνη”.
(more…)

Διαβάσαμε στην εφημερίδα “City” -29 Σεπ. - 5 Οκτ. 2006- στη σελίδα 4, στη στήλη focus, ένα άρθρο του γνωστού ψυχιάτρου Γιάγκου Μικελλίδη, με τίτλο “Ο Ράσπουτι και η παρέα του”.

Στο άρθρο του ο κ. Μικελλίδης, αφού αμαυρώνει τους 3 κύριους διεκδικητές του Αρχιεπισκοπικού θρόνου, τον “Χαμηλοβλεπούσο Αθανάσιο”, τον “Ράσπουτιν Χρυσόστομο” και τον Νικηφόρο -σ’ αυτόν δεν προσδίδει χαρακτηρισμό-, καθώς και το σύστημα διεξαγωγής των αρχιεπισκοπικών εκλογών, στρέφεται πού αλλού; Εναντίων του κ. Τάσσου Παπαδόπουλου!
Πώς το λέτε αυτό στον κλάδο σας κύριε Γιάγκο; Ψύχωση; Ή στην περίπτωση που ο ασθενής δεν είναι σε θέση να το καταλάβει; Σχιζοφρένεια;

Καταλήγει λοιπόν στο άρθρο του ο κ. Γιάγκος: “Γι’ αυτό καταστράφηκε η Κύπρος. Καταστράφηκε από την ανευθυνότητά μας και τη ρουφιανιά μας. Από την έλλειψη αξιοπρέπειας που μας χαρακτηρίζει. Ούτως ή άλλως όλοι φασιστοφέρνυομε. Γι ‘αυτό κι έχουμε και τον Τάσσο στην εξουσία. Γι’ αυτό και δεν μας νοιάζει να βγάλουμε έναν από τους δυο φασίστες παπάδες αρχηγό μας -έστω και πρόστυχα-, ο οποίος και θα μας απομονώσει και Θρησκευτικά, όπως έκαναν άλλοι πολιτικά… Το ίδιο δεν έκανε και ο Τάσσος με το ΑΚΕΛ;
Έτσι, μπορούμε να συνεχίσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε και να παίζουμε το πουλί μας μόνοι μας και να νομίζουμε κιόλας πως είμαστε “το άλας της γης” και ότι έχουμε το μεγαλύτερο πουλί στον κόσμο.”
Δε ξέρουμε κύριε Μικελλίδη τι κάνετε εσείς με το πουλί σας, αλλά με τη νόησή σας κάτι πρέπει να γίνει κατεπιγόντως! Δεν είναι δυνατόν να ξεκινάτε ένα άρθρο για να κατηγορίσετε τους Ιερείς και να καταλήγετε πάλι στο σχέδιο Αννάν!
Ίσως πρέπει να επισκευθείτε κάποιο ψυχίατρο!